Displaying items by tag: πόνος

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018 18:15

Μείνε δυνατός

 

Αυτό σκέφτομαι συχνά, να μείνω δυνατός να αντέξω, να μην λυγίσω πρέπει να είμαι δυνατός όχι για μένα αλλά για σένα. Για σένα πρέπει να αντέξω να μην πέσω, να μην κλάψω. Όμως η αλήθεια είναι πως λυγίζω κάθε φορά που σε βλέπω, για αυτό δε θέλω να σε βλέπω, δε θέλω να σκέφτομαι. Θέλω να σταματήσω Τον χρόνο  στο πριν ή έστω στο εδώ και τώρα.  Πονάω που περνάς τόσο δύσκολα πονάω και θυμώνω που χτύπησε εσένα αυτή η 'κατάρα' που λέγεται καρκίνος.  Γιατί σε εσένα; Γιατί αφού είσαι τόσο καλή/ος; Γιατί στον άνθρωπο μου; Γιατί;! 

Αυτή η μαύρη αρρώστια που τρώει τους ανθρώπους. Σε τρώει σιγά σιγά και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ αυτή η λέξη είναι συνέχεια στο μυαλό μου. 

Αφήνομαι, θυμώνω, κλαίω και αρνούμαι να δω τo εδώ και τώρα, να σε δω - να με δω, να γνωρίσω εμένα και εσένα ξανά! 

Γιατί; συνέχεια αυτή η ερώτηση μου ξεπηδά από το μυαλό γιατί;;;;

Δεν υπάρχει συνταγή ή έτοιμες λύσεις που μπορεί να δώσει κάποιος σε άτομα τα οποία είναι δίπλα σε "ασθενείς". Κάθε ασθένεια είτε σωματική είτε ψυχική είναι μοναδική, όσο μοναδικό είναι και το άτομο ο ασθενής. Αυτό που είναι ουσιαστικό είναι η αποδοχή της ασθένειας η αποδοχή του συμβάντος. Όσο οδυνηρό όσο επώδυνο και αν είναι. Η αποδοχή του ατόμου που ξεκινάει αυτή τη διαδρομή, η οποία κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει ή μέχρι που θα φτάσει, αποδοχή με θετική στάση!  Όταν πολεμάς, δεν πολεμάς κάτι ξένο, αλλά τον ίδιο σου τον εαυτό, Εσένα πολεμάς, αντί να πολεμάς, αποδέξου και φρόντισε με τον τρόπο και όσο μπορείς, εσένα.

Θέλω να σου πω πως σε αγαπώ και είσαι κομμάτι μου, δεν σε πολεμώ  σε αποδέχομαι και θα σε φροντίσω.

Το ταξίδι αυτό που το ονομάζουμε Ζωή, έχει πολλά μονοπάτια, άλλοτε  δύσβατα γεμάτα σύννεφα, άλλοτε γεμάτο λουλούδια και ήλιο, πάντα όμως  το Ουράνιο τόξο βγαίνει, λίγοι το βλέπουν, άλλοι το προσπερνούν.

Εσύ τι θα  επιλέξεις να δεις;

Κάθε βήμα είναι και ένα μάθημα, είναι ένα βήμα για να ανακαλύψουμε το λόγο της ύπαρξής μας.

Θα σου πω κάτι που ήδη ξέρεις: Οι άνθρωποι δεν χάνονται όσο είναι στην καρδιά σου και στο μυαλό σου! 

Ζήσε και χάρισε χαμόγελα τόσο στον εαυτό σου όσο και στους γύρω σου! 

Μείνε δυνατός!

Για να πορευτείς και να ζήσεις το ταξίδι της Ζωής, στάσου με τα μάτια και την καρδιά ανοιχτά, από όποιο μονοπάτι είτε δύσβατο είτε λουλουδάτο περνάς, το Ουράνιο Τόξο θα έρθει, κάτι καινούργιο και όμορφο θα έρθει μείνε δυνατός να το αγκαλιάσεις και να το δεις! 

Θα κλείσουμε με  ένα απόσπασμα  από το βιβλίο «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ» του ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ – εκδόσεις: opera animus: 

 

«Αυτός είναι ο Χρόνος.

 Και ο Χρόνος, Αγάπη, είναι ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει όταν ο πόνος της απώλειας σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα μπορέσεις να συνεχίσεις». 

 

Published in Ζωή
Κυριακή, 01 Οκτωβρίου 2017 18:21

Γιατί όχι σε σένα ρε φίλε;

 

Γιατί όχι σε σένα ρε φίλε;

 

Καθιερωμένος πλέον βραδινός περίπατος. Χωριό. Ήσυχοι δρόμοι. Έρημοι, αλλά με μια βαθιά ανθρωπιά, μια και περπατήθηκαν με σεβασμό από τις αγωνίες των ανθρώπων. Στην επιστροφή ανηφόρα. Νιώθω το αριστερό μου πόδι και πάλι να μην υπακούει. Βλάβη στην σπονδυλική στήλη. Κουτσαίνοντας και αργοπορώντας, προσπαθώ να φτάσω σπίτι. Ένας φόβος, μια αγωνία, ένα γιατί πάει να ξεπηδήσει στην ψυχή. Μα δεν το αφήνω να πολυκαιρίσει. Το σταματώ και κάπως μαλώντας το διορθώνω. «Και γιατί όχι σε σένα; Σε ένα κόσμο οδύνης, πόνου και δακρύων, τι ανήλικα ζητάς; Να μην πονάς; Γιατί ρε φίλε ποιος είσαι εσύ;»
Την ίδια στιγμή που εσύ απαιτείς να αποφύγεις την οδύνη και γογγύζεις για τα βάσανα σου, δεκάδες χιλιάδες παιδιά πεθαίνουν σε ανόητους πολέμους, θάβονται κάτω από την γη σε σεισμούς, τεμαχίζονται σε τροχαία, και υποφέρουν από φρικτές αρρώστιες. Άνθρωποι δεν προλαβαίνουν καν να χορτάσει η ματιά τους ομορφιά, και εμείς ζητάμε τι; Να μην πονέσουμε; Δεν ξέρω εάν υπάρχει μεγαλύτερος εγωισμός.
 
Και μην ακούσω τώρα υψηλές αναλύσεις, ότι μέσα μας υπάρχει η δίψα του τέλειου, του απόλυτου, της χαράς και απόλυτης ευτυχίας. Δεν διαφωνώ. Αλλά τώρα ζούμε εδώ. Και εδώ στην γη και κόσμο τούτο, οι άνθρωποι γελούν και δακρύζουν, χαίρονται και λυπούνται, πονάνε και μαθαίνουν, φοβούνται και προσεύχονται και έτσι ελπίζουν. Και σε εάν τέτοιο κόσμο δεν μπορώ να πω «γιατί σε μένα...» Γιατί αντιστοίχως θα μπορούσε να σε ρωτήσει ένα παιδί από την ογκολογική με αυτά τα αγιασμένα μάτια, « και γιατί όχι σε σένα ρε φίλε;».

 

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Published in Ζωή
Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017 18:57

Ο πόνος είναι μέρος του θηλυκού

 

Όμως, ο πόνος είναι μέρος του θηλυκού. Ξεχνάμε πως μέχρι τον αιώνα μας η γέννα συνοδευόταν συχνά από θάνατο· έτσι, οι γυναίκες των Αζτέκων που πέθαιναν στη γέννα, τιμούντο όπως οι πολεμιστές που πέθαιναν στη μάχη.

......……………......……………......……………

Η γυναικεία ζωή ήταν στην πραγματικότητα μια αλυσίδα από γέννες, που συνοδεύονταν από αληθινούς θανάτους - ένας φυσικός κύκλος που την κράταγε εστιασμένη στην άγρια κακοβουλία της πραγματικότητας, με την αίσθηση πως βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. 

......……………......……………......……………

Εδώ ο πόνος αποτελεί έναν αρχέγονο δρόμο. Είναι θυσία της δραστηριότητας που, όταν γίνει αποδεκτός σαν αναπόφευκτος, μπορεί να οδηγήσει στην αναγέννηση και τη φώτιση. Υπονοεί την ύπαρξη στο σκοτεινότερο επίπεδό της - μια αίσθηση απώλειας των πάντων, ακόμη και της ικανότητας για δράση, μια απώλεια τόσο βαθιά όπου τα πάντα χάνουν τη σημασία τους, μια κατάσταση που έχει «ξεπεράσει τα όρια της θλίψης». Είναι ο τόπος αποδυνάμωσης της χαοτικής μουδιασμένης και ανεκδήλωτης συγκίνησης, η μοναχική μανιασμένη θλίψη της αποδυνάμωσης και η ακατεύναστη απώλεια και νοσταλγία, ένας διαβολικός τόπος όπου όλα όσα ξέρουμε να κάνουμε είναι άχρηστα (έτσι δεν υπάρχει κάποια γνωστή διέξοδος από την απόγνωση). Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να υπομείνουμε, ελάχιστα συνειδητές, μόλις επιζώντας από τον πόνο και την αποδυνάμωση, κρεμασμένες από τη ζωή, ακινητοποιημένες, μέχρις ότου -και αν επέλθει κάποια εξιλέωση μέσα από μια νέα σοφία. 

 

 

Φωτογραφία: Crying Madonna από foxi1309

Sylvia Brinton Perera, Κάθοδος στη Θεά: ένα ταξίδι γυναικείας αυτογνωσίας

 

 

Published in Αυτογνωσία

 

Έλεγε ο άγιος Πορφύριος, ότι τα συναισθήματα που δεν εκφράζονται γίνονται ασθένειες. Κι αυτό είναι μια αλήθεια. Γιατί τα παγωμένα, αβίωτα και απωθημένα συναισθήματα της παιδικής μας ηλικίας, στην ενήλικη φάση της ζωής γίνονται ψυχοσωματικές ασθένειες. Πίσω από την κατάθλιψη, τον φόβο, πανικό, άγχος, αυτοάνοσα και άλλα, βρίσκεται το παιδί που δεν μπόρεσε να εκφράσει το πόνο του για την απώλεια ή την απόρριψη, για τον θυμό και την οργή του, για το φόβο και την ντροπή που αισθάνθηκε.
Λύση; Να δώσουμε σε αυτό το τραυματισμένο παιδί την δυνατότητα, να μιλήσει, να εκφραστεί, δίχως να φοβάται την εκ νέου απόρριψη. Δίχως κρίση και επίκριση ή τιμωρία να βιώσει την αποδοχή. Γιατί πέρα από αυτούς που εμείς καθημερινά λέμε ότι μας πίεσαν και καταπίεσαν, μας κατέστρεψαν και πλήγωσαν, υπάρχει κάποιος που ακόμη και σήμερα συνεχίζει το ίδιο ακριβώς έργο και αυτός δεν είναι άλλος από εμάς τους ίδιους. Ο πιο βάναυσος τιμωρός είναι ο ίδιος μας ο εαυτός.
 
Πρέπει με αγάπη να του εξηγήσουμε ότι οι λόγοι που το έκαναν να είναι θυμωμένο και τρομαγμένο πλέον δε υπάρχουν, και θα πρέπει να κοιτάξει εκ νέου τις πληγές του στο φως του σήμερα, στο φως του Χριστού. Να συγχωρέσει και να συγχωρεθεί με το παρελθόν του, στο σήμερα και το αύριο του. Εάν δεν καταφέρουμε να ελευθερώσουμε αυτό το τραυματισμένο και πληγωμένο παιδί, δεν θα σταματάει να κάνει ζαβολιές για να κερδίζει το ενδιαφέρον και την προσοχή μας. Και οι ζαβολιές αυτού του παιδιού, που ζει εκεί στα σκοτεινά υπόγεια της ψυχής, είναι οι αρρώστιες.

 

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Published in Αυτογνωσία

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!