Displaying items by tag: πατέρας

 

 

Συνέντευξη του ψυχαναλυτή Μαξ Κον στη Ροζαλίνα Ντότσεβα

 

Ρ.Ν. Στον οργανισμό όπου εργάζεστε έρχονται μητέρες, οι οποίες μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους, διότι οι πατέρες τους συνήθως «γίνονται καπνός» με την είδηση της εγκυμοσύνης. Για ποιό λόγο η ιδέα του παιδιού τρομάζει τόσο πολύ τους άντρες; Είναι «βάρος» η εγκυμοσύνη γι’ αυτούς;

Μ.Κ. Κοιτάξτε, είναι ξεκάθαρο, πως στην προκειμένη περίπτωση οι πατέρες αποδείχτηκαν αναξιόπιστοι. Για παράδειγμα, πολλοί εξ αυτών έψαχναν μονάχα κάποια σεξουαλική περιπέτεια, δεν είχαν πρόθεση να δεσμευτούν με τη συγκεκριμένη μητέρα, ούτε ήθελαν να γίνουν πατέρες. Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα, και δεν μπορούμε πάντοτε να καταλήγουμε σ’ αυτή την εξήγηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που μητέρες δεν επιθυμούν τα παιδιά τους να έχουν κάποιο πατέρα, λόγω διαφορετικών και απολύτως προσωπικών για την κάθε μία απ’ αυτές αιτιών. Η γέννηση ενός παιδιού ουσιαστικά είναι ένα αμφίθυμο γεγονός για το ζεύγος, όπως για τη μητέρα, έτσι και για τον πατέρα. Διότι, οι ίδιοι εμείς σαν άνθρωποι είμαστε αμφιθυμικοί – και θέλουμε και δεν θέλουμε «κάτι» να υφίσταται. Αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, όπως με τη ζωή, έτσι και με τον θάνατο. Θέλουμε τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή δεν θέλουμε τίποτα: και να ζούμε, χωρίς να πληρώνουμε το τίμημα, και να μην πεθαίνουμε, ή να πεθαίνουμε, χωρίς να υποφέρουμε πολύ, και να υπάρχει και κάποιος, ο οποίος να συνεχίσει μετά από εμάς, αλλά απ’ την άλλη να μην είναι και πολύ ανεξάρτητος (διότι όταν το παιδί αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο, για τον γονιό το γεγονός αυτό είναι κάτι το καλό, αλλά απ’ την άλλη όχι και τόσο…) . Τι σημαίνει όμως ένας άντρας και μία γυναίκα να έχουν παιδιά, να θέλουν παιδιά; Η επιθυμία αυτή είναι πάντοτε ξεκάθαρη κι από τις δύο πλευρές; Αυτό που συναντάμε μερικές φορές στη δουλειά μας, είναι μητέρες οι οποίες ισχυρίζονται πως δεν επιθυμούν τα παιδιά τους, ενώ στην πραγματικότητα τα θέλουν, και το αντίθετο. Άλλες φορές πάλι, ενώ ο πατέρας επιθυμεί να βλέπει το παιδί του, η μητέρα τον εμποδίζει και δεν του παραχωρεί την αναγκαία θέση. Όπως αντιλαμβάνεστε, υπάρχουν ποικίλες καταστάσεις.

Ρ.Ν. Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα που έχουμε για την μητρότητα είναι εξυψωμένη σε τέτοιο βαθμό, που την θεωρούμε σαν κάτι το θεϊκό, το ειδυλλιακό, το ποιητικό. Και μάλιστα, όχι μόνο δεν είναι αποδεκτή η πιθανότητα για την ύπαρξη δυσκολιών στη σχέση μητέρας -παιδιού, αλλά θα έλεγα πως το συγκεκριμένο θέμα, είναι ταμπού.

Μ.Κ. Κοιτάξτε, η αγάπη και το μίσος είναι δύο αλληλένδετα αισθήματα. Κι εμείς δεν μπορούμε να μιλάμε για τον έρωτα, χωρίς να μιλάμε για το μίσος: αγάπη και μίσος μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, της μητέρας και του παιδιού, του πατέρα και του παιδιού, των γονιών και των παιδιών κτλ. Πράγματι, η κοινωνική αντίληψη που έχουμε για τη μητρική αγάπη μπορεί να είναι εξιδανικευμένη, από ψυχολογικής απόψεως όμως συνυπάρχει με το μίσος…

Η ερώτησή σας όμως προϋποθέτει την ύπαρξη «μητέρας», η εμπειρία όμως πολλές φορές μας δείχνει πως τέτοια δεν υπάρχει: συναντούμε γυναίκες, οι οποίες έχουν αποκτήσει παιδί, αλλά οι οποίες καταλήγουν οι ίδιες να είναι παιδιά του ίδιου τους του εαυτού, δηλαδή οι ίδιες αποδεικνύονται βρέφη ή μικρά κοριτσάκια. Επίσης, η εμπειρία μας μάς δείχνει, πως όταν οι μητέρες βρίσκονται σε τέτοια θέση, τα παιδιά τους «δεν ξέρουν» πως να χειριστούν μία τέτοια ανώριμη μητέρα.

Ρ.Ν: Δεν νομίζετε πως σ’ αυτό το σημείο θα ήταν σωστό να παραφράσουμε την σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ, πως δεν γεννιόμαστε γυναίκες, αλλά γινόμαστε, λέγοντας πως –  δεν γεννιόμαστε μητέρες, αλλά με τον χρόνο γινόμαστε;

Μ.Κ: Η μητρότητα βρίσκεται στην τάξη του διαδραστικού – της τάξης του διαλογικού, της αλληλεπίδρασης. Όχι μόνο η γυναίκα θα μετατραπεί σε μητέρα, αλλά το ίδιο της το παιδί (ή παιδιά) θα της επιτρέψουν η ίδια να γίνει μητέρα. Θα της «υποδείξουν» – να, πρέπει να κάνεις αυτό και εκείνο για μένα, να μ’αυτό τον τρόπο πρέπει να με ταϊσεις, να με βάλεις να κοιμηθώ, να μου μιλάς… Και η μητέρα από την πλευρά της, ή θα καταλάβει τι της προτείνει το παιδί της, ή όχι, διότι κάτι την παρεμποδίζει. Με λίγα λόγια, η μητρότητα δεν είναι μία μονόπλευρη διαδικασία, αλλά είναι πάντοτε σε σχέση με το παιδί, και γι’ αυτό μπορούμε να ισχυριστούμε, πως ακριβώς το παιδί «παράγει» την μητέρα (όπως και τους γονείς του, επίσης) . Εκτός αυτού, όχι μόνο η ίδια η μητέρα, αλλά ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι στην ίδια μητρική θέση έναντι του παιδιού, φτάνει να έχει την διάθεση να αναλάβει τα θέλω του: ο πατέρας, η νοσοκόμα, η παραμάνα, η οποία φροντίζει όλη μέρα το παιδί, όχι επειδή είναι γεμάτη με μητρική αγάπη, αλλά επειδή υποτάσσεται στην απόφαση και επιθυμία του παιδιού να «παράξει» την δική του μητέρα. Δηλαδή, είναι πολύ σημαντικό, το άτομο που θα αναλάβει την θέση της μητέρας (όπως και του γονιού, γενικότερα) , να είναι ευαίσθητο και δεχτικό στην ανάγκη του παιδιού από μία τέτοια φιγούρα στην ζωή του.

 

__________________________________

Ο Μάξ Κόν είναι επίκουρος καθηγητής ψυχανάλυσης στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού «Ντενί Ντιντερό», όπως επίσης και ενεργός ψυχαναλυτής πάνω από τρεις δεκαετίες. Έχει συσσωρεύσει σημαντική ψυχολογική εμπειρία μέσα από την δουλειά του με μητέρες και παιδιά στο λεγόμενο «Το σπίτι της μητέρας και του παιδιού» (οργανισμός με εντυπωσιακή παράδοση στον τομέα της προστασίας του παιδιού, ο οποίος βρίσκεται κάτω υπό την αιγίδα της «Γαλλικής Φιλανθρωπικής Κοινωνίας», από την εποχή του Louis του XVI) . Το «Σπίτι» παρέχει άσυλο σε μόνες έγκυους μητέρες και σε μητέρες με τα νεογνά τους μέχρι τους πρώτους 18 μήνες της ζωής τους. Η βασική αιτία για την ασυλία τους είναι «η κοινωνική μιζέρια, παρά οι ψυχολογικές δυσκολίες μεταξύ τους», όπως επισημαίνει ο συνομιλητής  και συνεχίζει αστειευόμενος: «αλλιώς, ολόκληρη η χώρα θα έπρεπε να περιθάλπτεται σε παρόμοια κέντρα, διότι ποιός γονιός σήμερα δεν αντιμετωπίζει προβλήματα με τα παιδιά του!;».

 

Μετάφραση: Μιχάλης Σιάτης, Κλινικός και Συμβουλευτικός Ψυχολόγος, MSc

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙ, ΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: http://psychografimata.com/12095/i-mitrotita-ine-mia-diadrastiki-diadikasia-opou-to-pedi-episis-plathi-tin-mitera/

 

 

 

Published in Ζωή

 

Η εγκυμοσύνη για τη γυναίκα είναι μια εξελικτική διεργασία, από την οποία προκύπτει ένας μεταποιημένος εαυτός. Η γυναίκα καλείται και «πρέπει» να βρεθεί σε μια υπέρβαση του εαυτού. Κυοφορεί 9 μήνες και ταυτόχρονα είναι κρίσιμο και απαραίτητο να αντιληφθεί ότι το μωρό είναι ένα ξεχωριστό ον.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, κατά τη διάρκεια των εννέα μηνών της εγκυμοσύνης έχουν  προετοιμαστεί σημαντικές ψυχολογικές μεταβολές: οι γονείς αντιμετώπισαν την πραγματικότητα της εγκυμοσύνης μέσα από τις σωματικές αλλαγές και την εικόνα του μωρού στο υπερηχογράφημα. Προοδευτικά πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι εγκαταλείπουν το ρόλο του παιδιού για να επωμιστούν το ρόλο του γονέα. Αυτή η μετάλλαξη προκαλεί μια επανεκτίμηση των σχέσεών τους με τους δικούς τους γονείς, με τους οποίους τώρα πλέον είναι ισότιμοι, κάτι που ζωντανεύει τα αισθήματα αντιπαλότητας. Σιγά σιγά οι γονείς ταυτίζονται με τους δικούς τους γονείς. Ταυτόχρονα, πολλές μητέρες επαναφέρουν εικόνες της δικής τους σχέσης με τη μητέρα τους κατά την παιδική τους ηλικία, που τις οδηγεί στην αναζωπύρωση παιδικών επιθυμιών και ακόμα σε μια ταύτιση με το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα είδος ταλάντωσης ανάμεσα σε δύο ταυτίσεις, αντίθετες αλλά συμπληρωματικές: είναι σαν η έγκυος να «δοκιμάζει» το μητρικό της ρόλο, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθεί να φανταστεί τι σημαίνει να είσαι μωρό. Αυτή η διαδικασία είναι τεράστιας σημασίας, διότι επιτρέπει στη μητέρα να ονειρευτεί το μέλλον (τον ερχομό του νεογέννητου) ξαναζώντας το παρελθόν της (τη σχέση της όταν ήταν μωρό με τη δική της μητέρα). Ετοιμάζεται, καθώς θυμάται.

 

Επιλόχεια κατάθλιψη

Την τρίτη ή τέταρτη ημέρα μετά τον τοκετό οι νέες μητέρες  καταλαμβάνονται από μια ανεξήγητη θλίψη και ένα έντονο αίσθημα απώλειας. Αυτό μπορεί να προκληθεί για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Τις ημέρες που ακολουθούν τη γέννηση πραγματοποιούνται πολύ σημαντικές ορμονικές αλλαγές. Σε αυτές τις αλλαγές προστίθενται οι αλλαγές της εικόνας του σώματος: από τη γεμάτη κοιλιά στρογγυλή κοιλιά, η γυναίκα περνά στην άδεια κοιλιά με το χαλαρό δέρμα. Έχει διαπιστωθεί ότι κάθε γρήγορη και αμετάκλητη αλλαγή μπορεί να προκαλέσει μια κατάσταση ψυχικής κρίσης. Αυτό είναι ακόμη πιο ισχυρό όταν ανατρέπονται η εικόνα και η αντίληψη του σώματος.

Ένας ακόμη λόγος μπορεί να είναι το γεγονός ότι η μητέρα την περίοδο μετά τον τοκετό καλείται να αφήσει εντελώς τις δικές της ανάγκες και να αφοσιωθεί εξολοκλήρου στο μωρό, καθώς από εκείνη εξαρτάται η επιβίωσή του. Ακόμη, είναι πολύ συχνό και φυσικό να μην μπορεί η μητέρα να συντονιστεί καλά με το μωρό. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να καταλάβει, γιατί κλαίει. Πολύ συχνά η μητέρα εκλαμβάνει το κλάμα ως δική της αποτυχία και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο: το γεγονός ότι πιστεύει πώς έχει αποτύχει την οδηγεί σε κατάθλιψη. Η κατάθλιψη αυτή κάνει το παιδί να γκρινιάζει, με αποτέλεσμα η αίσθηση της αποτυχίας να είναι ακόμη πιο έντονη και η κατάθλιψη να επιδεινώνεται.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει η κάθε νέα μητέρα ότι όλα αυτά τα συναισθήματα είναι απολύτως φυσικά και ταιριάζουν με τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής της. Αν η επιλόχεια κατάθλιψη αντιμετωπιστεί ως φυσικό επακόλουθο του τοκετού θεραπεύεται από μόνη της.

 

Η θέση του πατέρα

Ο ερχομός του μωρού στο σπίτι αποτελεί μια αλλαγή καθεστώτος. Μερικές φορές μάλιστα μια επανάσταση, η οποία μπορεί να φέρει κρίση ανάμεσα στο ζευγάρι. Όλες οι μέριμνες της μητέρας καθιστούν το μωρό τον απόλυτο κυρίαρχο. Αυτόν τον τόσο στενό δεσμό ο πατέρας τον νοιώθει ως αποκλεισμό. Νοιώθει ότι περισσεύει. Ο αποκλεισμός του πατέρα και η διατήρηση μιας σχέσης συγχώνευσης ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό ενέχει κινδύνους όσον αφορά στην εξέλιξη του παιδιού.

Είναι εξαιρετική σημασίας τόσο για την εξέλιξη και ανάπτυξη του παιδιού, όσο και για την πορεία της σχέση του ζευγαριού και ολόκληρης της οικογένειας να υπάρξει χώρος και για τον πατέρα. Και το χώρο αυτό πρέπει να τον δώσει η γυναίκα στον άντρα της. Τόσο η γυναίκα-μητέρα, όσο και το παιδί έχουν ανάγκη και τη φροντίδα του άντρα-πατέρα. Μόνο έτσι θα υπάρξει μια υγιή ανάπτυξη όλων: του παιδιού, της μητέρας, του πατέρα, του ζευγαριού, της οικογένειας.

 

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, , Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε.

 

Πηγή: http://psychografimata.com

 

 

Published in Αυτογνωσία
Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017 13:31

Ο Φρόυντ για τον πατέρα

 

Δεν μπορώ να σκεφτώ καμιά άλλη ανάγκη στην παιδική ηλικία τόσο δυνατή όσο η πατρική προστασία.

 

Ζίγκμουντ Φρόυντ (1856-1939), Αυστριακός ψυχίατρος

Published in Ζωή

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!