Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017 17:07

ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ

 

 

Σε μια κοινωνία που νοιάζεται για την καλύτερη

ανατροφή ενός παιδιού

Νιώθω την ανάγκη να εναρμονίσω το καλύτερο για τα

παιδιά μου με το απαραίτητο για μια ισορροπημένη μητέρα.

Αναγνωρίζω ότι η ατελείωτη προσφορά καταλήγει σε αυτοθυσία.

Και η αυτοθυσία δεν με κάνει υγιή μητέρα ούτε υγιή άνθρωπο.

 

Έτσι, τώρα μαθαίνω να είμαι πρώτα γυναίκα και μετά μητέρα.

μαθαίνω απλώς να βιώνω τα συναισθήματά μου

Χωρίς να κλέβω από τα παιδιά μου την ατομική τους

αξιοπρέπεια, με το να νιώθω και τα δικά τους συναισθήματα.

Μαθαίνω ότι ένα υγιές παιδί θα έχει τα δικά του

συναισθήματα και χαρακτηριστικά, που θα είναι μόνο δικά του.

Και πολύ διαφορετικά από τα δικά μου.

Μαθαίνω τη σημασία της ειλικρινής ανταλλαγής συναισθημάτων,

γιατί η προσποίηση δεν ξεγελά τα παιδιά,

Ξέρουν τη μητέρα τους καλύτερα απ’ ό,τι ξέρει εκείνη τον εαυτό της.

 

Μαθαίνω ότι καμία δεν ξεπερνά το παρελθόν της,

αν δεν το αντιμετωπίσει.

Αλλιώς, τα παιδιά της θα απορροφήσουν αυτό

ακριβώς που προσπαθεί να ξεπεράσει.

Μαθαίνω ότι οι σοφές κουβέντες δεν ειπώθηκαν,

αν οι πράξεις μου διαψεύδουν τα λεγόμενά μου.

Τα παιδιά είναι καλύτεροι ερμηνευτές παρά ακροατές.

Μαθαίνω ότι η ζωή είναι γεμάτη με τόση θλίψη και πόνο

όσο με ευτυχία και απόλαυση.

Και το να επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώθει ό,τι έχει

να μου προσφέρει η ζωή είναι ένδειξη πληρότητας.

Μαθαίνω ότι η πληρότητα δεν κερδίζεται με την αυτοθυσία,

Αλλά μέσα από το να προσφέρω στον εαυτό μου και

να μοιράζομαι με τους άλλους.

Μαθαίνω ότι ο καλύτερος τρόπος να διδάξω τα παιδιά μου

να ζήσουν μια γεμάτη ζωή δεν είναι να θυσιάσω τη ζωή μου.

Είναι να ζήσω εγώ μια πλήρη ζωή.

Προσπαθώ να διδάξω τα παιδιά μου ότι έχω πολλά να μάθω

Γιατί μαθαίνω ότι το να τα αφήνω ελεύθερα

Είναι ο καλύτερος τρόπος να τα κρατήσω.

 

της Nancy McBrine Sheehan

 

Πηγή: Christiane Northrup, M.D. «Η σοφία του γυναικείου σώματος»

 

 

Published in Αυτογνωσία

 

Η γέννησή μας – ή καλύτερα η σύλληψή μας – αποτελεί μια ψυχική συνομιλία τριών γενεών.  Είναι η συνάντηση της εγκύου γυναίκας με τη μητέρα της (το πώς δηλαδή έχει βιώσει και έχει αποθηκεύσει μέσα της τη μητέρα των παιδικών της χρόνων), η συνάντηση με τον ίδιο της τον εαυτό (το πώς βιώνει η ίδια το ρόλο της ως μητέρα) και η συνάντηση με το παιδί που κυοφορεί ή έχει γεννήσει.

Συναισθηματικές ελλείψεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, απώλειες, στερήσεις, απογοητεύσεις, αποτελούν το ακατέργαστο υλικό  πάνω στο οποίο σμιλεύεται η προσωπική ιστορία του καθενός η οποία εκχωρείται ασυνείδητα από τη μητέρα στο παιδί  και αυτό με τη σειρά του ως μελλοντικός ενήλικας στους δικούς του απογόνους.

Είναι γνωστό πλέον ότι το βρέφος αποκτά ψυχολογικά θεμέλια και διαμορφώνει ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της ταυτότητας του κατά τους πρώτους μήνες της σχέσης με τη μητέρα. Το ερώτημα που αναδύεται είναι αν η μητέρα, ως φορέας της δικής της ψυχικής κληρονομιάς από τη δική της μητέρα,  προάγει την αυτονομία και την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού της ή αν αυτή η κληρονομική μετάγγιση εμποδίζει την δημιουργία μιας ανεξάρτητης και αυθύπαρκτης ταυτότητας.

Ο τρόπος με τον οποίο το βρέφος συνάπτει σχέσεις με τη μητέρα στα πρώτα χρόνια της ζωής του θα μπορούσε να περιγραφεί, συνοπτικά, ως το διάσελο μιας διαδρομής που έχει αφετηρία την πλήρη συγχώνευση με τη μητέρα και η οποία οδεύει προς τη σχετική διαφοροποίηση, μέχρι να καταλήξει – εφόσον το επιτρέψει η μητέρα και το περιβάλλον –  σε μια ολοκληρωμένη, ανεξάρτητη και αυτόνομη ταυτότητα.

Αν σε αυτή τη διαδρομή της ψυχικής εξέλιξης του παιδιού, το οποίο αρμολογείται προς μια συνεχή ροπή προς την ανεξαρτητοποίηση, οι συναισθηματικές ελλείψεις και τα ψυχικά κενά της μητέρας έρθουν σε προτεραιότητα τότε εγκαθιδρύεται μια συγχωνευτική σχέση μητέρας και παιδιού  η οποία λειτουργεί προς όφελος των ελλείψεων της μητέρας και όχι προς όφελος των αναγκών του παιδιού.

Η ενορχήστρωση μιας συχγωνευτικής σχέσης αποτελείται από μια εύθραυστη και στερημένη μητέρα, με έντονες συναισθηματικές ελλείψεις και εξαρτητικές ανάγκες από τη μια και ένα παιδί, το οποίο νιώθει το συναίσθημα του πνιγμού, της ασφυξίας και της φίμωσης της ύπαρξής του  ως επακόλουθο  της υπερπροστατευτικότητας της μητέρας. Όσες περισσότερες ελλείψεις υπάρχουν στη μητέρα, από τη δική της τη μητέρα, τόσο πιο άκαμπτη θα είναι η συναισθηματική θηλιά που θα περισφίγγει τη σχέση με το παιδί της. Ίσως θα μπορούσε να μας επιτραπεί να πούμε ότι η μητέρα έχοντας νιώσει θύμα στη σχέση με τη δική της τη μητέρα τώρα αναλαμβάνει το ρόλο του θύτη στη σχέση με το δικό της το παιδί. Αυτό μεταφράζεται σαν  οι ελλείψεις και η αποστέρηση που ένιωσε ως παιδί να μετατρέπονται  σε υπερπροστασία στο δικό της το παιδί, (να μεταθέτει στο παιδί της τις δικές της εξαρτητικές ανάγκες), σαν να μην αντέχει δηλαδή το παιδί της να βιώσει την απόσταση, τις ελλείψεις και τα κενά που η ίδια βίωσε με τη δική της μητέρα.

Μέσα σε μια τέτοια αποπνικτική και πνιγηρή διαλογή σκιάζεται, εμποδίζεται ή/και απαγορεύεται  κάθε προσπάθεια αυτονόμησης του παιδιού. Το παιδί λειτουργεί ως ένα εξάρτημα της μητέρας, μια προέκτασή της για να καλύπτει τις ανεπούλωτες ελλείψεις της.  Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ήδη εγκαθιδρύεται στον ψυχισμό του παιδιού ο τρόπος να συνάπτει σχέσεις υπηρετώντας τις ανάγκες του άλλου και κάθε προσπάθεια για διαφοροποίηση και ανεξαρτητοποίηση να κυοφορεί τις πρώτες ενοχές. Ενοχές ότι κάνει κάτι που απαγορεύει και πληγώνει τη μητέρα.

Η μητέρα είναι το πρόσωπο εκείνο που πρέπει να είναι “πάντα εκεί” (να ταΐσει, να νταντέψει, να συμβουλέψει, να ακούσει, να παρηγορήσει), αλλά, την ίδια στιγμή εκείνη που θα αντέξει να την «εγκαταλείψουν». Η διεργασία του «να είσαι εκεί για να εγκαταλειφθείς» ίσως είναι η πιο δύσκολη πλευρά της μητρότητας. (Furman 1996).

Από τον Παναγιώτη Μουντούρη

Ψυχαναλυτικό Ψυχοθεραπευτή

 

Βιβλιογραφία

§  Winnicott, D.W. (1965) The Maturational Process and the Facilitating Environment. New York: International Universities Press.

§  Mahler, M.S. (1968) On Human Symbiosis and the Vicissitudes of Individuation. New York: International Universities Press.

§  Welldon, E.V. (1988) Mother, Madonna,Whore. The idealization and denigration of motherhood. Oxford, England: Free Association Books.

§  Χαραλαμπάκη, Κ. (2017) Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια. Εκδόσεις Καστανιώτη.

  

Πηγή: nostimonimar.gr

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

Published in Αυτογνωσία
Σάββατο, 09 Σεπτεμβρίου 2017 13:22

Η ψυχολογία της γυναίκας μετά τον τοκετό

 

 

Η λοχεία χαρακτηρίζεται ως η περίοδος αμέσως μετά τον τοκετό, όπου η γυναίκα βρίσκεται σε μια ψυχική κατάσταση με συναισθηματική φόρτιση και προσπάθεια προσαρμογής με το βρέφος στη ζωή της.

 Είναι απολύτως φυσιολογικό, με τον ερχομό σας στο σπίτι σας , να αισθάνεστε χαμένη, αποπροσανατολισμένη, αμήχανη και ιδιαίτερα κουρασμένη σωματικά και ψυχολογικά. Τις πρώτες μέρες με το νεογέννητο οι περισσότερες μαμάδες βιώνουν έντονες συναισθηματικές διακυμάνσεις: τη μια στιγμή κατακλύζονται από ευφορία και την αμέσως επόμενη, μέσα στα δάκρυα, ανακαλύπτουν ότι η μητρότητα είναι γεμάτη προβλήματα και το μωρό διαρκώς ανακαλύπτει κάτι καινούριο για να τις τρομοκρατήσει.

Οι περισσότερες γυναίκες δεν είναι προετοιμασμένες γι’ αυτή την έντονη γκάμα συναισθημάτων που πρόκειται να γευτούν με τη μητρότητα. Έχει αποδειχθεί ότι τις πρώτες μέρες μετά τη γέννα το 60-80% των νέων μαμάδων βιώνουν αρνητικά συναισθήματα που είναι γνωστά ως «επιλόχεια μελαγχολία». Τα συναισθήματα αυτά είναι:

·        έντονη εξάντληση

·        διαταραχές ύπνου – αϋπνίες ή αντίθετα, έντονη υπνηλία,

·        άγχος και ευερεθιστότητα

·        ανησυχία και απαισιοδοξία

·        αλλαγές στην όρεξη (βουλιμία ή άρνηση φαγητού)και απρόσμενες διακυμάνσεις βάρους

·        δυσκολία συγκέντρωσης

·        έντονες φοβίες για τη μητρότητα

·        απότομες συναισθηματικές μεταπτώσεις

·        έντονη θλίψη

·        άρνηση ενασχόλησης με το παιδί ή επιθετικότητα προς αυτό

·        απώλεια ευχαρίστησης σε πράγματα που πρωτύτερα θα ευχαριστούσαν τη γυναίκα και

·        ευσυγκινησία χωρίς προφανείς λόγους

 

 

Τι νιώθουν οι γυναίκες που υποφέρουν από Επιλόχεια Κατάθλιψη ( Κατάθλιψη μετά τη γέννα );

Τα συμπτώματα αυτά είναι συνήθως προσωρινά και μπορούν να αντιμετωπιστούν.

ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΝΟΙΩΘΩ EΤΣΙ;

…αναρωτιούνται πολλές γυναίκες. Κάποιες από τις απαντήσεις είναι:

I. Μετά τον τοκετό οι γυναίκες βιώνουν δραματικές αλλαγές στα επίπεδα των ορμονών του οργανισμού τους, γεγονός που επιδρά στο συναισθηματικό κόσμο τους. Πιο συγκεκριμένα, τα επίπεδα των οιστρογόνων και της προγεστερόνης πέφτουν (μπορεί έως και 90% τις πρώτες 3 μέρες). Συγχρόνως, αυξάνουν ραγδαία τα επίπεδα της προλακτίνης, που επιτρέπει την παραγωγή του γάλακτος. Μέχρι να ισορροπήσουν τα επίπεδα των συγκεκριμένων ορμονών, οι νέες μητέρες νιώθουν «πεσμένες», αίσθημα που χαρακτηρίζει συχνότερα τις γυναίκες που γίνονται πρώτη φορά μητέρες.

II. Η εξάντληση από τη φροντίδα του μωρού

III. Η πρωτόγνωρη αίσθηση ευθύνης που βιώνει η νέα μητέρα

IV. Συναισθηματική Εξέλιξη, το πώς έχει γαλουχηθεί η μητέρα

V. Το πώς αντιμετωπίζει το πλήθος αλλαγών που συμβαίνουν στην ζωή της όπως:

·        Ο αποχωρισμός από το βρέφος που κυοφορούταν και το οποίο ήταν υπό την προστασία και τον έλεγχο της μητέρας του, που αντιλαμβανόταν ως κομμάτι της και το οποίο καλείται να διαφοροποιηθεί από αυτήν με τη γέννησή του.

·        Ο αποχωρισμός από τον σύντροφο ως την πρωταρχική πηγή ευχαρίστησης και το μοναδικό στόχο εκτόνωσης ενέργειας μέσα στην οικογένεια

·        Ο αποχωρισμός από έναν πιο εγωκεντρικό και ναρκισσιστικό τρόπο ύπαρξης.

·        Το σώμα της γυναίκας επίσης συχνά αλλάζει χωρίς ολική επαναφορά και καμιά φορά τα σωματικά τραύματα μιας εγκυμοσύνης μπορεί να ασκήσουν καθοριστικές επιρροές

Όπως στα περισσότερα ζητήματα υγείας, έτσι κι εδώ, η πρόληψη είναι προτιμότερη της θεραπείας και η ενημέρωση αναπόσπαστο μέρος αυτής..

 

Η νεαρή μητέρα καλείται να μπει σε έναν καινούριο – άγνωστο τρόπο ζωής. Το να είναι προετοιμασμένη ψυχικά για αυτό σαφώς θα διευκολύνει την πορεία της μέσα στην περίοδο της λοχείας. Τα θέματα που μπορεί να καθηλώσουν μια λεχώνα σε ψυχολογικά αδιέξοδα είναι τόσο περίπλοκα και ξεχωριστά από γυναίκα σε γυναίκα που συχνά χρειάζεται η βοήθεια ενός ειδικού για να μπορέσει η νέα μητέρα να εξερευνήσει τις δυσκολίες της και να ανακάμψει από αυτές, γεγονός που θα λειτουργήσει θεραπευτικά τόσο στο νεογέννητο παιδί αλλά και στην οικογένειά.

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙ, ΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ. 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: www.skepsy.gr

Published in Αυτογνωσία

 

Συνέντευξη του Θάνου Ασκητή

 

Πόσο σημαντική είναι η μητρότητα σε μια γυναίκα;

Aν και είναι αλήθεια πως η γυναίκα έχει ταυτιστεί με την γονιμότητα και τη μητρότητα δεν θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχει μια ξεκάθαρη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.

Κάποιες γυναίκες θεωρούν τη μητρότητα τον κυριότερο στόχο της ζωής τους και αισθάνονται πληρότητα και απόλυτη ευτυχία, βιώνοντας αυτόν τον ρόλο. Από την άλλη πλευρά, για κάποιες άλλες ο ρόλος της μητέρας δεν είναι προτεραιότητα αλλά μία κατάσταση στην οποία προσαρμόζονται ευχάριστα, χωρίς να βλέπουν τη μητρότητα ως σκοπό ζωής.

Μία άλλη μερίδα γυναικών φαίνεται ότι δεν βάζει τη μητρότητα ως προτεραιότητα. Η επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση φαίνεται να παίζουν πρωταρχικό ρόλο στη ζωή τους, γεγονός που φαίνεται από την αύξηση του ορίου ηλικίας όπου η σύγχρονη γυναίκα μένει έγκυος για πρώτη φορά.

Η μητρότητα είναι ένα γεγονός που φέρνει αναμφισβήτητα πολλές και σημαντικές αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας. Το πώς θα βιώσει η ίδια το ρόλο αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η σχέση της με το σύζυγο-σύντροφο της, τις συνθήκες της ζωής της, την ηλικία της κ.α.

 

Πώς μπορεί να αλλάξει η μητρότητα τη ζωή μιας γυναίκας;

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή μιας γυναίκας που γίνεται μητέρα αρχίζει να αλλάζει από την περίοδο της εγκυμοσύνης. Τα πρώτα συμπτώματα (ναυτίες, αδιαθεσίες), οι αλλαγές στο σώμα της, καθώς και η αλλαγή της διάθεσης της κατά την εγκυμοσύνη ανοίγουν έναν νέο κύκλο ζωής για εκείνην.

Η στενή σχέση μητέρας - παιδιού και η προσοχή που χρειάζεται να του δίνει όταν είναι νεογέννητο μπορεί να ακούγεται κάτι το αυτονόητο. Παρόλα αυτά η νέα μητέρα, έχοντας βιώσει όλα τα δύσκολα στάδια που εμπεριέχει η εγκυμοσύνη σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο, νιώθει συχνά μελαγχολικά μετά τη γέννα και δεν αισθάνεται τη χαρά που πίστευε ότι θα της φέρει ο ερχομός του παιδιού της. Κάθε νέα μητέρα πρέπει να γνωρίζει ότι τα συναισθήματα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και δεν χρειάζεται να την οδηγούν σε ενοχές. Το περιβάλλον της είναι σημαντικό να δείξει κατανόηση και να είναι υποστηρικτικό, κυρίως ο σύντροφος και πατέρας του παιδιού της.

Η μειωμένη διάθεση που μπορεί να έχει μια γυναίκα κατά την εγκυμοσύνη ή τη λοχεία δεν πρέπει να συγχέεται με την επιλοχία κατάθλιψη που συχνά παρουσιάζεται στις νέες μητέρες. Στις περιπτώσεις αυτές είναι σημαντικό να υπάρχει παρέμβαση ειδικού ψυχικής υγείας.

 

Πώς προσαρμόζεται η γυναίκα στις αλλαγές που φέρνει η μητρότητα στη ζωή της;

Η μητρότητα είναι ένα καθοριστικό στάδιο στη ζωή μιας γυναίκας. Η μετάβαση σε αυτό έχει μια βασική ιδιαιτερότητα αντίθετα με άλλα στάδια στη ζωή της όπως είναι η επισημοποίηση μιας σχέσης. Η ιδιαιτερότητα αυτή είναι η απόλυτη δέσμευση. Μια παντρεμένη γυναίκα μπορεί να επιλέξει κάποια δεδομένη στιγμή να σταματήσει να είναι παντρεμένη, μια μητέρα δεν μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο.

Η φροντίδα του παιδιού γίνεται προτεραιότητα 24 ώρες το 24ωρο και η σχέση της με το σύζυγο αλλάζει εκ των πραγμάτων. Καλούνται πλέον και οι δύο να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες και δεδομένα. Ο ερχομός του παιδιού είναι ένα ευτυχές γεγονός που φέρνει πολλές αλλαγές. Η μητέρα κοιμάται λιγότερες ώρες, πρέπει να προσέχει τη διατροφή της και να φροντίζει το μωρό με αφοσίωση. Με το πέρασμα των χρόνων και όσο το παιδί μεγαλώνει οι ευθύνες και οι απαιτήσεις αλλάζουν, καλείται λοιπόν σε κάθε φάση της ζωής του παιδιού να προσαρμοστεί στις διαφορετικές ανάγκες του. Το γεγονός αυτό δεν αλλάζει μόνο τις προτεραιότητες της αλλά και την ίδια. Είναι αδιαμφισβήτητο βέβαια ότι αλλαγές που φέρνει παρά τις δυσκολίες που μπορεί να εμπεριέχουν, μπορούν να οδηγήσουν τη γυναίκα σε μία ψυχική πληρότητα και ισορροπία.

 

Πόσο σημαντικός είναι ο θηλασμός και τι αντίκτυπο έχει στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας;

Για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του βρέφους, η αποκλειστική τροφή του πρέπει να είναι το γάλα. Το μητρικό γάλα περιέχει όλα τα θρεπτικά στοιχεία που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός και γι' αυτό θεωρείται αναντικατάστατο.

Το όφελος του θηλασμού για την ψυχολογική ανάπτυξη του βρέφους είναι επίσης μεγάλο. Το παιδί που θηλάζει δέχεται άμεσα την αγάπη, τη στοργή, αποκτά αίσθημα ασφάλειας και όλα τα απαραίτητα εφόδια που το βοηθούν να χτίσει και να αποκτήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Ο μαστός αποτελεί για το νεογέννητο το πρωταρχικό σημείο αναφοράς για να βρει την θέση του στο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται. Όταν ο θηλασμός δεν υφίσταται, το νεογέννητο αρχίζει να βιώνει πολύ περισσότερο συνθήκες έλλειψης, εξάρτησης και φόβου. Τα πλεονεκτήματα για τις μητέρες που θηλάζουν είναι πολλά, καθώς έχει φανεί ότι έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, αναπτύσσουν γρηγορότερα δεσμό με το μωρό τους, εγκαταλείπουν τα μωρά τους σπανιότερα.

Η περίοδος όμως του θηλασμού διαταράσσει και την ισορροπία που υπήρχε μέχρι πρότινος στο ζευγάρι, καθώς ο άνδρας έρχεται πια σε δεύτερο ρόλο στη ζωή της γυναίκας. Ενώ η σεξουαλικότητά της, που την πρώτη περίοδο είχε μειωθεί, σιγά-σιγά επανέρχεται, οι ώρες που αφιερώνει στο νεογέννητο παιδί μπορεί να δημιουργήσουν την αίσθηση του παραγκωνισμού στον άνδρα, ο οποίος πρέπει με τη σειρά του να δείξει υπομονή και ανοχή στην νέα αυτή κατάσταση.

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

 

Πηγή: mothersblog.gr 

Published in Αυτογνωσία

 

 

Συνέντευξη του ψυχαναλυτή Μαξ Κον στη Ροζαλίνα Ντότσεβα

 

Ρ.Ν. Στον οργανισμό όπου εργάζεστε έρχονται μητέρες, οι οποίες μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους, διότι οι πατέρες τους συνήθως «γίνονται καπνός» με την είδηση της εγκυμοσύνης. Για ποιό λόγο η ιδέα του παιδιού τρομάζει τόσο πολύ τους άντρες; Είναι «βάρος» η εγκυμοσύνη γι’ αυτούς;

Μ.Κ. Κοιτάξτε, είναι ξεκάθαρο, πως στην προκειμένη περίπτωση οι πατέρες αποδείχτηκαν αναξιόπιστοι. Για παράδειγμα, πολλοί εξ αυτών έψαχναν μονάχα κάποια σεξουαλική περιπέτεια, δεν είχαν πρόθεση να δεσμευτούν με τη συγκεκριμένη μητέρα, ούτε ήθελαν να γίνουν πατέρες. Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα, και δεν μπορούμε πάντοτε να καταλήγουμε σ’ αυτή την εξήγηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που μητέρες δεν επιθυμούν τα παιδιά τους να έχουν κάποιο πατέρα, λόγω διαφορετικών και απολύτως προσωπικών για την κάθε μία απ’ αυτές αιτιών. Η γέννηση ενός παιδιού ουσιαστικά είναι ένα αμφίθυμο γεγονός για το ζεύγος, όπως για τη μητέρα, έτσι και για τον πατέρα. Διότι, οι ίδιοι εμείς σαν άνθρωποι είμαστε αμφιθυμικοί – και θέλουμε και δεν θέλουμε «κάτι» να υφίσταται. Αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, όπως με τη ζωή, έτσι και με τον θάνατο. Θέλουμε τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή δεν θέλουμε τίποτα: και να ζούμε, χωρίς να πληρώνουμε το τίμημα, και να μην πεθαίνουμε, ή να πεθαίνουμε, χωρίς να υποφέρουμε πολύ, και να υπάρχει και κάποιος, ο οποίος να συνεχίσει μετά από εμάς, αλλά απ’ την άλλη να μην είναι και πολύ ανεξάρτητος (διότι όταν το παιδί αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο, για τον γονιό το γεγονός αυτό είναι κάτι το καλό, αλλά απ’ την άλλη όχι και τόσο…) . Τι σημαίνει όμως ένας άντρας και μία γυναίκα να έχουν παιδιά, να θέλουν παιδιά; Η επιθυμία αυτή είναι πάντοτε ξεκάθαρη κι από τις δύο πλευρές; Αυτό που συναντάμε μερικές φορές στη δουλειά μας, είναι μητέρες οι οποίες ισχυρίζονται πως δεν επιθυμούν τα παιδιά τους, ενώ στην πραγματικότητα τα θέλουν, και το αντίθετο. Άλλες φορές πάλι, ενώ ο πατέρας επιθυμεί να βλέπει το παιδί του, η μητέρα τον εμποδίζει και δεν του παραχωρεί την αναγκαία θέση. Όπως αντιλαμβάνεστε, υπάρχουν ποικίλες καταστάσεις.

Ρ.Ν. Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα που έχουμε για την μητρότητα είναι εξυψωμένη σε τέτοιο βαθμό, που την θεωρούμε σαν κάτι το θεϊκό, το ειδυλλιακό, το ποιητικό. Και μάλιστα, όχι μόνο δεν είναι αποδεκτή η πιθανότητα για την ύπαρξη δυσκολιών στη σχέση μητέρας -παιδιού, αλλά θα έλεγα πως το συγκεκριμένο θέμα, είναι ταμπού.

Μ.Κ. Κοιτάξτε, η αγάπη και το μίσος είναι δύο αλληλένδετα αισθήματα. Κι εμείς δεν μπορούμε να μιλάμε για τον έρωτα, χωρίς να μιλάμε για το μίσος: αγάπη και μίσος μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, της μητέρας και του παιδιού, του πατέρα και του παιδιού, των γονιών και των παιδιών κτλ. Πράγματι, η κοινωνική αντίληψη που έχουμε για τη μητρική αγάπη μπορεί να είναι εξιδανικευμένη, από ψυχολογικής απόψεως όμως συνυπάρχει με το μίσος…

Η ερώτησή σας όμως προϋποθέτει την ύπαρξη «μητέρας», η εμπειρία όμως πολλές φορές μας δείχνει πως τέτοια δεν υπάρχει: συναντούμε γυναίκες, οι οποίες έχουν αποκτήσει παιδί, αλλά οι οποίες καταλήγουν οι ίδιες να είναι παιδιά του ίδιου τους του εαυτού, δηλαδή οι ίδιες αποδεικνύονται βρέφη ή μικρά κοριτσάκια. Επίσης, η εμπειρία μας μάς δείχνει, πως όταν οι μητέρες βρίσκονται σε τέτοια θέση, τα παιδιά τους «δεν ξέρουν» πως να χειριστούν μία τέτοια ανώριμη μητέρα.

Ρ.Ν: Δεν νομίζετε πως σ’ αυτό το σημείο θα ήταν σωστό να παραφράσουμε την σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ, πως δεν γεννιόμαστε γυναίκες, αλλά γινόμαστε, λέγοντας πως –  δεν γεννιόμαστε μητέρες, αλλά με τον χρόνο γινόμαστε;

Μ.Κ: Η μητρότητα βρίσκεται στην τάξη του διαδραστικού – της τάξης του διαλογικού, της αλληλεπίδρασης. Όχι μόνο η γυναίκα θα μετατραπεί σε μητέρα, αλλά το ίδιο της το παιδί (ή παιδιά) θα της επιτρέψουν η ίδια να γίνει μητέρα. Θα της «υποδείξουν» – να, πρέπει να κάνεις αυτό και εκείνο για μένα, να μ’αυτό τον τρόπο πρέπει να με ταϊσεις, να με βάλεις να κοιμηθώ, να μου μιλάς… Και η μητέρα από την πλευρά της, ή θα καταλάβει τι της προτείνει το παιδί της, ή όχι, διότι κάτι την παρεμποδίζει. Με λίγα λόγια, η μητρότητα δεν είναι μία μονόπλευρη διαδικασία, αλλά είναι πάντοτε σε σχέση με το παιδί, και γι’ αυτό μπορούμε να ισχυριστούμε, πως ακριβώς το παιδί «παράγει» την μητέρα (όπως και τους γονείς του, επίσης) . Εκτός αυτού, όχι μόνο η ίδια η μητέρα, αλλά ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι στην ίδια μητρική θέση έναντι του παιδιού, φτάνει να έχει την διάθεση να αναλάβει τα θέλω του: ο πατέρας, η νοσοκόμα, η παραμάνα, η οποία φροντίζει όλη μέρα το παιδί, όχι επειδή είναι γεμάτη με μητρική αγάπη, αλλά επειδή υποτάσσεται στην απόφαση και επιθυμία του παιδιού να «παράξει» την δική του μητέρα. Δηλαδή, είναι πολύ σημαντικό, το άτομο που θα αναλάβει την θέση της μητέρας (όπως και του γονιού, γενικότερα) , να είναι ευαίσθητο και δεχτικό στην ανάγκη του παιδιού από μία τέτοια φιγούρα στην ζωή του.

 

__________________________________

Ο Μάξ Κόν είναι επίκουρος καθηγητής ψυχανάλυσης στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού «Ντενί Ντιντερό», όπως επίσης και ενεργός ψυχαναλυτής πάνω από τρεις δεκαετίες. Έχει συσσωρεύσει σημαντική ψυχολογική εμπειρία μέσα από την δουλειά του με μητέρες και παιδιά στο λεγόμενο «Το σπίτι της μητέρας και του παιδιού» (οργανισμός με εντυπωσιακή παράδοση στον τομέα της προστασίας του παιδιού, ο οποίος βρίσκεται κάτω υπό την αιγίδα της «Γαλλικής Φιλανθρωπικής Κοινωνίας», από την εποχή του Louis του XVI) . Το «Σπίτι» παρέχει άσυλο σε μόνες έγκυους μητέρες και σε μητέρες με τα νεογνά τους μέχρι τους πρώτους 18 μήνες της ζωής τους. Η βασική αιτία για την ασυλία τους είναι «η κοινωνική μιζέρια, παρά οι ψυχολογικές δυσκολίες μεταξύ τους», όπως επισημαίνει ο συνομιλητής  και συνεχίζει αστειευόμενος: «αλλιώς, ολόκληρη η χώρα θα έπρεπε να περιθάλπτεται σε παρόμοια κέντρα, διότι ποιός γονιός σήμερα δεν αντιμετωπίζει προβλήματα με τα παιδιά του!;».

 

Μετάφραση: Μιχάλης Σιάτης, Κλινικός και Συμβουλευτικός Ψυχολόγος, MSc

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙ, ΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: http://psychografimata.com/12095/i-mitrotita-ine-mia-diadrastiki-diadikasia-opou-to-pedi-episis-plathi-tin-mitera/

 

 

 

Published in Ζωή
Πέμπτη, 17 Αυγούστου 2017 13:07

Υπογονιμότητα και Ανθοθεραπεία

 

Δεν γνωρίζουν όλοι ότι τα ανθοϊάματα είναι καταπληκτικά στη στήριξη των ζευγαριών που προσπαθούν να συλλάβουν.

Τα ανθοϊάματα είναι μια ιδιαίτερα καλή επιλογή κατά τη διάρκεια του «σύλληψη – εγκυμοσύνη – γέννηση» κύκλου επειδή είναι ήπια και ασφαλή στη δράση τους.

Όπως πολλές άλλες εναλλακτικές τεχνικές υποστήριξης γονιμότητας, πχ η αρωματοθεραπεία και η γιόγκα γονιμότητας, τα ανθοϊάματα βοηθούν στη θεραπεία της στειρότητας, προωθώντας την ψυχική και συναισθηματική υγεία. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η εμπειρία της υπογονιμότητας συχνά αυξάνει το στρες, το οποίο μπορεί με τη σειρά του να επηρεάσει τις πιθανότητές σας να συλλάβετε ανατρέποντας τη φυσική αρμονία του σώματός σας. Τα ανθοϊάματα βοηθούν στην ανακούφιση του στρες με την εξισορρόπηση των ορμονών, καθώς και στην ανακούφιση ορισμένων από τα συναισθηματικά προβλήματα που μπορεί να είναι η αιτία της στειρότητας.

 

Κάθε ανθοΐαμα έχει τη δική του δύναμη και βοηθά στην εξισορρόπηση μιας συγκεκριμένης ανησυχίας που μπορεί να επηρεάσει τη φυσική σας γονιμότητα. Τα ανθοϊάματα είνας δυνατό να συνδυαστούν για να δημιουργήσουν μια σύνθεση που θα είναι η κατάλληλη θεραπεία για εσάς. Εδώ είναι ένας κατάλογος μερικών ανθοϊαμάτων που μπορείτε να χρησιμοποιήσετε στη δική σας ανθοθεραπεία:

Pomegranate  έχει μια εξισορροπητική επίδραση στο αναπαραγωγικό σύστημα και βοηθά στη γυναικεία υπογονιμότητα. Είναι επίσης καλό για τα συναισθηματικά θέματα γύρω από τη σεξουαλικότητα και τη μητρότητα.

She Oak είναι από τα ανθοϊάματα που χρησιμοποιούνται πιο συχνά για μείωση του στρες που προκαλείται από τη στειρότητα και για την ισορροπία των ορμονικών επιπέδων.

Noni ενθαρρύνει τη φροντίδα και την περιποίηση, μειώνει τα αρνητικά συναισθήματα.

White Chestnut και Vervain προάγουν τη χαλάρωση και τη θετική σκέψη.

Wisteria προάγει τον αισθησιασμό και τονώνει το σώμα.

Aspen βοηθά αυτούς που έχουν την αίσθηση του φόβου από το άγνωστο, που αισθάνονται άβολα, σαν να πρόκειται να συμβεί κάτι, για φόβο άγνωστων αιτιών.

Agrimony προωθεί την ανοικτή επικοινωνία προκειμένου να εκφραστούν και να απελευθερωθούν τα δύσκολα συναισθήματα.

Impatiens είναι πολύ χρήσιμο ενώ προσπαθείτε να μείνετε έγκυος, ειδικά όταν δεν μπορείτε να περιμένετε. Θέλετε να γίνει η εγκυμοσύνη αυτή τη στιγμή! Αν υποψιάζεστε ότι μπορεί να είστε έγκυος και πρέπει να περιμένετε να μάθετε τα αποτελέσματα, αυτό το ανθοΐαμα μπορεί να σας δώσει μια αίσθηση ηρεμίας. Αν αισθάνεστε ανυπόμονη και ευερέθιστη στην ιδέα μην μείνετε έγκυος αρκετά γρήγορα, το Impatiens βοηθάει στην εξάλειψη αυτού του αισθήματος, προάγοντας την υπομονή και λίγη περισσότερη χαλάρωση ενώ περιμένετε.

Pine εάν αισθάνεστε ένοχοι και κατηγορείτε τον εαυτό σας για την ανικανότητά σας να έχετε ένα μωρό, αυτό το ανθοΐαμα είναι για εσάς. Εάν είχατε μια άμβλωση στο παρελθόν και αισθάνεστε ένοχη και ότι δεν αξίζετε άλλη μια ευκαιρία να μείνετε έγκυος, το Pine θα σας βοηθήσει να απελευθερωθείτε από την ενοχή και να συγχωρήσετε το παρελθόν σας, για να θεραπεύσετε την παρούσα κατάστασή σας.

Το πεύκο απελευθερώνει την αίσθηση της ενοχής σας, ανεξάρτητα από την αιτία. Αυτό το συναίσθημα μπορεί να δημιουργήσει συναισθηματικά μπλοκαρίσματα που εμποδίζουν πολλές γυναίκες να επιτύχουν τη σύλληψη. Μην υποτιμάτε τη δύναμη των δύσκολων συναισθημάτων στη φυσική σας ευημερία.

 

 

Είναι μεγάλη η λίστα των ανθοϊαμάτων που μπορούν να σας υποστηρίξουν κατά τη διάρκεια της «σύλληψη – εγκυμοσύνη – γέννηση» φάσης. Ρωτήστε μας για να δούμε ποια θα είναι τα κατάλληλα για εσάς.

 

Πηγές:

Bach Remedies For Fertility And Conception

Getting Pregnant by Natural Methods

15 Flower Essences for Emotional Support While Trying to Conceive

Bach Flowers For Fertility

 

Published in Υγεία

 

Η εγκυμοσύνη για τη γυναίκα είναι μια εξελικτική διεργασία, από την οποία προκύπτει ένας μεταποιημένος εαυτός. Η γυναίκα καλείται και «πρέπει» να βρεθεί σε μια υπέρβαση του εαυτού. Κυοφορεί 9 μήνες και ταυτόχρονα είναι κρίσιμο και απαραίτητο να αντιληφθεί ότι το μωρό είναι ένα ξεχωριστό ον.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, κατά τη διάρκεια των εννέα μηνών της εγκυμοσύνης έχουν  προετοιμαστεί σημαντικές ψυχολογικές μεταβολές: οι γονείς αντιμετώπισαν την πραγματικότητα της εγκυμοσύνης μέσα από τις σωματικές αλλαγές και την εικόνα του μωρού στο υπερηχογράφημα. Προοδευτικά πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι εγκαταλείπουν το ρόλο του παιδιού για να επωμιστούν το ρόλο του γονέα. Αυτή η μετάλλαξη προκαλεί μια επανεκτίμηση των σχέσεών τους με τους δικούς τους γονείς, με τους οποίους τώρα πλέον είναι ισότιμοι, κάτι που ζωντανεύει τα αισθήματα αντιπαλότητας. Σιγά σιγά οι γονείς ταυτίζονται με τους δικούς τους γονείς. Ταυτόχρονα, πολλές μητέρες επαναφέρουν εικόνες της δικής τους σχέσης με τη μητέρα τους κατά την παιδική τους ηλικία, που τις οδηγεί στην αναζωπύρωση παιδικών επιθυμιών και ακόμα σε μια ταύτιση με το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα είδος ταλάντωσης ανάμεσα σε δύο ταυτίσεις, αντίθετες αλλά συμπληρωματικές: είναι σαν η έγκυος να «δοκιμάζει» το μητρικό της ρόλο, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθεί να φανταστεί τι σημαίνει να είσαι μωρό. Αυτή η διαδικασία είναι τεράστιας σημασίας, διότι επιτρέπει στη μητέρα να ονειρευτεί το μέλλον (τον ερχομό του νεογέννητου) ξαναζώντας το παρελθόν της (τη σχέση της όταν ήταν μωρό με τη δική της μητέρα). Ετοιμάζεται, καθώς θυμάται.

 

Επιλόχεια κατάθλιψη

Την τρίτη ή τέταρτη ημέρα μετά τον τοκετό οι νέες μητέρες  καταλαμβάνονται από μια ανεξήγητη θλίψη και ένα έντονο αίσθημα απώλειας. Αυτό μπορεί να προκληθεί για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Τις ημέρες που ακολουθούν τη γέννηση πραγματοποιούνται πολύ σημαντικές ορμονικές αλλαγές. Σε αυτές τις αλλαγές προστίθενται οι αλλαγές της εικόνας του σώματος: από τη γεμάτη κοιλιά στρογγυλή κοιλιά, η γυναίκα περνά στην άδεια κοιλιά με το χαλαρό δέρμα. Έχει διαπιστωθεί ότι κάθε γρήγορη και αμετάκλητη αλλαγή μπορεί να προκαλέσει μια κατάσταση ψυχικής κρίσης. Αυτό είναι ακόμη πιο ισχυρό όταν ανατρέπονται η εικόνα και η αντίληψη του σώματος.

Ένας ακόμη λόγος μπορεί να είναι το γεγονός ότι η μητέρα την περίοδο μετά τον τοκετό καλείται να αφήσει εντελώς τις δικές της ανάγκες και να αφοσιωθεί εξολοκλήρου στο μωρό, καθώς από εκείνη εξαρτάται η επιβίωσή του. Ακόμη, είναι πολύ συχνό και φυσικό να μην μπορεί η μητέρα να συντονιστεί καλά με το μωρό. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να καταλάβει, γιατί κλαίει. Πολύ συχνά η μητέρα εκλαμβάνει το κλάμα ως δική της αποτυχία και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο: το γεγονός ότι πιστεύει πώς έχει αποτύχει την οδηγεί σε κατάθλιψη. Η κατάθλιψη αυτή κάνει το παιδί να γκρινιάζει, με αποτέλεσμα η αίσθηση της αποτυχίας να είναι ακόμη πιο έντονη και η κατάθλιψη να επιδεινώνεται.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει η κάθε νέα μητέρα ότι όλα αυτά τα συναισθήματα είναι απολύτως φυσικά και ταιριάζουν με τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής της. Αν η επιλόχεια κατάθλιψη αντιμετωπιστεί ως φυσικό επακόλουθο του τοκετού θεραπεύεται από μόνη της.

 

Η θέση του πατέρα

Ο ερχομός του μωρού στο σπίτι αποτελεί μια αλλαγή καθεστώτος. Μερικές φορές μάλιστα μια επανάσταση, η οποία μπορεί να φέρει κρίση ανάμεσα στο ζευγάρι. Όλες οι μέριμνες της μητέρας καθιστούν το μωρό τον απόλυτο κυρίαρχο. Αυτόν τον τόσο στενό δεσμό ο πατέρας τον νοιώθει ως αποκλεισμό. Νοιώθει ότι περισσεύει. Ο αποκλεισμός του πατέρα και η διατήρηση μιας σχέσης συγχώνευσης ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό ενέχει κινδύνους όσον αφορά στην εξέλιξη του παιδιού.

Είναι εξαιρετική σημασίας τόσο για την εξέλιξη και ανάπτυξη του παιδιού, όσο και για την πορεία της σχέση του ζευγαριού και ολόκληρης της οικογένειας να υπάρξει χώρος και για τον πατέρα. Και το χώρο αυτό πρέπει να τον δώσει η γυναίκα στον άντρα της. Τόσο η γυναίκα-μητέρα, όσο και το παιδί έχουν ανάγκη και τη φροντίδα του άντρα-πατέρα. Μόνο έτσι θα υπάρξει μια υγιή ανάπτυξη όλων: του παιδιού, της μητέρας, του πατέρα, του ζευγαριού, της οικογένειας.

 

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, , Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε.

 

Πηγή: http://psychografimata.com

 

 

Published in Αυτογνωσία
Κυριακή, 06 Αυγούστου 2017 14:10

Οραματισμός – Εύκολη Γέννα

 

Πότε:

Κάντε αυτόν τον οραματισμό σε εβδομαδιαία βάση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

 

Προετοιμασία:

Κατά τη διάρκεια του οραματισμού μπορεί να σας έρθουν στο νου διάφορες σκέψεις, απορίες, ιδέες, εικόνες… Ολοκληρώνοντάς τον σημειώστε ότι έχετε βιώσει και συζητήστε το με τη μαία σας, το γιατρό σας ή θέστε το στην ομάδα προετοιμασίας που συμμετέχετε.

 

Άσκηση:

Ξαπλώστε στο κρεβάτι σας ή σ’ένα χαλάκι στο δάπεδο. Βολευτείτε με οποιοδήποτε τρόπο, με μαξιλάρια κάτω από τη μέση ή κάτω από τα γόνατά σας. Πάρτε περίπου 20 κανονικές χαλαρές εισπνοές, καθησυχάζοντας κάθε ανησυχία.

Βάλτε τα χέρια σας στην κάτω κοιλιακή χώρα και συνδεθείτε νοερά και συναισθηματικά με το παιδί που μεγαλώνει μέσα σας. Οραματιστείτε αυτό το μικροσκοπικό κορμάκι και αναπνεύστε νοερά μέσα του, στέλνοντάς του γαλήνη και ηρεμία, έτσι ώστε να αναπτυχθεί σ’ ένα δυνατό και υγιές μωρό. Δείτε το παιδί σας γαλήνιο, όμορφο και χαρούμενο. Πείτε στο παιδί σας ότι είναι ιερό και έχει σημαντική θέση στο Σύμπαν. Πείτε του ότι το περιμένετε με πολύ αγάπη και όταν θα είναι έτοιμο και έχει πλήρως αναπτυχθεί, θα το βοηθήσετε να έρθει στο κόσμο αυτό.

Οραματιστείτε έναν πολύ ομαλό τοκετό. Ακολουθήστε νοερά τα βήματα που σας έχει περιγράψει η μαία σας/σύμβουλός σας,  παίρνοντας χαλαρές εισπνοές. Δείτε ότι η κάθε φάση της γέννας σας εξελίσσεται ομαλά και χωρίς δυσκολίες. Έχετε όλη τη βοήθεια και υποστήριξη που χρειάζεστε. Εσείς και το μωρό σας είστε σε καλά χέρια. Νιώθετε ασφαλείς. Μπορείτε σε κάποιες στιγμές να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο. Ακούστε νοερά το κλάμα του μωρού σας. Φανταστείτε ότι κρατάτε το νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά σας και το ερωτεύεστε με την πρώτη ματιά. Είναι υγιές, γαλήνιο και όμορφο. Καλωσορίστε το και δεσμευτείτε νοερά ότι θα είστε ο καλύτερος γονιός που μπορείτε γι’ αυτό.

Εστιάστε ξανά στην αναπνοή σας. Χαλαρώστε βαθιά. Όταν είστε έτοιμη, ανοίξτε τα μάτια σας και αργά αργά σηκωθείτε.

 

Οφέλη:

  • Σας βοηθά να πραγματοποιήσετε μια υγιή γέννηση
  • Μειώνει την τοκοφοβία
  • Ενθαρρύνει τη φροντίδα του εαυτού
  • Ωφελεί το παιδί μέσα στη μήτρα

 

 

Published in Υγεία
Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 15:01

Νέες Υπηρεσίες για Νέους Γονείς

Ζευγάρι, σύλληψη, εγκυμοσύνη, γέννηση.

Ποιος μένει ασυγκίνητος στην αρχή του κύκλου της ζωής;

Κάθε φάση του κύκλου είναι γεμάτη ομορφιά, συναισθήματα και απεραντοσύνη! Όμως πολύ συχνά υπάρχουν δυσκολίες που εμποδίζουν την πορεία του ταξιδιού και την απόλαυσή του...

Στο Εντελέχεια είναι σημαντικό πάντα να αφουγκραζόμαστε τα μηνύματα που έρχονται από το περιβάλλον μας. Η ολιστική φιλοσοφία του κέντρου μας δεν θα μπορούσε να αφήσει εκτός των υπηρεσιών που προσφέρουμε την αρχή του κύκλου της ζωής. Συναντηθήκαμε, λοιπόν, με άλλους 6 ειδικούς και σχεδιάσαμε ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα υποστήριξης βασισμένο στην εμπειρία μας και την ανίχνευση των αναγκών σας.

 

Αν είστε στη φάση που σχεδιάζετε να προχωρήσετε στη σύλληψη ή μόλις μάθατε για την εγκυμοσύνη σας, τότε οι κατάλληλες υπηρεσίες για εσάς είναι ΜΑΖΙ.

Η ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ περιλαμβάνει υπηρεσίες που φροντίζουν την έγκυο γυναίκα κατά την διάρκεια όλης της εγκυμοσύνης.

ΦΡΟΝΤΙΔΑ χρειάζονται όλα τα ζευγάρια, όταν πια πλησιάζει ο καιρός του τοκετού και η ΠΟΡΕΙΑ είναι βοηθητική, όταν ένα νέο μέλος της οικογένειας αρχίζει και εκδηλώνει την δική του προσωπικότητα και θέση στη ζωή μας.

 

Ζήτα βοήθεια! Σ’όλο αυτό το ταξίδι που είναι τόσο ωραίο και μεγάλο δεν χρειάζεται κανείς να είναι μόνος!

 

Υπάρχει πάντα κάποιος που μπορεί να σε φροντίσει! 

Published in Ζωή

 

Μέσα στα τόσα αφιερώματα για την παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, από τα οποία άλλα ήταν γεμάτα ευχές για εκείνη που είναι μάνα, αδερφή, σύντροφος, σύζυγος αλλά όχι μόνο γυναίκα, γιατί η αξία της άλλωστε έγκειται στον ποιο ρόλο έχει κι άλλα που υπήρξαν πράγματι ουσιώδη δίνοντας αφορμή για συζήτηση και προβληματισμό, έτυχε να πέσω πάνω στο παρακάτω βίντεο. 

Επέλεξα να το υποτιτλίσω και να το μοιραστώ γιατί αγγίζει μια ιδιαίτερα ευαίσθητη χορδή της υποκριτικής κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε.

Αν και η ίδια έχω παιδιά και θα μπορούσε κάποιος/α να σκεφτεί ότι μιλάω εκ του ασφαλούς, όπως έχω άλλωστε ακούσει αρκετές φορές αγγίζοντας το συγκεκριμένο θέμα, θυμάμαι ακόμη εκεί γύρω στα 30 τις αγωνιώδεις ερωτήσεις του οικογενειακού αλλά και κοινωνικού μου περιγύρου, για το πότε σκοπεύω να κάνω παιδιά, θυμάμαι ακόμη το ενδόμυχο και απροσδιόριστο άγχος, όταν μάθαινα ότι γνωστές συνομήλικες μου είχαν ήδη αποκτήσει παιδί. Κι ενώ κάθε μου λογική σκέψη απείχε και αντιδρούσε σε αυτά τα στερεότυπα, προσπαθώντας να αποτινάξει την επί έτη γαλούχηση ότι ο τελικός σκοπός μιας γυναίκας είναι μόνο η μητρότητα, μια αυθόρμητη εσωτερική ανησυχία συχνά πυκνά έβρισκε έδαφος επιβεβαιώνοντας πόσο ριζωμένες μέσα μας είναι οι στερεοτυπικές προσταγές της κοινωνίας ως προς το φύλο μας.

Βλέποντας το βίντεο σκέφτηκα αρκετές φίλες και γνωστές που δεν έχουν παιδιά, άλλες που προσπαθούν απεγνωσμένα να αποκτήσουν χωρίς να ξέρουν οι ίδιες, αν όντως το επιθυμούν, αλλά προσαρμόζονται και θεωρούν δικό τους θέλω, τα θέλω μιας κοινωνίας  που μας διαμορφώνει με τέτοιο τρόπο, ώστε να θεωρούμαστε μη ολοκληρωμένες γυναίκες, μισοί άνθρωποι, αν τυχόν επιλέξουμε ή δεν μπορέσουμε ν’ αποκτήσουμε παιδιά. Μέσα στο άγχος και την ανασφάλεια, τη ντροπή πολλές φορές, να ξεστομίσεις όταν είσαι 40 χρονών την απλή φράση «όχι δεν έχω παιδιά».

Με το βιολογικό ρολόι να κτυπάει πάνω από το κεφάλι μας όταν πατήσουμε τα 30, με γονείς, γνωστούς, συντρόφους, φίλους, να επιμένουν άλλοι απροκάλυπτα και προσβλητικά, άλλοι ψιθυρίζοντας με συνωμοτικό ύφος, ότι δεν έχουμε πολύ χρόνο ακόμη να βιώσουμε την ολοκλήρωση ως γυναίκες. «Βρες κάποιον να κάνεις παιδιά, μη ζητάς πολλά».

Έχω δει γυναίκες να πέφτουν σε κατάθλιψη, επειδή δεν κατάφεραν να κάνουν παιδί, έχω δει γυναίκες να κάνουν απίστευτους συμβιβασμούς και εκπτώσεις στην προσωπική τους ζωή μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ταίρι, ώστε να μπορέσουν να κάνουν παιδιά. Έχω συναντήσει γυναίκες που ενώ επιλέγουν συνειδητά ότι δεν θέλουν να γίνουν μητέρες να αντιμετωπίζουν τις πιο σκληρές κριτικές, τα πιο ευτελή σχόλια.

Το παρακάτω βίντεο αφιερωμένο στις γυναίκες που πέρασαν ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής τους σε κρεβάτια νοσοκομείων προσπαθώντας με εξωσωματικές να κάνουν παιδιά νιώθοντας τη σπάθα της κοινωνίας πάνω από τα κεφάλια τους. Βλέποντας το σώμα τους ν’ αλλάζει έχοντας υποστεί κάθε πιθανή ιατρική παρέμβαση, ορμόνες επί ορμονών να μπαίνουν στο σώμα τους και να θεωρείται όλη αυτή η διαδικασία απολύτως φυσιολογική.

Σ’ εκείνες που πέρασαν βράδια κλαίγοντας προσπαθώντας να συνταιριάξουν τα πρέπει μιας κοινωνίας με τα θέλω τους, σ’ εκείνες που τελικά στάθηκαν όρθιες και είπαν όχι στην κοινωνική αυτή προσταγή εφόσον δεν την επιθυμούσαν, αλλά και σ’ εκείνες που πιθανόν υπέκυψαν για να ικανοποιήσουν συντρόφους και γονείς.

Σε εκείνες που επέλεξαν ελεύθερα να κάνουν παιδιά χωρίς να τα θεωρούν συμπλήρωμά τους, αποφεύγοντας να τα κάνουν δεκανίκια τους, μα κυρίως σε εκείνες που δεν έχουν παιδιά και παλεύουν καθημερινά για να μην θεωρούνται κατώτερες, άκληρες, ανολοκλήρωτες, μισές.

Σύλβια Βαρνάβα

 

Πηγή: https://omniatv.com/blog/6136-%CE%B1%CF%84%CE%B5%CE%BA%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CF%84%CE%AF-%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CF%8C%CF%83%CE%BF-%CF%84%CE%B9%CF%82-%CE%B3%CF%85%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%AD%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD-%CF%80%CE%B1%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC

Published in Ζωή

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!