Δεν είναι αναγκαίο για έναν μαιευτήρα να έχει πάρει μαθήματα ψυχανάλυσης ώστε να μπορεί να καταλάβει τις ψυχολογικές μεταπτώσεις που βιώνει η έγκυος, αφού η πολυετής του ενασχόληση με την κύηση, δεν μπορεί να αφήνει έξω την ψυχική σφαίρα.

Πολύ μεγάλο ρόλο στην ψυχολογία της κυήσεως, παίζει το προηγούμενο ψυχικό status της γυναίκας: γνωρίζεται καλά με τον σύντροφό της; είναι συνειδητή και από τους δύο η απόφαση για εγκυμοσύνη; έχει χρειαστεί ψυχολογική υποστήριξη ή θεραπεία τα προηγούμενα χρόνια; χρειάζεται φαρμακευτική αγωγή με ηρεμιστικά ή αντικαταθλιπτικά κατά την εγκυμοσύνη; Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος ειδικός – ψυχαναλυτής ή ψυχίατρος με εξειδίκευση στην κύηση -  θα πρέπει να συνεργαστεί με τον μαιευτήρα και πάντα το αποτέλεσμα είναι θετικό χωρίς προβλήματα είτε κατά την εγκυμοσύνη, είτε κατά την λοχεία.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ψυχολογία της εγκύου επηρεάζεται έντονα από τις ορμονικές μεταβολές που συμβαίνουν στην εγκυμοσύνη. Η γυναίκα γίνεται περισσότερο ευέξαπτη, εύθικτη, συναισθηματικά ασταθής με φάσεις μελαγχολίας και παράπονου ("αισθάνομαι απόλυτα μόνη μου'', ''όλοι με έχουν εγκαταλείψει'', ''δεν θα τα καταφέρω μέχρι το τέλος'') που εναλλάσσονται με εκρήξεις θυμού (''δεν μπορείτε να με αισθανθείτε'', ''κανένας δεν με καταλαβαίνει και δε με βοηθάει''). Επειδή αυτές οι αντιδράσεις αμβλύνονται μετά την πάροδο των πρώτων μηνών, η μοναδική αντιμετώπιση είναι η κατανόηση και η υπομονή του περίγυρου, καθώς και η διαρκής παρουσία και επιβεβαίωση που δίνεται στην έγκυο από τους ανθρώπους της.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό οι δύο πρώτοι μήνες της εγκυμοσύνης, καθώς και οι δύο τελευταίοι, να είναι οι πιο φορτισμένες ψυχολογικά φάσεις της κυήσεως. Τους δύο πρώτους μήνες έχουμε και τις περισσότερες επιπλοκές όπως έντονες συσπάσεις, αιμόρροια ή αιμορραγία, παλινδρόμηση της κυήσεως, αφού το οικοδόμημα της εγκυμοσύνης είναι ακόμα πολύ εύθραυστο. Ο φόβος της αποβολής κάνει την γυναίκα, δικαιολογημένα, πολύ ανήσυχη, αφού δεν μπορεί να αισθανθεί αν προχωράνε όλα κανονικά. Ο μαιευτήρας με τη σειρά του, το γνωρίζει καλά αυτό και περιμένει διαρκή αγωνιώδη τηλεφωνήματα και απορίες που είναι καλοδεχούμενα. Από τη στιγμή που όλα προχωράνε καλά, η γυναίκα μετά από τέσσερεις μήνες, αρχίζει πλέον να αντιλαμβάνεται τις εμβρυικές κινήσεις, έχει πλέον καθημερινή επικοινωνία με το μωρό της και έτσι έρχεται μετά την τρικυμία η γαλήνη. Οι δύο τελευταίοι μήνες βρίσκουν την έγκυο οργανικά και ψυχικά, στη μεγαλύτερή της φόρτιση. Δεν μπορεί να μετακινηθεί άνετα, δεν βολεύεται πουθενά στον ύπνο, οι πόνοι στη μέση και το γαστρεντερικό καθώς και η δυσκολία στην αναπνοή, είναι καθημερινή κατάσταση. Ο φόβος του τοκετού, αν τα καταφέρει, αν όλα πάνε καλά με το μωρό, την αποδιοργανώνει ακόμα περισσότερο. Τα τηλεφωνήματα στο μαιευτήρα γίνονται πάλι πολύ συχνά και επίμονα, εκείνος όμως την καθησυχάζει και είναι πάντα πρόθυμος να τη δει, χωρίς από την άλλη να την ταλαιπωρεί με συχνές επισκέψεις και συναγερμούς.

Η ημέρα της κορύφωσης, ο τοκετός, έχει ανάμικτα συναισθήματα. Από τη μία το άγχος της γέννας, από την άλλη η ανακούφιση ότι όλα σε λίγο θα έχουν τελειώσει καλά. Η διαρκής παρουσία του μαιευτήρα και της μαίας και το καλό περιγεννητικό αποτέλεσμα θα αφήσουν μόνο καλές αναμνήσεις, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για τη γυναίκα αφού οι λεπτομέρειες του τοκετού μένουν ανεξίτηλα χαραγμένες στην ψυχή και τη μνήμη μέχρι τα βαθιά της γηρατειά. Η καλύτερη ανταμοιβή για έναν μαιευτήρα είναι να ακούσει από τη λεχώνα αμέσως μετά τον τοκετό ότι ''αφού ήταν έτσι εύκολο και ωραίο, φύγαμε!, το ξανακάνουμε αμέσως!''.

 

Δρ. ΓΙΑΝΤΖΟΓΛΟΥ Α. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

Μαιευτήρας-Χειρουργός Γυναικολόγος

Διδάκτορας Πανεπιστημίου Αθηνών

Ειδικευθείς σε ζητήματα υπογονιμότητας

(Hammersmith-London U.K)

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙ, ΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: familycare.com.gr

 

 

της Μαρίνας Αγγελή, Ψυχίατρος, www.angeli.gr

 

Το καλοκαίρι τελείωσε, τουλάχιστον σύμφωνα με το ημερολόγιο και η επιστροφή στην πόλη είναι γεγονός για τους περισσότερους από αυτούς που κατάφεραν να κάνουν ευχάριστες διακοπές στην εξοχή. Η επάνοδος στους ρυθμούς της καθημερινής ζωής είναι για πολλούς μια μάλλον δυσάρεστη αλλαγή και συχνά ακόμα περισσότερο για τους μικρούς μαθητές, που επιστρέφουν στις σχολικές υποχρεώσεις και στερούνται τις βουτιές τους στη θάλασσα και τα πολύωρα παιγνίδια με τους φίλους.

Υπάρχουν αρκετά πράγματα που τα ανθοϊάματα μπορούν να κάνουν για μας, ώστε να προσαρμοστούμε με ευκολότερο και πιο ευχάριστο τρόπο στις αλλαγές που φέρνει το φθινόπωρο στη ζωή μας.

Οι διακοπές τελείωσαν... Τι κρίμα!

Ένα από τα πιο συνηθισμένα συναισθήματα που συνοδεύουν το τέλος των διακοπών είναι η απογοήτευση και η δυσαρέσκεια που νοιώθει κανείς, μεταβαίνοντας από μια κατάσταση ξεγνοιασιάς, ξεκούρασης και επαφής με τη φύση, στην συνηθισμένη πραγματικότητα των καθημερινών υποχρεώσεων. Το ανθοϊαμα του Bach Gentian, θα αναλάβει να μας παρηγορήσει και να μας υπενθυμίσει τα όμορφα, θετικά στοιχεία της ζωής μας στην πόλη.

Η προσαρμογή

Αν η αίσθηση της αλλαγής στις συνθήκες της ζωής είναι πολύ έντονη, όπως συμβαίνει συνήθως στα μικρότερα παιδιά, το ανθοϊαμα Walnut θα βοηθήσει στο να ομαλοποιηθεί η μεταβατική αυτή διαδικασία.

"Τι πίεση το να ζεις εδώ στην πόλη!..."

Το ανθοϊαμα Corn της Καλιφόρνια, το λουλούδι του καλαμποκιού δηλαδή, είναι πολύ κατάλληλο γι' αυτούς που αισθάνονται να ασφυκτιούν στις συνθήκες ζωής της πόλης και λαχταρούν την ευρυχωρία και την ηρεμία της εξοχής.

Κουρασμένοι... μετά τις διακοπές

Αν αναρωτιέστε γιατί δεν νοιώθετε ξεκούραστοι και ορεξάτοι να ριχτείτε στη δουλειά μετά τις διακοπές, αυτό οφείλεται, όπως κατά βάθος ξέρετε, στο ότι δεν πολύ-θέλετε να δουλέψετε και θα προτιμούσατε να βρίσκεστε ακόμα σε κάποια παραλία. Εδώ το ανθοϊαμα του Bach Hornbeam θα σας σώσει από αυτή την "κούραση" της τεμπελιάς και της αντίδρασης απέναντι στη δουλειά που βρίσκεται μπροστά σας. Αν είστε μαθητής, θα βάλει ένα τέρμα στη μάχη σας με το βιβλίο... Αν ωστόσο τα καταφέρατε να γυρίσετε όντως εξαντλημένοι από τις διακοπές, τότε καλό θα ήταν να καταφύγετε για λίγο στην αναζωογονητική επίδραση του Olive.

Εγώ είμαι εδώ, αλλά το μυαλό μου είναι στις διακοπές που έκανα!

Η δουλειά σας, τα βιβλία και η μελέτη σας, επιμένουν ότι πρέπει να ασχοληθείτε μαζί τους, όμως εσείς ταξιδεύετε με το νου σας στα όμορφα δειλινά των διακοπών που ζήσατε. Το ανθοϊαμα Bach Honeysuckle, το λουλούδι από το νοσταλγικό αγιόκλημα, θα σας φέρει με γρήγορο και ανώδυνο τρόπο στο παρόν και θα σας απαλλάξει από τη γλυκιά τυραννία των αναμνήσεων που σας εμποδίζουν να συγκεντρωθείτε.

Με βάρκα το όνειρο...

Εντάξει, δεν βυθίζεστε άλλο στις αναμνήσεις. Ανακαλύψατε όμως ένα άλλο μέσον για να ξεφύγετε από την πεζή πραγματικότητα που σας υποδέχθηκε γυρίζοντας από την εξοχή: ονειροπολείτε! Όχι τις παραλίες που επισκεφθήκατε, αλλά αυτές που θα θέλατε να πάτε, ...αυτές που είδατε σε εκείνη τη διαφήμιση, ...σε εκείνο το περιοδικό, ...αυτό που σας διηγήθηκε εκείνος ο φίλος. Είναι ώρα για ένα άλλο ανθοΐαμα του Bach, το Clematis. Θα σας προσγειώσει ταχύτατα! Και αν η δασκάλα του παιδιού σας, σας λέει ότι το βλέπει να κοιτάει επί ώρες με αφηρημένο βλέμμα έξω από το παράθυρο, μάλλον κάτι θα ονειρεύεται μέσα στα σύννεφα. Το ανθοϊαμα Clematis είναι ένας από τους καλύτερους φίλους των παιδιών.

Οι διασκεδάσεις συνεχίζονται...

Μήπως το παραπήρατε κατάκαρδα που κλειστήκατε στο σπίτι? Θέλετε συνέχεια να βγαίνετε έξω και να διασκεδάζετε, για να παρηγορηθείτε που τελείωσαν οι διακοπές σας? Το παιδί σας δεν λέει να μαζευτεί από τα παιγνίδια και παραμελεί το σχολείο του? Το ανθοϊαμα Agrimony θα φέρει σε κανονικά πλαίσια την υπερβολική αυτή ανάγκη του να ‘ξεδώσετε’ για να αντέξετε το κλείσιμο στους τοίχους του σπιτιού, του σχολείου ή του γραφείου σας... Το ίδιο ανθοΐαμα θα βοηθήσει τα παιδάκια που στεναχωριούνται χωρίς να το δείχνουν -κάτι αρκετά συνηθισμένο στις ηλικίες αυτές, όπου κάποια πιτσιρίκια, χύνουν δάκρια απαρηγόρητα, κρυφά στο δωμάτιό τους, χωρίς να ομολογούν ότι τα πείραξε που έχασαν την εξοχή και τους φίλους που απέκτησαν εκεί και βλέπουν ατελείωτο το χρόνο μέχρι το επόμενο καλοκαίρι...

Τελικά...

Αν μετά από τόση "φθινοπωρινή ανθοθεραπεία", εξακολουθείτε να είστε απαρηγόρητοι για την επιστροφή σας στην πόλη, μήπως είναι ώρα να σκεφθείτε τι θα μπορούσατε να αλλάξετε στη ζωή σας για να την ομορφύνετε; Στο κάτω-κάτω, δεν μπορούμε να περιμένουνε τα πάντα από τις διακοπές...

 

Καλό Φθινόπωρο!

 

 

Ζούμε μια ιδιότυπη ιστορικά εποχή όπου η γυναίκα έχει ήδη κάνει πολλά για να τονώσει την ψυχολογία της και να αναβαθμίσει την ταυτότητά της, εξερευνώντας κοινωνικούς ρόλους και δυνατότητες που της ήταν αποκλεισμένοι στο παρελθόν. Παρασυρμένοι από τις θετικές εξελίξεις στον τομέα αυτόν, τόσο οι γυναίκες όσο και οι ίδιοι οι άντρες όμως, μοιάζουν να ξέχασαν ότι και ο παραδοσιακός ρόλος του άντρα έχει αμφισβητηθεί και υποστεί μεταβολές και εξελίξεις, στις οποίες οι σύγχρονοι άντρες καλούνται –όχι πάντα επιτυχώς- να προσαρμοστούν, και φυσικά να ωφεληθούν από αυτές, επαναπροσδιορίζοντας την ταυτότητά τους, ενισχύοντας τις παραδοσιακές τους ικανότητες αλλά και αναπτύσσοντας νέες.

Αποτελεί ένα συχνό φαινόμενο στο χώρο της ψυχοθεραπείας ιδίως, το να αντιμετωπίζει κανείς νεαρούς άντρες οι οποίοι έχουν αποστασιοποιηθεί μεν από τον παραδοσιακό ρόλο του “ισχυρού αρσενικού”, του “πατέρα- αφέντη”, για τον οποίο η προσωπική δύναμη, ο κοινωνικός ρόλος και η αποδοχή ήταν πράγματα δεδομένα, που τα κληρονομούσε με τη γέννησή του, λόγω του φύλου του – χωρίς όμως να μπορούν να ταυτιστούν με έναν σαφή, διαφορετικό, σύγχρονο ρόλο που να τους προσδίδει ουσιαστική ταυτότητα, δύναμη και σημαντικότητα μέσα στη ζωή. Με την ανάδυση της παρουσίας των γυναικών σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, οι μεν γυναίκες, όσο και αν αυτό γίνεται συχνά κοπιαστικό γι’ αυτές λόγω των αυξημένων απαιτήσεων που συνεπάγεται, έχουν αποκτήσει παρουσία στον επαγγελματικό και κοινωνικό χώρο ισότιμη με αυτή των ανδρών, χωρίς να έχουν χάσει τίποτε από τους παραδοσιακούς τους ρόλους.

Τι γίνεται όμως με τους άνδρες; Πως νοιώθει ένας σύγχρονος άνδρας, έχοντας πάψει να είναι αυτός που “στηρίζει και τρέφει την οικογένειά του”, που είναι “ο στύλος του σπιτιού”, και που δικαιούται επομένως να νοιώθει ότι αξίζει και να απολαμβάνει σεβασμού; Ο σημερινός άνδρας απλώς “συνεισφέρει” οικονομικά στο σπίτι. Έχει αναλάβει ένα μάλλον “βοηθητικό” ρόλο στα πάντα. Η γυναίκα του “κανονίζει” τα του σπιτιού, έχει τον κύριο λόγο και την κύρια ευθύνη για τα παιδιά, διαχειρίζεται κατά ένα μεγάλο μέρος την κοινωνική ζωή της οικογένειας και έχει ασαφείς, συχνά αμφιθυμικές απαιτήσεις από τον άνδρα της, ζητώντας του να “συμμετέχει” σε “ότι του ζητάει”, αλλά συγχρόνως να μη της γίνεται και πολύ εμπόδιο με το να “ανακατεύεται στις δουλειές της”, ενώ συχνά μοιάζει να στηρίζεται περισσότερο … στη μαμά της παρά σ’ αυτόν. Και όταν κάποια στιγμή τα πράγματα στη σχέση δεν πάνε καλά, θεωρείται αυτονόητο ότι αυτός θα πρέπει “να φύγει” από το σπίτι του και τα παιδιά του και να “κοιτάξει να βρει κάπου να μείνει”. Φυσικό συνεπακόλουθο είναι το γεγονός πολλοί σύγχρονοι άνδρες να νοιώθουν κάπως σαν “φιλοξενούμενοι” στο σπίτι τους, χωρίς πραγματικό ρόλο, δέσμευση ή πρωτοβουλία. Οι γυναίκες από την άλλη μεριά παραπονούνται ότι κουράζονται πολύ, ότι “πρέπει να τα φροντίζουν όλα μόνες τους”. Και φυσικά, και τα δύο φύλα στερούνται την εμπειρία και τη δυνατότητα μιας πραγματικής σχέσης. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι αποφασίζουν να διαλύσουν τις σχέσεις τους και να ζήσουν μόνοι, κάτι που βέβαια έχει μια αξία καθαυτό, στο να μπορέσει κανείς να σταθεί στα πόδια του και να υπερβεί τη “μοναξιά” σαν μοναδικό λόγο αναζήτησης συντρόφου, δεν μπορεί όμως να γίνει αυτοσκοπός, μιας και η εξέλιξη πρέπει να συνεχιστεί. Ένα άλλο ψυχολογικό θέμα που βλέπουμε συχνά και που αφορά τους νεαρότερους κυρίως άνδρες, είναι η αμηχανία και η έλλειψη τόλμης και αυτοπεποίθησης που νοιώθουν μπροστά στις “υπερχειραφετημένες” νέες γυναίκες. Δεν τολμούν να τις πλησιάσουν, δεν ξέρουν πώς να τους φερθούν, φοβούνται ότι θα εισπράξουν απόρριψη αν κινηθούν προς αυτές. Πολλοί νέοι άνθρωποι βρίσκονται έτσι να ζουν μόνοι, “ονειροπολώντας” μια σχέση, σε μια ιστορική εποχή που υποτίθεται ότι έχει απελευθερώσει τους ανθρώπους από όλα τα εμπόδια προκειμένου να προσεγγίζουν ο ένας τον άλλον. Ακόμη, οι σχέσεις των νέων ανθρώπων συχνά στερούνται δύναμης, φαντασίας, πάθους και οραμάτων αυτοπραγμάτωσης, είναι διστακτικές και αυτο-περιοριζόμενες, αποτελώντας “παρακλάδια” των οικογενειών προέλευσης, αναβάλλοντας διαρκώς το να αποκτήσουν τις δικές τους ρίζες μέσα στη ζωή. Έχοντας κατά νου, πλην των οποιονδήποτε διαπιστώσεων, την ανάγκη του να γίνονται και ορισμένα πρακτικά βήματα ως προς τα όποια προβλήματα, και έχοντας αναφερθεί σε ορισμένους από τους πιο συνηθισμένους, από ότι η ζωή δείχνει, τομείς που αποτελούν σημεία τριβής για τον σύγχρονο άνδρα στη ζωή του και στις σχέσεις του, χωρίς να επιχειρήσουμε να επεκταθούμε στον κάθε ένα από αυτούς τους τομείς –κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε πρακτικά να είναι το αντικείμενο ενός τέτοιου κειμένου, ενώ εξάλλου και τα προβλήματα πάντοτε εξατομικεύονται ως προς το είδος και τις διαστάσεις τους- θα προσπαθήσουμε να σκιαγραφήσουμε ορισμένα ανθοϊάματα που φαίνονται να συνδέονται με ένα γενικό τρόπο με τα παραπάνω θέματα.

Έτσι λοιπόν, το ανθοΐαμα του Bach Larch είναι ιδανικό για να ενισχύει την αυτοπεποίθηση και την τόλμη, κατά ένα γενικό τρόπο. Το Centaury (Bach) θα δώσει δύναμη και αποφασιστικότητα στον άνδρα που παρουσιάζεται αδύναμος και υπερβολικά υποχωρητικός, που εξουσιάζεται από τους άλλους, που φοβάται να “δώσει μάχες” και να πει “όχι”. Το Mountain Pride (FES) είναι εξαιρετικό στο να βοηθήσει το άτομο να εκφραστεί με ευχέρεια, δύναμη και αποφασιστικότητα και χωρίς να χρειαστεί να γίνει βίαιο ή καταπιεστικό, να μπορέσει παρ’ όλα αυτά να δείξει σθένος και αξιοπρέπεια και να γίνει σεβαστό. Το Sunflower (FES) θα βοηθήσει στην εξυγίανση και την ωρίμανση της ανδρικής προσωπικότητας στο πολύ ευαίσθητο γι’ αυτούς θέμα της προσωπικής αξίας και του “εγώ”, εξισορροπώντας την τάση του ανθρώπου να προσδίδει άλλοτε υπερβολική και άλλοτε αδικαιολόγητα χαμηλή αξία στο εαυτό του, στην προσωπικότητα και στις ικανότητές του. Το Heather (Bach) από την πλευρά του θα βοηθήσει επίσης στον ιδιαίτερα κρίσιμο τομέα του αντρικού “εγώ”, από την άποψη της ανάγκης του να ασχολείται κανείς κατά βάθος υπερβολικά με τον εαυτό του, αποτυγχάνοντας να διακρίνει πραγματικά την κατάσταση και τις ψυχικές ανάγκες των άλλων, όπως και την ανάγκη του να γίνεται διαρκώς αποδέκτης θαυμασμού και επιδοκιμασιών, διαφορετικά αισθάνεται παραγκωνισμένος και αδικούμενος ή ακόμη και μη αξιόλογος.

Το Red Chestnut (Bach) θα βοηθήσει εξαιρετικά τον άνδρα που είναι ψυχικά προσκολλημένος στην οικογένεια προέλευσής του, φοβάται να “στενοχωρήσει” τους “δικούς του”, να τους “χαλάσει χατίρι” κλπ και έτσι δυσκολεύεται να προσηλωθεί στη δική του οικογένεια ή στην σχέση του (κλασσική η περίπτωση του άνδρα που είναι πολύ “δεμένος” με τη μητέρα του, η οποία ελέγχει ουσιαστικά, συχνά με έμμεσους, αλλά όχι σπάνια και με άμεσους τρόπους τη ζωή του, τις διαθέσεις του, τις επιλογές του, την πορεία και την εξέλιξη των σχέσεών του κλπ). Το ίδιο ανθοΐαμα θα βοηθήσει τον άνδρα εκείνον που τείνει να προσκολλάται με υπερβολικό τρόπο στις συναισθηματικές του σχέσεις και να εξαρτάται από αυτές, μη μπορώντας να διατηρήσει τις υγιείς ψυχικές αποστάσεις που θα εξασφαλίσουν λειτουργικότητα και “ζωτικό χώρο” σ’ αυτές τις σχέσεις, αλλά και αυτόν που φοβάται υπερβολικά “για τα παιδιά του” και τείνει να αναλαμβάνει υπερβολικές ευθύνες, εμποδίζοντας τους άλλους αλλά και τα ίδια από του να αναλάβουν πρωτοβουλίες, να αυτονομηθούν και να αναπτυχθούν. Το Walnut (Bach) θα “θωρακίσει” τις αποφάσεις και τις επιλεγμένες κατευθύνσεις των ανδρών που είναι ευεπηρέαστοι ως προς τις γνώμες και τις ψυχικές πιέσεις των άλλων, αλλά και αυτούς που έχουν αποφασίσει να πραγματοποιήσουν αλλαγές και να δρομολογήσουν εξελίξεις στη ζωή τους, τις οποίες όμως μοιάζει να δυσκολεύονται να ολοκληρώσουν. Ανθοϊάματα όπως το Mimulus (Bach) για την υπερνίκηση του φόβου, της ανησυχίας, της ντροπαλότητας και του δισταγμού που απορρέει από αυτά, το Rock Rose (Bach) για την υπέρβαση του πολύ δυνατού φόβου που συχνά καθηλώνει το άτομο κάνοντάς το “ανίκανο να δώσει τη μάχη”, το Gentian (Bach) για αισιοδοξία και πίστη σε ένα θετικό αποτέλεσμα και μη απογοήτευση μπροστά σε πισωγυρίσματα και δυσκολίες, το Crab Apple (Bach) για αυτοπεποίθηση ως προς διάφορες “ατέλειες” που μπορεί να έχει –ή που μεγαλοποιεί ή φαντάζεται ότι έχει- το άτομο ως προς την εμφάνιση ή την όλη του παρουσία, το Agrimony (Bach) για την τάση να πιέζεται κανείς και να αγωνιά προσπαθώντας να δείχνει ότι νοιώθει “ωραία και καλά” όταν στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ανήσυχος, απογοητευμένος ή φοβισμένος, το Mustard (Bach) γι’ αυτόν που είναι συνήθως μελαγχολικός και χρειάζεται περισσότερη ζωντάνια και κέφι, το Manzanita (Pegasus) για περισσότερη τόλμη και θάρρος στις σχέσεις, το Rosa Spinossima Altaica (Pegasus) για ευόδωση της άνεσης και οικειότητας στην επικοινωνία κ.α., είναι μεταξύ των ανθοϊαμάτων που μπορούν να ενδυναμώσουν και να βοηθήσουν το άτομο που χρειάζεται περισσότερη στήριξη και πίστη στον εαυτό του προκειμένου να βελτιώσει τις κοινωνικές του επαφές, να φλερτάρει, να αντιμετωπίσει σεξουαλικές ή άλλες ανασφάλειες και να επιδιώξει καλύτερες προσωπικές σχέσεις.

Το Sexuality Essence (Australian Bush) θα βοηθήσει τον άνδρα ή το ζευγάρι που χρειάζεται να τονώσει τη σεξουαλική του διάθεση και ζωή. Το ανθοΐαμα Saguaro (Pegasus) θα συντελέσει στο να δημιουργηθεί ή να αποκατασταθεί η εικόνα του πατέρα στα μάτια του ατόμου, αναδεικνύοντας τις θετικές ποιότητες, τα αξιοσέβαστα και αξιαγάπητα στοιχεία που διαθέτει ή διέθετε ο φυσικός πατέρας στη ζωή του –ένα ζήτημα ανυπολόγιστης σημασίας για τον άνδρα και για τα πρότυπα, τους ρόλους και τις ταυτίσεις, συνειδητές ή υποσυνείδητες, που έχει κάνει στη ζωή του. Το Willow (Bach) και Dagger Hakea (Australian Bush) θα διαλύσουν τις πικρίες και τα μίση για παρελθόντα –ή και παρόντα- προβλήματα που εξακολουθούν να δηλητηριάζουν τις σχέσεις. Το Holly (Bach) θα μειώσει τα αισθήματα της καχυποψίας, της ζήλειας και του φθόνου, που δημιουργούν τείχη στις σχέσεις με τους άλλους και υποβιβάζουν τις δυνατότητες συνεργασίας και την ποιότητα της επικοινωνίας. Το ανθοΐαμα COCONUT (Master’s) θα βοηθήσει να αναδυθούν οι λειτουργικές διαστάσεις των προβλημάτων, κάνοντάς τα να φαίνονται σαν θετικές προκλήσεις, σαν ένα παιγνίδι που πρέπει να κερδηθεί, βοηθώντας έτσι στο να αναδυθεί η παραδοσιακά αντρική ποιότητα του μαχητή, του “πολεμιστή”, που τόσο έχει παρανοηθεί μέσα στις σύγχρονες, πολιτισμένες κοινωνικές συνθήκες.

Το Wild Oat (Bach) θα βοηθήσει τον νεαρό άνδρα αλλά και οποιονδήποτε αισθάνεται αποπροσανατολισμένος, χωρίς κίνητρο, χωρίς ταυτότητα και σκοπό, στο να αποκτήσει την επιθυμία, την ανάγκη και την ικανότητα να επιλέξει ένα αντικείμενο δράσης και να αφοσιωθεί σ’ αυτό, αντλώντας από αυτό αισθήματα ψυχικής και υλικής ασφάλειας, καθώς και μια αίσθηση προσωπικής σημαντικότητας, αυτοσεβασμού και αυτοαξίας. Το Wild Rose (Bach) θα επαναφέρει τη διάθεση για ζωή και δράση σε αυτόν που νοιώθει να έχει παραιτηθεί και να μη προσπαθεί πλέον, ή να μη ελπίζει απλώς ότι οι προσπάθειές του μπορούν να οδηγήσουν κάπου. Το Mullein (FES) θα βοηθήσει αυτόν που χρειάζεται να αντιμετωπίσει με περισσότερη εντιμότητα τις ευθύνες και τις επιλογές του και να δεχτεί να αναλάβει το αντίτιμο για την προσωπική του ευτυχία και επιτυχία. Το Rosa Alba (Pegasus) θα απομακρύνει το αίσθημα της ντροπής και της αυτο-αποδοκιμασίας και θα ξαναδώσει την αίσθηση της αγνότητας και της καθαρότητας στη σχέση του ατόμου με την εσωτερική του φύση, όταν για διάφορους λόγους θεωρεί ότι δεν τα αξίζει ή νοιώθει ότι τα έχει στερηθεί.

Το Scleranthus (Bach) και το Paw Paw (Australian Bush) θα βοηθήσουν τον άνδρα που θέλει ή χρειάζεται να πάρει αποφάσεις σε σημαντικά θέματα της προσωπικής, επαγγελματικής του κλπ ζωής. Τέλος, το Honeysuckle (Bach) θα βοηθήσει στο να έρθει κανείς στο παρόν, αφήνοντας πίσω του λάθη και οδύνες του παρελθόντος και ξεκινώντας και πάλι, με τις δυνάμεις και τις ελπίδες τους στραμμένες στο παρόν και στο μέλλον.

 

Της Ιατρού Μαρίνας Αγγελή

Πηγή

 

 

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017 23:49

Όταν ο άνδρας γίνεται πατέρας

Written by

 

Η γέννηση του πρώτου παιδιού αλλάζει καταλυτικά τη ζωή, τη συμπεριφορά και τις αντιλήψεις ενός ζευγαριού. Ιδίως για τον νέο πατέρα, που καλείται να κατανοήσει τους ρόλους και τις αρμοδιότητες που οφείλει να αναλάβει, ώστε να συμμετάσχει ενεργά τόσο στην εγκυμοσύνη όσο και στην ανατροφή και την ανάπτυξη του παιδιού μετά τη γέννηση. Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, ο άντρας μπορεί να προσφέρει τη συναισθηματική κάλυψη, την τρυφερότητα και τη φροντίδα που χρειάζεται η γυναίκα, καθώς βιώνει πρωτόγνωρα συναισθήματα και έντονες αλλαγές στην ψυχική και στη σωματική της κατάσταση Η πατρότητα για πρώτη φορά σε ένα άνδρα αποτελεί μοναδική ευκαιρία για αλλαγές κακών συνηθειών και βελτιώσεις σε διάφορους τομείς. Όταν ένας άνδρας γίνεται πατέρας για πρώτη φορά είναι δυνατόν να μειώνει σημαντικά αρνητικές συμπεριφορές του, εάν υπάρχουν, όπως το κάπνισμα, η κατάχρηση αλκοόλ, η εγκληματικότητα και η χρήση ναρκωτικών. Έρευνες δείχνουν ότι η πατρότητα, μπορεί να είναι ένας σημαντικός σταθμός για αλλαγή στη συμπεριφορά των ανδρών. Στους άνδρες με εγκληματική ή άλλη αρνητική συμπεριφορά, σχετική με τον αλκοολισμό, το κάπνισμα και τη χρήση ναρκωτικών, η απόκτηση του πρώτου βιολογικού παιδιού οδηγεί σε μεγάλες θετικές μεταβολές στη συμπεριφορά τους.

Όμως για να επιτύχει ένα άνδρας στο ρόλο του ως πατέρας, πρέπει απαραίτητα να θέσει την οικογένεια του στην πρώτη θέση των προτεραιοτήτων του. Η καλλιέργεια των σχέσεων του πατέρα με τα παιδιά του είναι καθοριστικής σημασίας για την οικογένεια και την ποιότητα ζωής των παιδιών. Η επιρροή του πατέρα διαμορφώνει το χαρακτήρα και την προσωπικότητα των παιδιών. Οι επιδράσεις του πατέρα θα συνοδεύουν το παιδί του για πάντα στην ενήλικη ζωή του. Επιπρόσθετα ο χρόνος που θα δίνει ως πατέρας στα παιδιά του, πρέπει να είναι της καλύτερης δυνατής ποιότητας. Για τα παιδιά δεν μόνο σημαντικό να έχουν τον πατέρα τους στο σπίτι, αλλά αυτός να λαμβάνει ουσιαστικό ρόλο σε όλες τις πτυχές της ζωής τους.

Πολλοί άνδρες δεν είναι καλά προετοιμασμένοι για να ανταποκριθούν στο βασικό αυτό ρόλο τους. Ο χρόνος που αφιερώνεται στα παιδιά δεν είναι μόνο για παιχνίδια και διασκέδαση που οπωσδήποτε χρειάζονται. Η καλλιέργεια του αισθήματος ευθύνης και των αξιών αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτών που ο πατέρας καλείται να προσφέρει στα παιδιά του. Τα τελευταία χρόνια, οι άντρες έχουν καταφέρει να έρθουν πιο κοντά στο ρόλο τους ως πατέρες. Οι βασικές αρχές όμως για το πώς θα είναι εξαιρετικοί πατέρες και σύζυγοι, δεν αποτελούν θέμα διαπαιδαγώγησης, αλλά το θεμέλιο λίθο μιας ευτυχισμένης προσωπικής και οικογενειακής ζωής.

Τι πρέπει να κάνει ένας «σωστός» πατέρας εάν θέλει να καλλιεργήσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις σχέσεις του με τα παιδιά του:

1)     …να αντιλαμβάνεται τη μεγάλη σημασία που έχει ο ίδιος για το μέλλον των παιδιών του, τη διαμόρφωση του χαρακτήρα τους και τις αξίες που θα έχουν για όλη τους τη ζωή.

2)     …να διαφυλάσσει και να αφιερώνει χρόνο στην οικογένεια του και να δίνει χρόνο για το κάθε παιδί του ξεχωριστά.

3)     …να διδάσκει στα παιδιά του την αξία της οικογένειας και της εργασίας, καλλιεργεί το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης, της τιμιότητας, της εμπιστοσύνης, της πίστης και την αξία των διαπροσωπικών σχέσεων.

4)     …να αγαπά τη μητέρα τους. Εάν υπάρχει διαζύγιο, προσπαθεί να συμπεριφέρεται με αξιοπρέπεια σεβόμενος το «καλό» των παιδιών του.

5)     …να φροντίζει τον εαυτό του και την υγεία του.

Κρυσταλλία Αποστόλου Ψυχολόγος

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα, αλλά και την ομάδα ΜΑΖΙ που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

Πηγή

 

 

 

Έχουν γραφτεί πολλά για τον ρόλο της μητέρας στην εξέλιξη του παιδιού, όχι όμως και για το ρόλο του πατέρα. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Είναι αλήθεια ότι η Ψυχολογία αγνόησε για πολύν καιρό τον πατέρα… Οι επιστήμονες υπέθεσαν προκαταβολικά ότι η επίδρασή του στην ανάπτυξη του παιδιού έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας και οι θεωρίες που αναπτύχθηκαν στο παρελθόν είναι εναρμονισμένες με την παραδοσιακή αντίληψη για τον πατέρα – θεατή και τη μητέρα να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού.

Είναι αλήθεια ακόμα ότι όπως αναπτύχθηκε η κοινωνία μας με τη μητέρα «στο σπίτι» και τον πατέρα «στη δουλειά», η κατανομή των ρόλων κάθε φύλου καθορίστηκε ανάλογα με τις πολιτισμικές, κοινωνικές και ιδεολογικές συνθήκες.

 

Τι μας κάνει τώρα να αναθεωρήσουμε το ρόλο του πατέρα; Τι έχει αλλάξει;

Στην εποχή μας έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε νέα φαινόμενα που έριξαν φως στον παραγνωρισμένο ρόλο του πατέρα:

(α) Η γυναίκα πλέον εργάζεται συχνά τις ίδιες ώρες με τον πατέρα ή και περισσότερες, με αποτέλεσμα την ανακατανομή των ρόλων σε σχέση με τη φροντίδα των παιδιών

(β) Αυξήθηκαν τα διαζύγια και οι μονογονικές οικογένειες

(γ)  Εντατικοποιήθηκαν οι έρευνες πάνω στο ρόλο του πατέρα στην ανάπτυξη των παιδιών και πάνω στις συνέπειες της πατρικής αποστέρησης

(δ) Μελετήθηκαν πιο εκτεταμένα οι διαφορές των δύο φύλων (βιολογικές και κοινωνικές)

(ε) Η οικογένεια πλέον αντιμετωπίζεται σαν σύστημα που αλληλοεπηρεάζει και αλληλοκαθορίζει τις σχέσεις των μελών της

 

Στην εποχή μας δηλαδή ο ρόλος του πατέρα έχει αλλάξει και δεν είναι πλέον απλός θεατής;

Δυστυχώς συχνά ο πατέρας περιορίζεται στους ρόλους του Άγιου Βασίλη που έρχεται φορτωμένος δώρα και του Μέγα Τιμωρού που έρχεται να τιμωρήσει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Άλλες φορές εμφανίζεται στο προσκήνιο με το τέλος της βρεφικής ηλικίας, όταν «μπορεί» να επικοινωνεί πλέον με το παιδί του. Αυτό όμως έχει βαρύ τίμημα για τη μητέρα και τη φορτώνει με πολύ άγχος, θυμό και ενοχή για τα τυχόν προβλήματα του παιδιού.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι συχνά οι ίδιοι οι πατέρες θεωρούν ότι το μεγάλωμα των παιδιών είναι καθαρά «γυναικεία» υπόθεση και ότι δεν διαθέτουν τα απαραίτητα βιολογικά ένστικτα για να ανταποκριθούν στα παιδιά τους, ιδιαίτερα κατά τη βρεφική ηλικία. Οι σύγχρονες έρευνες όμως διαψεύδουν αυτές τις εδραιωμένες αντιλήψεις και καλούν τον πατέρα να πάρει τη θέση που του αρμόζει στο οικογενειακό σύστημα και να «αποφορτίσει» τη μητέρα από τις ευθύνες που της επιρρίπτονται για «οτιδήποτε πηγαίνει στραβά»!

 

Ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα στο οικογενειακό σύστημα;

Πρώτα απ’ όλα δεν θα πρέπει να αγνοείται ο ρόλος του πατέρα σαν το πρόσωπο που θα «κόψει» τον ψυχολογικό ομφάλιο λώρο που συνδέει τη μητέρα με το παιδί. Έτσι, συχνά η υπερπροστασία της μητέρας με τις καταστροφικές για το ψυχισμό των παιδιών συνέπειες, σχετίζεται με την απουσία ή την ανεπάρκεια του πατέρα.

 

Θα πρέπει ακόμα να παραδεχτούμε το γεγονός πως ο τρόπος συμμετοχής του πατέρα στο γάμο του και οι συζυγικές σχέσεις, που είναι ο πυρήνας πάνω στον οποίο κτίζεται το όλο οικογενειακό σύστημα, καθορίζουν και την επάρκεια του μητρικού ρόλου και το πώς η μητέρα αντεπεξέρχεται στο ρόλο αυτό. Η ποιότητα της σχέσης των δύο συζύγων σχετίζεται με την ποιότητα της σχέσης μητέρας – παιδιού αλλά και πατέρα –παιδιού.

 

Είναι σημαντικό το ότι έχει παρατηρηθεί υψηλή συνάφεια των προβλημάτων των παιδιών με τη γενικότερη ανωμαλία και διαταραχή που επικρατεί στην οικογένεια, ιδιαίτερα στις διαλυμένες οικογένειες ή στις οικογένειες που οι σύζυγοι βρίσκονται σε «συναισθηματικό διαζύγιο».

 

Ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα στην κοινωνικοποίηση του παιδιού και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του;

Τονίζεται η σημασία της πατρικής παρουσίας κατά τη βρεφική ηλικία του παιδιού ως προς τις έμμεσες συνέπειές της στις πρώτες συναναστροφές και ενέργειες του παιδιού με άλλα πρόσωπα.

Αν ο πατέρας «ασχοληθεί», θα μπορέσει να αντιληφθεί τις εκδηλώσεις του βρέφους και ν' ανταποκριθεί σωστά σ' αυτές. Πέρα από την άμεση επίδρασή του στο βρέφος, επηρεάζει έμμεσα τη συμπεριφορά της μητέρας απέναντι σ' αυτό.

 

Πατέρας και βρέφος, όπως μητέρα και βρέφος αλληλοεπηρεάζονται αδιάκοπα. Ο πατέρας καταλαβαίνει τις εκδηλώσεις του βρέφους και αυτό με τη σειρά του μαθαίνει να επικοινωνεί και να επιδρά στη συμπεριφορά του πατέρα του απέναντί του. Αυτή η ανταλλαγή ανάμεσα στον πατέρα και το βρέφος δίνει από νωρίς στο παιδί ένα μάθημα κοινωνικού ελέγχου: «Μπορώ να επηρεάσω τους άλλους με αυτά που κάνω!»

 

Οι οικογένειες με μεγαλύτερη ισότητα στις σχέσεις των γονιών και ίσο καταμερισμό στις φροντίδες για το μωρό (τάισμα, λούσιμο, ντύσιμο…) καταφέρνουν να δώσουν στο βρέφος την ικανότητα ν' ανοίγεται στους άλλους και να φοβάται λιγότερο την παρουσία ενός ξένου. Με αυτό τον τρόπο καθορίζουν τις κοινωνικές του αντιδράσεις και τις φιλίες που θα αναπτύξει στο μέλλον με άλλα παιδιά.

 

Μελέτες σε έφηβους δείχνουν ότι οι έφηβοι που είχαν ανεπαρκή πατρική στοργή ήταν λιγότερο κοινωνικοί, δυσπροσάρμοστοι, ανασφαλείς και αγχώδεις με χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Άλλες μελέτες σε παιδιά που ο πατέρας τους απουσίαζε μεταξύ 6 – 12 ετών δείχνουν ότι σαν έφηβοι ήταν πιο επιθετικοί αλλά και θηλυπρεπείς ταυτόχρονα.

Ακόμα πολλές έρευνες συνδέουν την ένταση και την έκταση του άγχους που αναπτύσσει το παιδί με την πατρική αποστέρηση.

Μεγάλος ρόλος αποδίδεται στον ρόλο του πατέρα στην ανάπτυξη διαταραχών της συμπεριφοράς του παιδιού, όπως στην αντικοινωνική συμπεριφορά, την «παιδική παραπτωματικότητα» και άλλων ψυχικών διαταραχών και ψυχοπαθολογικών εκδηλώσεων.

 

Όταν ο πατέρας «απουσιάζει» δεν υπάρχει πρότυπο ταύτισης για το αγόρι, με αποτέλεσμα να φτιάχνει πρότυπο «μυθικό»: παντοδύναμο, που δεν απαγορεύει, δεν έχει όρια, δεν έχει φραγμούς, δεν έχει αυτοέλεγχο!

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως μέσω της διαδικασίας ταύτισης με τους γονείς του το παιδί χτίζει το «εγώ» του βάσει των προτύπων που του παρέχουν οι γονείς του. Έτσι βλέπουμε τον σημαντικό ρόλο του πατέρα όχι μόνο στην ανάπτυξη της ηθικής συνείδησης και συμπεριφοράς του παιδιού (αξίες, στάσεις ζωής) αλλά και στη διαμόρφωση της «σεξουαλικής του ταυτότητας».

 

Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του πατέρα στη διαμόρφωση της σεξουαλικής ταυτότητας του παιδιού;

Οι πατέρες επηρεάζουν περισσότερο από τις μητέρες τη συμπεριφορά σύμφωνα με το φύλο με την προσωπικότητα τους, με το να χρησιμεύουν σαν πρότυπα και με τις καθημερινές συναναστροφές με τα παιδιά τους.

Είναι αξιοσημείωτο το ότι η πατρική ζεστασιά συνδέεται με υψηλή αρρενωπότητα στ' αγόρια. Τα αγόρια που η συμπεριφορά τους ταιριάζει με το στερεότυπο του ανδρισμού έχουν πατέρες αποφασιστικούς, ικανούς να θέτουν όρια, με ενεργό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους.

 

Οι μελέτες δείχνουν ότι η σεξουαλική ταυτοποίηση των αγοριών εξαρτάται κυρίως από το πόσο ουσιώδης είναι για το αγόρι η σχέση με τον πατέρα του και όχι από το χρόνο που περνά μαζί του. Τα αγόρια που έχουν μεγαλύτερη ταυτοποίηση με τον «ανδρικό ρόλο» βλέπουν τον πατέρα τους ως πηγή επιδοκιμασίας και τιμωρίας.

Αντίθετα, η αδιαφορία και η εχθρότητα του πατέρα ευθύνονται κατά πολύ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στη δημιουργία μόνιμων ετεροφυλικών σχέσεων.

 

Στις έρευνες για τα αποτελέσματα της πρώιμης πατρικής αποστέρησης φαίνεται ότι για τα αγόρια δεν υπάρχει μορφή για ταυτοποίηση (ανδρικό πρότυπο). Είναι περισσότερο «θηλυπρεπή», λιγότερο ανεξάρτητα, έχουν δυσκολίες στις σχέσεις με συνομήλικους και είναι αγχώδη με περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς.

Όσον αφορά στα κορίτσια, δημιουργούνται δυσκολίες στις σχέσεις τους με τους άντρες και παραμένουν πιο εξαρτημένα από τη μητέρα τους.

Εννοείται, πως όσο αλλάζουν οι αντιλήψεις μας για το ποια συμπεριφορά ταιριάζει στα κορίτσια και ποια στα αγόρια, άλλο τόσο αλλάζει και η συμβολή του πατέρα σ' αυτή τη διαδικασία.

 

Ο πατέρας παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στην πνευματική εξέλιξη των παιδιών;

Ο πατέρας επηρεάζει την απόδοση των παιδιών στο σχολείο, τις προτιμήσεις τους, ακόμα και τα είδη των απασχολήσεων τους. Δεν είναι λίγα τα παιδιά που ασχολούνται, για παράδειγμα, με το ποδόσφαιρο (ανεξαρτήτως ταλέντου και πραγματικού ενδιαφέροντος), μόνο και μόνο γιατί το ποδόσφαιρο είναι σημαντικό για τον πατέρα…

Οι πατέρες και οι μητέρες συμβάλουν στη νοητική ανάπτυξη του βρέφους αλλά με διαφορετικό τρόπο:

Ο πατέρας με τις φυσικές του ικανότητες σαν συμπαίκτης στο παιχνίδι με το παιδί και η μητέρα με τις ειδικές της ικανότητες να του κουβεντιάζει και να το διδάσκει.

Οι πατέρες μιλούν λιγότερο αλλά παίζουν με απότομες αλλαγές της έντασης κυρίως «σωματικά», ζωηρά παιχνίδια, παρά διδακτικά ή διανοητικά ή με αντικείμενα ή με ομιλία όπως της μητέρας. Στο παιχνίδι με τον πατέρα, το παιδί εξερευνά, γνωρίζει, αποδέχεται τα όρια του και αποκτά τον έλεγχο της πραγματικότητάς του. Αποκτώντας όμως τον έλεγχο της πραγματικότητάς του, το παιδί κερδίζει σε αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση.

 

Πέρα από το παιχνίδι, καθοριστική είναι η συμβολή του πατέρα (αν η μητέρα τον αφήσει!!!) στις προσπάθειες που κάνει, νωρίτερα από τη μητέρα , για να γίνει το παιδί του ανεξάρτητο (να τρώει, να λούζεται και να κοιμάται μόνο, να κόβει με το μαχαίρι κ.ο.κ).

Δεν είναι τυχαίο ότι η πατρική αποστέρηση συνδέεται με χαμηλότερες επιδόσεις στο σχολείο για τα αγόρια και με τη συχνότερη εμφάνιση σχολικής φοβίας ή σχολικής αποτυχίας.

 

Αυτά αφορούν στα αγόρια. Στα κορίτσια οι πατέρες επιδρούν με το λόγο και τη στοργή τους και όχι τόσο με το παιχνίδι! Οι πατέρες επηρεάζουν τα κορίτσια τους έμμεσα, μέσα από τη σχέση τους με τις γυναίκες τους και άμεσα με τις προσδοκίες που δείχνουν να έχουν από αυτά.

 

Η πατρική αποστέρηση είναι δηλαδή εξίσου σημαντική όπως και η μητρική αποστέρηση;

Φαίνεται πως ο πατέρας πρέπει να εγκαταλείψει το ρόλο του θεατή και με την παρουσία του και το παράδειγμα του να συμπρωταγωνιστήσει και να δείξει μαζί με τη μητέρα πώς λειτουργεί μια οικογένεια: η βασική μονάδα, η υπεύθυνη για την ανάπτυξη των μελών της.

Η πατρική αποστέρηση είναι όντως εξίσου σημαντική με τη μητρική αποστέρηση. Η αποστέρηση αυτή έχει ποικίλες επιπτώσεις στην εξέλιξη και την προσωπικότητα των παιδιών – επιπτώσεις διαφορετικές στα αγόρια και στα κορίτσια.

Η παρουσία του πατέρα είναι απαραίτητη για τη σεξουαλική ταυτοποίηση, την πνευματική εξέλιξη, την ωρίμανση της προσωπικότητας και των αγοριών και των κοριτσιών.

 

Για την υγιή ψυχοσωματική εξέλιξη των παιδιών χρειάζεται και η πατρική και η μητρική φροντίδα. Σε κάθε στάδιο εξέλιξης του παιδιού στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, το παιδί χρειάζεται όχι μόνο τη μητέρα αλλά και τον πατέρα ως αντικείμενο αγάπης, ασφάλειας, σύνδεσης με τον εξωτερικό κόσμο και την αρχή της πραγματικότητας, ως μορφή ταυτοποίησης ή ακόμα και ως μορφή την οποία μπορεί να αμφισβητήσει…


Μαίρη Δήμου, Κλινική Ψυχολόγος

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε http://www.enteleheia.com.gr/component/spsimpleportfolio/item/20-sxoli-goneon

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

 

Πηγή: www.paidiatros.com

 

Το βρεφικό μασάζ είναι η καλύτερη ευκαιρία να δώσετε στο μωρό σας ακριβώς αυτό που χρειάζεται: Απλά αγάπη!


Ένα μασάζ είναι καλό για όλους, ακόμη και για το μωρό σας.
 Με αυτόν τον τρόπο θα περιποιηθείτε το μωρό σας και ταυτόχρονα ενισχύεται το δεσμό μητέρας-παιδιού. Για το βρεφικό μασάζ δεν χρειάζεται καν να είστε ειδικός. Αρκούν, απαλά και τρυφερά αγγίγματα.


Ορισμένες μελέτες έχουν δείξει τη θετική επίδραση του βρεφικού μασάζ
 ως προς την κινητική ανάπτυξη και εξέλιξη του παιδιού. Τα ερεθίσματα τα οποία λαμβάνει το μωρό από το δέρμα, επεξεργάζονται και αποθηκεύονται από τον εγκέφαλο. Έχει αποδειχτεί ότι, οι εγκέφαλοι των μωρών που λαμβάνουν τακτικά μασάζ είναι πιο ανεπτυγμένοι από εκείνων που σπάνια γίνεται μασάζ.

 

Κατά την διάρκεια του μασάζ παράγεται περισσότερη μυέλινη στο μωρό. Αυτή είναι μια πρωτεΐνη που επικαλύπτει τις νευρικές ίνες και είναι υπεύθυνη για τη σύνδεση των νεύρων με τους μυς. Όσο πιο πολύ μυέλινη, τόσο καλύτερη είναι η μετάδοση των ερεθισμάτων μεταξύ των νεύρων και των μυών αλλά και η κινητική ανάπτυξη του.

 

Το βρεφικό μασάζ επίσης ενισχύει τον οργανισμό του παιδιού σας και μειώνει την παραγωγή της ορμόνης του στρες, της κορτιζόλης. Παράλληλα, δυναμώνει ο δεσμός μητέρας-παιδιού και έτσι το μωρό σας θα γίνει πιο ευτυχισμένο. Θα το νιώσετε κατά τη διάρκεια του βρεφικού μασάζ ότι η δική σας διάθεση (αλλά και του παιδιού σας) θα βελτιωθεί σημαντικά. Κατά τη διάρκεια του βρεφικού μασάζ θα δείτε ότι αυτόματα θα μιλήσετε περισσότερο με το μωρό σας, θα έχετε περισσότερη οπτική επαφή και θα επικοινωνείτε με όλες τις αισθήσεις. Αυτό, επιπλέον, μπορεί να επιφέρει μια καλύτερη διάθεση στη γυναίκα, γιατί είναι απλά υπέροχο όταν ξυπνάτε ένα χαμόγελο στο μωρό σας. 

 

Το βρεφικό μασάζ δεν είναι μόνο για γυναίκες, έχει μεγάλο όφελος και για το άλλο φύλο. Πολλοί πατέρες περνούν γενικά λιγότερο χρόνο με το μωρό τους. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι το βρεφικό μασάζ είναι μια καλή ευκαιρία να αποκτήσει περισσότερο επιρροή στην εκπαίδευση του παιδιού, από τους πρώτους κιόλας μήνες.

Καλό θα ήταν, να
  γίνεται το μασάζ
 κάθε βράδυ μετά το μπάνιο. Έτσι, επιτυγχάνεται ένα τελετουργικό που είναι πολύ σημαντικό για το μωρό σας.

 

 

Ιουλία Μακρή, Ολιστική Θεραπεύτρια

 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα ή δηλώστε συμμετοχή. 

 

Πηγή: www.healingart.gr

 

Πόσο εύκολο είναι να είσαι γονιός; Υπάρχει ο ιδανικός γονιός;

Αυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που περιστρέφονται γύρω από το μυαλό ενός ανθρώπου που είναι  γονιός ή ετοιμάζεται να γίνει…

Η αλήθεια είναι πως η παγίδα του «ιδανικού γονιού» είναι μεγάλη κι επικίνδυνη είτε από την πλευρά του γονιού είτε από την πλευρά του παιδιού. Τις περισσότερες φορές, οι γονείς πιστεύουν ότι μπορεί να τους δοθεί ο τίτλος του «ιδανικού»,  όταν όλες τους οι προσδοκίες  πραγματοποιηθούν με ευκολία και ακρίβεια. Από την άλλη, τα παιδιά θεωρούν ότι ο γονιός τους είναι «ιδανικός» μόνο όταν πραγματοποιούνται τα χατίρια τους. Και οι δυο πλευρές έχουν στο μυαλό τους κάτι εξιδανικευμένο, που δεν φέρνει συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις! Είναι όμως εφικτό αυτό;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει τέλειος ή ιδανικός γονιός! Υπάρχει όμως εκείνος ο γονιός ο οποίος αποδέχεται τον εαυτό του, τα βιώματα και τις εμπειρίες από την πατρική του οικογένεια, δεν προσπαθεί να γίνει τέλειος, αλλά δέχεται ότι μπορεί να έχει αντιφατικά συναισθήματα για την οικογένειά του, ότι είναι αναπόφευκτο να γίνουν «λάθη» και κάποια στραβοπατήματα.  Αναγνωρίζει τα λάθη του και προσπαθεί να τα διορθώσει. Προπάντων όμως, βοηθάει το παιδί του να αποκτήσει την αυτονομία του…

Ένας βασικός παράγοντας που επηρεάζει το γονεϊκό ρόλο είναι αυτός του συναισθηματικού κλίματος που δημιουργείται μέσα στην οικογένεια. Η συναισθηματική στάση των γονέων αναφέρεται στην αποδοχή ή απόρριψη απέναντι στο παιδί τους. Η αποδοχή του παιδιού σχετίζεται άμεσα με το βαθμό της στοργής και αγάπης που εκφράζει ο γονιός στο παιδί του. Είναι σημαντικό στις μέρες μας, όπου συνήθως και οι δυο γονείς εργάζονται, να αφιερώνεται ποιοτικός χρόνος στο παιδί και όχι τόσο ποιοτικός. Δεν ωφελεί να νιώθει κανείς τύψεις γιατί εργάζεται πολλές ώρες την ημέρα και δεν έχει χρόνο να δει το παιδί του, αρκεί όταν επιστρέψει σπίτι να μοιραστεί κάποιο χρόνο μαζί του παίζοντας ή κάνοντας κάτι ευχάριστο και για τους δυο. Αυτό το μοίρασμα του χρόνου, βελτιώνει την επικοινωνία μέσα στην οικογένεια, τα μέλη έρχονται πιο κοντά και ο ένας μπορεί να καταλάβει τις ανάγκες του άλλου. Μ’ αυτό τον τρόπο καλλιεργείται  η άνευ όρων κατανόηση στα λάθη του παιδιού και όχι η κριτική διάθεση. Η αποδοχή, λοιπόν, του παιδιού μέσα σε ένα ήπιο οικογενειακό κλίμα με ήρεμους γονείς, έχει σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη υγιούς προσωπικότητας του παιδιού.

Στην αντίπερα όχθη της αποδοχής έχουμε την απόρριψη του παιδιού από τους γονείς  του. Σ’ αυτή την στάση των γονέων δεν κυριαρχεί τόσο η στοργή και η φιλική διάθεση, όσο η αυταρχικότητα. Σε μια αντίστοιχη οικογένεια, δεν ακούγονται  γέλια και ήρεμες συζητήσεις. Ακούγεται μόνο η κριτική! Οι γονείς πιστεύουν πως με το να κριτικάρουν κάθε επιλογή του παιδιού και να μεγαλοποιούν τα λάθη του, θα καλλιεργήσουν την  υπευθυνότητά του. Η επικέντρωση στα σφάλματα και τις ατέλειες  του παιδιού όμως, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Αντιθέτως, το παιδί μεγαλώνει σε ένα «επιθετικό» περιβάλλον, δεν θα αποκτήσει αυτοσεβασμό και η αυτοεκτίμησή του θα είναι πάντα σε χαμηλά επίπεδα. Φυσικά, η σχέση του παιδιού με την οικογένειά του δεν θα βασίζεται στην ισοτιμία, αλλά στο φόβο, το θυμό, την έλλειψη εμπιστοσύνης, την ανασφάλεια και την ανισορροπία δύναμης.

Το δίπολο της αποδοχής – απόρριψης δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που σχετίζεται με το ρόλο του γονέα. Σημαντικό ρόλο παίζει και η θέσπιση των ορίων για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Με την έννοια «όρια» ονομάζουμε το σύνολο από συμφωνίες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Τα όρια, σε πρώτη φάση, θεσπίζονται άτυπα από το συντροφικό ζευγάρι. Στη συνέχεια, με την απόκτηση παιδιού και όσο μεγαλώνει και ωριμάζει, τόσο πιο μεγάλη είναι η συμμετοχή του στη συνδιαμόρφωση των κανόνων. Στόχος των ορίων και των κανόνων δεν είναι η τιμωρία και ο υπερβολικός περιορισμός της συμπεριφοράς του παιδιού, αλλά η εκπαίδευση του παιδιού για μια υγιή ζωή ως παιδί και ως ενήλικας αργότερα.

 

Η θέσπιση των ορίων μέσα στην οικογένεια αναφέρεται ουσιαστικά στην άσκηση πειθαρχίας. Πολλές φορές μπερδεύουμε την πειθαρχία με την αυταρχικότητα και την τιμωρία. Στην πραγματικότητα, όμως η πειθαρχία συσχετίζεται με τη σταθερότητα και τη συνέπεια στην τήρηση των κανόνων. Άρα, λοιπόν, αποφεύγουμε τις σχέσεις εξουσίας, τις πολλές απαγορεύσεις και την άσκηση βίας  και αποδεχόμαστε την καλή επικοινωνία, τον σεβασμό των δικαιωμάτων του παιδιού και την ειλικρίνεια.

Συγκρούσεις και διαφωνίες θα υπάρχουν πάντα μέσα στην οικογένεια. Δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν είναι καλός γονιός γιατί διαφωνεί με το παιδί του. Τα παιδιά επιθυμούν συνεχώς να ξεπεράσουν τα όρια που θέτουν οι γονείς τους. Όσο πιο σταθερός είναι ο γονιός και δείχνει το ενδιαφέρον του για τις ανάγκες του παιδιού, τόσο πιο ανώδυνα και ήπια θα επιλύονται οι μικροσυγκρούσεις.  Ας ξεχάσουμε τη φράση «δεν θα γίνει το δικό σου». Δεν θέλουμε να φουντώσουμε τον ανταγωνισμό μεταξύ μας, αλλά να προωθήσουμε την ωριμότητα και μια νέα στρατηγική επίλυσης συγκρούσεων και εξεύρεσης εναλλακτικών λύσεων.

Θα ήταν αποτελεσματικό αν είχαμε στο νου μας ότι η οικογένεια και η ανατροφή των παιδιών δεν αποτελεί μόνο μια δύσκολη δουλειά διαπαιδαγώγησης, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια πηγή ευτυχίας. Οι γονεϊκές σχέσεις δοκιμάζονται με το πέρασμα του χρόνου. Απαιτείται πολύ υπομονή, επιμονή, ενέργεια, σταθερότητα αλλά και ευλυγισία.

Εστιάστε στα θετικά της οικογένειάς σας και δεν θα χάσετε! Δείτε το ρόλο σας από μια άλλη οπτική!

 

Διασκεδάστε τόσο με τα δικά σας λάθη όσο και με του παιδιού σας! Διασκεδάστε με τα παιδιά σας!

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: psychologein.dagorastos.net

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!