Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017 17:07

ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ

 

 

Σε μια κοινωνία που νοιάζεται για την καλύτερη

ανατροφή ενός παιδιού

Νιώθω την ανάγκη να εναρμονίσω το καλύτερο για τα

παιδιά μου με το απαραίτητο για μια ισορροπημένη μητέρα.

Αναγνωρίζω ότι η ατελείωτη προσφορά καταλήγει σε αυτοθυσία.

Και η αυτοθυσία δεν με κάνει υγιή μητέρα ούτε υγιή άνθρωπο.

 

Έτσι, τώρα μαθαίνω να είμαι πρώτα γυναίκα και μετά μητέρα.

μαθαίνω απλώς να βιώνω τα συναισθήματά μου

Χωρίς να κλέβω από τα παιδιά μου την ατομική τους

αξιοπρέπεια, με το να νιώθω και τα δικά τους συναισθήματα.

Μαθαίνω ότι ένα υγιές παιδί θα έχει τα δικά του

συναισθήματα και χαρακτηριστικά, που θα είναι μόνο δικά του.

Και πολύ διαφορετικά από τα δικά μου.

Μαθαίνω τη σημασία της ειλικρινής ανταλλαγής συναισθημάτων,

γιατί η προσποίηση δεν ξεγελά τα παιδιά,

Ξέρουν τη μητέρα τους καλύτερα απ’ ό,τι ξέρει εκείνη τον εαυτό της.

 

Μαθαίνω ότι καμία δεν ξεπερνά το παρελθόν της,

αν δεν το αντιμετωπίσει.

Αλλιώς, τα παιδιά της θα απορροφήσουν αυτό

ακριβώς που προσπαθεί να ξεπεράσει.

Μαθαίνω ότι οι σοφές κουβέντες δεν ειπώθηκαν,

αν οι πράξεις μου διαψεύδουν τα λεγόμενά μου.

Τα παιδιά είναι καλύτεροι ερμηνευτές παρά ακροατές.

Μαθαίνω ότι η ζωή είναι γεμάτη με τόση θλίψη και πόνο

όσο με ευτυχία και απόλαυση.

Και το να επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώθει ό,τι έχει

να μου προσφέρει η ζωή είναι ένδειξη πληρότητας.

Μαθαίνω ότι η πληρότητα δεν κερδίζεται με την αυτοθυσία,

Αλλά μέσα από το να προσφέρω στον εαυτό μου και

να μοιράζομαι με τους άλλους.

Μαθαίνω ότι ο καλύτερος τρόπος να διδάξω τα παιδιά μου

να ζήσουν μια γεμάτη ζωή δεν είναι να θυσιάσω τη ζωή μου.

Είναι να ζήσω εγώ μια πλήρη ζωή.

Προσπαθώ να διδάξω τα παιδιά μου ότι έχω πολλά να μάθω

Γιατί μαθαίνω ότι το να τα αφήνω ελεύθερα

Είναι ο καλύτερος τρόπος να τα κρατήσω.

 

της Nancy McBrine Sheehan

 

Πηγή: Christiane Northrup, M.D. «Η σοφία του γυναικείου σώματος»

 

 

Published in Αυτογνωσία

 

Η γέννησή μας – ή καλύτερα η σύλληψή μας – αποτελεί μια ψυχική συνομιλία τριών γενεών.  Είναι η συνάντηση της εγκύου γυναίκας με τη μητέρα της (το πώς δηλαδή έχει βιώσει και έχει αποθηκεύσει μέσα της τη μητέρα των παιδικών της χρόνων), η συνάντηση με τον ίδιο της τον εαυτό (το πώς βιώνει η ίδια το ρόλο της ως μητέρα) και η συνάντηση με το παιδί που κυοφορεί ή έχει γεννήσει.

Συναισθηματικές ελλείψεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, απώλειες, στερήσεις, απογοητεύσεις, αποτελούν το ακατέργαστο υλικό  πάνω στο οποίο σμιλεύεται η προσωπική ιστορία του καθενός η οποία εκχωρείται ασυνείδητα από τη μητέρα στο παιδί  και αυτό με τη σειρά του ως μελλοντικός ενήλικας στους δικούς του απογόνους.

Είναι γνωστό πλέον ότι το βρέφος αποκτά ψυχολογικά θεμέλια και διαμορφώνει ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της ταυτότητας του κατά τους πρώτους μήνες της σχέσης με τη μητέρα. Το ερώτημα που αναδύεται είναι αν η μητέρα, ως φορέας της δικής της ψυχικής κληρονομιάς από τη δική της μητέρα,  προάγει την αυτονομία και την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού της ή αν αυτή η κληρονομική μετάγγιση εμποδίζει την δημιουργία μιας ανεξάρτητης και αυθύπαρκτης ταυτότητας.

Ο τρόπος με τον οποίο το βρέφος συνάπτει σχέσεις με τη μητέρα στα πρώτα χρόνια της ζωής του θα μπορούσε να περιγραφεί, συνοπτικά, ως το διάσελο μιας διαδρομής που έχει αφετηρία την πλήρη συγχώνευση με τη μητέρα και η οποία οδεύει προς τη σχετική διαφοροποίηση, μέχρι να καταλήξει – εφόσον το επιτρέψει η μητέρα και το περιβάλλον –  σε μια ολοκληρωμένη, ανεξάρτητη και αυτόνομη ταυτότητα.

Αν σε αυτή τη διαδρομή της ψυχικής εξέλιξης του παιδιού, το οποίο αρμολογείται προς μια συνεχή ροπή προς την ανεξαρτητοποίηση, οι συναισθηματικές ελλείψεις και τα ψυχικά κενά της μητέρας έρθουν σε προτεραιότητα τότε εγκαθιδρύεται μια συγχωνευτική σχέση μητέρας και παιδιού  η οποία λειτουργεί προς όφελος των ελλείψεων της μητέρας και όχι προς όφελος των αναγκών του παιδιού.

Η ενορχήστρωση μιας συχγωνευτικής σχέσης αποτελείται από μια εύθραυστη και στερημένη μητέρα, με έντονες συναισθηματικές ελλείψεις και εξαρτητικές ανάγκες από τη μια και ένα παιδί, το οποίο νιώθει το συναίσθημα του πνιγμού, της ασφυξίας και της φίμωσης της ύπαρξής του  ως επακόλουθο  της υπερπροστατευτικότητας της μητέρας. Όσες περισσότερες ελλείψεις υπάρχουν στη μητέρα, από τη δική της τη μητέρα, τόσο πιο άκαμπτη θα είναι η συναισθηματική θηλιά που θα περισφίγγει τη σχέση με το παιδί της. Ίσως θα μπορούσε να μας επιτραπεί να πούμε ότι η μητέρα έχοντας νιώσει θύμα στη σχέση με τη δική της τη μητέρα τώρα αναλαμβάνει το ρόλο του θύτη στη σχέση με το δικό της το παιδί. Αυτό μεταφράζεται σαν  οι ελλείψεις και η αποστέρηση που ένιωσε ως παιδί να μετατρέπονται  σε υπερπροστασία στο δικό της το παιδί, (να μεταθέτει στο παιδί της τις δικές της εξαρτητικές ανάγκες), σαν να μην αντέχει δηλαδή το παιδί της να βιώσει την απόσταση, τις ελλείψεις και τα κενά που η ίδια βίωσε με τη δική της μητέρα.

Μέσα σε μια τέτοια αποπνικτική και πνιγηρή διαλογή σκιάζεται, εμποδίζεται ή/και απαγορεύεται  κάθε προσπάθεια αυτονόμησης του παιδιού. Το παιδί λειτουργεί ως ένα εξάρτημα της μητέρας, μια προέκτασή της για να καλύπτει τις ανεπούλωτες ελλείψεις της.  Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ήδη εγκαθιδρύεται στον ψυχισμό του παιδιού ο τρόπος να συνάπτει σχέσεις υπηρετώντας τις ανάγκες του άλλου και κάθε προσπάθεια για διαφοροποίηση και ανεξαρτητοποίηση να κυοφορεί τις πρώτες ενοχές. Ενοχές ότι κάνει κάτι που απαγορεύει και πληγώνει τη μητέρα.

Η μητέρα είναι το πρόσωπο εκείνο που πρέπει να είναι “πάντα εκεί” (να ταΐσει, να νταντέψει, να συμβουλέψει, να ακούσει, να παρηγορήσει), αλλά, την ίδια στιγμή εκείνη που θα αντέξει να την «εγκαταλείψουν». Η διεργασία του «να είσαι εκεί για να εγκαταλειφθείς» ίσως είναι η πιο δύσκολη πλευρά της μητρότητας. (Furman 1996).

Από τον Παναγιώτη Μουντούρη

Ψυχαναλυτικό Ψυχοθεραπευτή

 

Βιβλιογραφία

§  Winnicott, D.W. (1965) The Maturational Process and the Facilitating Environment. New York: International Universities Press.

§  Mahler, M.S. (1968) On Human Symbiosis and the Vicissitudes of Individuation. New York: International Universities Press.

§  Welldon, E.V. (1988) Mother, Madonna,Whore. The idealization and denigration of motherhood. Oxford, England: Free Association Books.

§  Χαραλαμπάκη, Κ. (2017) Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια. Εκδόσεις Καστανιώτη.

  

Πηγή: nostimonimar.gr

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

Published in Αυτογνωσία

 

Τα οφέλη του βρεφικού μασάζ είναι πολλά και μπορούμε να τα δούμε από πολλές οπτικές. Από το μασάζ ωφελούνται τόσο το μωρό όσο η μητέρα, ολόκληρη η οικογένεια αλλά μακροπρόθεσμα και η κοινωνία. 


ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΟ
Τα οφέλη που κερδίζει το μωρό από το μασάζ χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες σύμφωνα με τον Διεθνή Σύνδεσμο Βρεφικού Μασάζ και τη
Vimala Mc Clure, εμπνεύστρια και ιδρύτρια του οργανισμού: Αλληλεπίδραση, Διέγερση, Ανακούφιση και Χαλάρωση.

 

Αλληλεπίδραση
• Ενισχύεται ο δεσμός γονιών – βρέφους και η ασφαλής προσκόλληση
• Κερδίζει όλη την προσοχή των γονιών σε μια ώρα ποιοτική
• Χρησιμοποιούνται όλες οι αισθήσεις
• Προωθείται η λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία
• Εξελίσσονται οι προ – γλωσσικές του ικανότητες
• Αισθάνεται ότι αξίζει σεβασμό και αγάπη
• Μαθαίνει στην υπομονή και την ενσυναίσθηση
• Μιμείται τους γονείς στην εκδήλωση αγάπης και τρυφερότητας

 

Διέγερση
• Διεγείρονται τα βασικά συστήματα του οργανισμού όπως το κυκλοφορικό, πεπτικό, ορμονικό, ανοσοποιητικό, λεμφικό, νευρικό, αναπνευστικό, αιθουσαίο (αισθητηριακό σύστημα που ελέγχει την αίσθηση της κίνησης και της ισορροπίας)
• Σημαντική μυϊκή ανάπτυξη
• Γρήγορη σύνδεση των νευρώνων του εγκεφάλου
• Ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας
• Εξέλιξη στην αντίληψη της μάθησης
• Απόκτηση αντίληψης σώματος και νου

 

Ανακούφιση 
Το βρεφικό μασάζ ανακουφίζει το μωρό από:
• Κολικούς – αέρια
• Δυσκοιλιότητα
• Κοιλιακές κράμπες
• Μπούκωμα μύτης
• Οδοντοφυΐα
 
• Μυϊκή ένταση
• Πόνους ανάπτυξης
• Αναστάτωση του νευρικού συστήματος
• Ευαισθησία στο άγγιγμα
• Σωματική και ψυχολογική ένταση

 

Χαλάρωση
• Βελτιώνει σημαντικά τον ύπνο
• Ομαλοποιεί την μυϊκή ένταση
• Το μωρό γίνεται πιο ευέλικτο και προσαρμόζεται καλύτερα στο περιβάλλον που βρίσκεται
• Γίνεται πιο ήρεμο και μαθαίνει να ηρεμεί τον εαυτό του
• Μειώνονται τα επίπεδα του στρες και αυξάνονται τα επίπεδα χαλάρωσης χάρη στις ορμόνες που παράγονται όπως η οκυτοκίνη και η σεροτονίνη
• Εμφανίζει λιγότερη υπερένταση και υπερκινητικότητα

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
• Κατανοούν το μωρό τους
• Μαθαίνουν να σέβονται τις ανάγκες και τις επιθυμίες του
• Δένονται με το μωρό τους και δημιουργούν βάσεις για μια σωστή ασφαλή προσκόλληση
• Νιώθουν σιγουριά και αυτοπεποίθηση σαν γονείς
• Ο πατέρας εμπλέκεται στην ανατροφή του μωρού από πολύ νωρίς
• Μειώνονται οι ορμόνες του στρες και αυξάνονται αυτές που προκαλλούν ηρεμία
• Κοιμούνται περισσότερο και πιο βαθειά
• Η μητέρες θηλάζουν πιο εύκολα και παρουσιάζουν λιγότερα συμπτώματα επιλόχειου κατάθλιψης
• Έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν και να συναναστραφούν με άλλους γονείς στα μαθήματα

 

ΓΙΑ ΌΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Με την εμπλοκή των αδερφών στο μασάζ, μειώνεται ο ανταγωνισμός και η ζήλεια, οι διαμάχες γίνονται όλο και λιγότερες και το οικογενειακό περιβάλλον γίνεται πιο ήρεμο. Η οικογένεια δένει και τα παιδιά μαθαίνουν να δίνουν και να παίρνουν σεβασμό και αγάπη.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Με το μασάζ τα παιδιά μαθαίνουν στο τρυφερό άγγιγμα ενώ διδάσκονται σεβασμό και ενσυναίσθηση, συστατικά απαραίτητα για το χτίσιμο μιας υγιούς και συγκροτημένης προσωπικότητας. Οι υγιείς άνθρωποι κατά συνέπεια, συνιστούν μια υγιή κοινωνία, με λιγότερη βιαιότητα και κακοποίηση και περισσότερο σεβασμό και ανεκτικότητα.

 

 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα και βρείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες για τα Μαθήματα Βρεφικού Μασάζ.

Published in Ευεξία

 

Συνέντευξη του Θάνου Ασκητή

 

Πόσο σημαντική είναι η μητρότητα σε μια γυναίκα;

Aν και είναι αλήθεια πως η γυναίκα έχει ταυτιστεί με την γονιμότητα και τη μητρότητα δεν θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχει μια ξεκάθαρη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.

Κάποιες γυναίκες θεωρούν τη μητρότητα τον κυριότερο στόχο της ζωής τους και αισθάνονται πληρότητα και απόλυτη ευτυχία, βιώνοντας αυτόν τον ρόλο. Από την άλλη πλευρά, για κάποιες άλλες ο ρόλος της μητέρας δεν είναι προτεραιότητα αλλά μία κατάσταση στην οποία προσαρμόζονται ευχάριστα, χωρίς να βλέπουν τη μητρότητα ως σκοπό ζωής.

Μία άλλη μερίδα γυναικών φαίνεται ότι δεν βάζει τη μητρότητα ως προτεραιότητα. Η επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση φαίνεται να παίζουν πρωταρχικό ρόλο στη ζωή τους, γεγονός που φαίνεται από την αύξηση του ορίου ηλικίας όπου η σύγχρονη γυναίκα μένει έγκυος για πρώτη φορά.

Η μητρότητα είναι ένα γεγονός που φέρνει αναμφισβήτητα πολλές και σημαντικές αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας. Το πώς θα βιώσει η ίδια το ρόλο αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η σχέση της με το σύζυγο-σύντροφο της, τις συνθήκες της ζωής της, την ηλικία της κ.α.

 

Πώς μπορεί να αλλάξει η μητρότητα τη ζωή μιας γυναίκας;

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή μιας γυναίκας που γίνεται μητέρα αρχίζει να αλλάζει από την περίοδο της εγκυμοσύνης. Τα πρώτα συμπτώματα (ναυτίες, αδιαθεσίες), οι αλλαγές στο σώμα της, καθώς και η αλλαγή της διάθεσης της κατά την εγκυμοσύνη ανοίγουν έναν νέο κύκλο ζωής για εκείνην.

Η στενή σχέση μητέρας - παιδιού και η προσοχή που χρειάζεται να του δίνει όταν είναι νεογέννητο μπορεί να ακούγεται κάτι το αυτονόητο. Παρόλα αυτά η νέα μητέρα, έχοντας βιώσει όλα τα δύσκολα στάδια που εμπεριέχει η εγκυμοσύνη σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο, νιώθει συχνά μελαγχολικά μετά τη γέννα και δεν αισθάνεται τη χαρά που πίστευε ότι θα της φέρει ο ερχομός του παιδιού της. Κάθε νέα μητέρα πρέπει να γνωρίζει ότι τα συναισθήματα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και δεν χρειάζεται να την οδηγούν σε ενοχές. Το περιβάλλον της είναι σημαντικό να δείξει κατανόηση και να είναι υποστηρικτικό, κυρίως ο σύντροφος και πατέρας του παιδιού της.

Η μειωμένη διάθεση που μπορεί να έχει μια γυναίκα κατά την εγκυμοσύνη ή τη λοχεία δεν πρέπει να συγχέεται με την επιλοχία κατάθλιψη που συχνά παρουσιάζεται στις νέες μητέρες. Στις περιπτώσεις αυτές είναι σημαντικό να υπάρχει παρέμβαση ειδικού ψυχικής υγείας.

 

Πώς προσαρμόζεται η γυναίκα στις αλλαγές που φέρνει η μητρότητα στη ζωή της;

Η μητρότητα είναι ένα καθοριστικό στάδιο στη ζωή μιας γυναίκας. Η μετάβαση σε αυτό έχει μια βασική ιδιαιτερότητα αντίθετα με άλλα στάδια στη ζωή της όπως είναι η επισημοποίηση μιας σχέσης. Η ιδιαιτερότητα αυτή είναι η απόλυτη δέσμευση. Μια παντρεμένη γυναίκα μπορεί να επιλέξει κάποια δεδομένη στιγμή να σταματήσει να είναι παντρεμένη, μια μητέρα δεν μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο.

Η φροντίδα του παιδιού γίνεται προτεραιότητα 24 ώρες το 24ωρο και η σχέση της με το σύζυγο αλλάζει εκ των πραγμάτων. Καλούνται πλέον και οι δύο να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες και δεδομένα. Ο ερχομός του παιδιού είναι ένα ευτυχές γεγονός που φέρνει πολλές αλλαγές. Η μητέρα κοιμάται λιγότερες ώρες, πρέπει να προσέχει τη διατροφή της και να φροντίζει το μωρό με αφοσίωση. Με το πέρασμα των χρόνων και όσο το παιδί μεγαλώνει οι ευθύνες και οι απαιτήσεις αλλάζουν, καλείται λοιπόν σε κάθε φάση της ζωής του παιδιού να προσαρμοστεί στις διαφορετικές ανάγκες του. Το γεγονός αυτό δεν αλλάζει μόνο τις προτεραιότητες της αλλά και την ίδια. Είναι αδιαμφισβήτητο βέβαια ότι αλλαγές που φέρνει παρά τις δυσκολίες που μπορεί να εμπεριέχουν, μπορούν να οδηγήσουν τη γυναίκα σε μία ψυχική πληρότητα και ισορροπία.

 

Πόσο σημαντικός είναι ο θηλασμός και τι αντίκτυπο έχει στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας;

Για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του βρέφους, η αποκλειστική τροφή του πρέπει να είναι το γάλα. Το μητρικό γάλα περιέχει όλα τα θρεπτικά στοιχεία που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός και γι' αυτό θεωρείται αναντικατάστατο.

Το όφελος του θηλασμού για την ψυχολογική ανάπτυξη του βρέφους είναι επίσης μεγάλο. Το παιδί που θηλάζει δέχεται άμεσα την αγάπη, τη στοργή, αποκτά αίσθημα ασφάλειας και όλα τα απαραίτητα εφόδια που το βοηθούν να χτίσει και να αποκτήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Ο μαστός αποτελεί για το νεογέννητο το πρωταρχικό σημείο αναφοράς για να βρει την θέση του στο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται. Όταν ο θηλασμός δεν υφίσταται, το νεογέννητο αρχίζει να βιώνει πολύ περισσότερο συνθήκες έλλειψης, εξάρτησης και φόβου. Τα πλεονεκτήματα για τις μητέρες που θηλάζουν είναι πολλά, καθώς έχει φανεί ότι έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, αναπτύσσουν γρηγορότερα δεσμό με το μωρό τους, εγκαταλείπουν τα μωρά τους σπανιότερα.

Η περίοδος όμως του θηλασμού διαταράσσει και την ισορροπία που υπήρχε μέχρι πρότινος στο ζευγάρι, καθώς ο άνδρας έρχεται πια σε δεύτερο ρόλο στη ζωή της γυναίκας. Ενώ η σεξουαλικότητά της, που την πρώτη περίοδο είχε μειωθεί, σιγά-σιγά επανέρχεται, οι ώρες που αφιερώνει στο νεογέννητο παιδί μπορεί να δημιουργήσουν την αίσθηση του παραγκωνισμού στον άνδρα, ο οποίος πρέπει με τη σειρά του να δείξει υπομονή και ανοχή στην νέα αυτή κατάσταση.

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

 

Πηγή: mothersblog.gr 

Published in Αυτογνωσία
Κυριακή, 06 Αυγούστου 2017 14:10

Οραματισμός – Εύκολη Γέννα

 

Πότε:

Κάντε αυτόν τον οραματισμό σε εβδομαδιαία βάση κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.

 

Προετοιμασία:

Κατά τη διάρκεια του οραματισμού μπορεί να σας έρθουν στο νου διάφορες σκέψεις, απορίες, ιδέες, εικόνες… Ολοκληρώνοντάς τον σημειώστε ότι έχετε βιώσει και συζητήστε το με τη μαία σας, το γιατρό σας ή θέστε το στην ομάδα προετοιμασίας που συμμετέχετε.

 

Άσκηση:

Ξαπλώστε στο κρεβάτι σας ή σ’ένα χαλάκι στο δάπεδο. Βολευτείτε με οποιοδήποτε τρόπο, με μαξιλάρια κάτω από τη μέση ή κάτω από τα γόνατά σας. Πάρτε περίπου 20 κανονικές χαλαρές εισπνοές, καθησυχάζοντας κάθε ανησυχία.

Βάλτε τα χέρια σας στην κάτω κοιλιακή χώρα και συνδεθείτε νοερά και συναισθηματικά με το παιδί που μεγαλώνει μέσα σας. Οραματιστείτε αυτό το μικροσκοπικό κορμάκι και αναπνεύστε νοερά μέσα του, στέλνοντάς του γαλήνη και ηρεμία, έτσι ώστε να αναπτυχθεί σ’ ένα δυνατό και υγιές μωρό. Δείτε το παιδί σας γαλήνιο, όμορφο και χαρούμενο. Πείτε στο παιδί σας ότι είναι ιερό και έχει σημαντική θέση στο Σύμπαν. Πείτε του ότι το περιμένετε με πολύ αγάπη και όταν θα είναι έτοιμο και έχει πλήρως αναπτυχθεί, θα το βοηθήσετε να έρθει στο κόσμο αυτό.

Οραματιστείτε έναν πολύ ομαλό τοκετό. Ακολουθήστε νοερά τα βήματα που σας έχει περιγράψει η μαία σας/σύμβουλός σας,  παίρνοντας χαλαρές εισπνοές. Δείτε ότι η κάθε φάση της γέννας σας εξελίσσεται ομαλά και χωρίς δυσκολίες. Έχετε όλη τη βοήθεια και υποστήριξη που χρειάζεστε. Εσείς και το μωρό σας είστε σε καλά χέρια. Νιώθετε ασφαλείς. Μπορείτε σε κάποιες στιγμές να αφιερώσετε περισσότερο χρόνο. Ακούστε νοερά το κλάμα του μωρού σας. Φανταστείτε ότι κρατάτε το νεογέννητο μωρό στην αγκαλιά σας και το ερωτεύεστε με την πρώτη ματιά. Είναι υγιές, γαλήνιο και όμορφο. Καλωσορίστε το και δεσμευτείτε νοερά ότι θα είστε ο καλύτερος γονιός που μπορείτε γι’ αυτό.

Εστιάστε ξανά στην αναπνοή σας. Χαλαρώστε βαθιά. Όταν είστε έτοιμη, ανοίξτε τα μάτια σας και αργά αργά σηκωθείτε.

 

Οφέλη:

  • Σας βοηθά να πραγματοποιήσετε μια υγιή γέννηση
  • Μειώνει την τοκοφοβία
  • Ενθαρρύνει τη φροντίδα του εαυτού
  • Ωφελεί το παιδί μέσα στη μήτρα

 

 

Published in Υγεία
Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017 16:08

Ο μικρός κλέφτης ιστοριών

 

Όταν τον συναντάμε στο παιδικό δωμάτιο, είναι ένα πληγωμένο πλάσμα που έχει χάσει τη σκιά του… αλλά δεν κλαίει για πολύ∙ σε λίγο θα μας δείξει πώς αντιδρά ένα θλιμμένο παιδί όταν χάσει τη «φόδρα» του, τη μόνη πραγματική απόδειξη ότι υπάρχει.

Γιατί δίχως σκιά που αποδεικνύει την υλικότητα της ύπαρξης, εύκολα μας περνάει από το μυαλό ότι δεν είμαστε παρά γέννημα της μητρικής φαντασίας.

Αυτό ειδικά το θλιμμένο παιδί είναι πολύ ελαφρύ, δεν έχει ούτε όνομα ούτε διεύθυνση ούτε μητέρα. Αυθόρμητα μας έρχεται η επιθυμία να το παρηγορήσουμε, αλλά στοπ! Προπαντός μην το αγγίξετε!

Από φιλιά δεν έχει ιδέα. Γελάει, παίζει με πράγματα που δεν έχει και μοιάζει πολύ περήφανος για τον εαυτό του. Είναι έτοιμος να κάνει τα πάντα για να τον θαυμάσουμε και να τον σεβαστούμε, για να κατορθώσει επιτέλους να υπάρξει στο βλέμμα ενός άλλου, ακόμη κι αν δεν μπόρεσε να υπάρξει στο βλέμμα της μητέρας του.

Όταν περάσει ο καιρός και το γνωρίσουμε, θα καταλάβουμε πως ό,τι ευγενικό, τρυφερό και μεγαλόψυχο κάνει, το κάνει μόνο και μόνο για να βάλουμε μπροστά του έναν καθρέπτη, που κοιτάζοντας μέσα του θα σχηματίσει την εντύπωση πως υπάρχει. Εκείνος που του κρατάει τον καθρέπτη πιθανόν να έχει την ψευδαίσθηση ότι είναι αναντικατάστατος, δυστυχώς όμως για αυτόν, οποιοσδήποτε άλλος θα μπορούσε να κάνει εξίσου καλά την ίδια δουλειά!

Καμιά φορά ο καθρέπτης δεν φτάνει από μόνος του να θεραπεύσει την ασήκωτη αυτή ελαφρότητα που το κατοικεί και το θλιμμένο παιδί γυρεύει άλλους τρόπους να γεμίσει το εσωτερικό του κενό.

Εισβάλλει τότε σε σπίτια, παρουσιάζεται σε οικογένειες, κατακτά καρδιές, προσπαθώντας να συλλάβει την εσωτερικότητα των άλλων, να τραφεί με την ιστορία τους. (Ο Πήτερ θα ήθελε να αρπάξει τα παραμύθια που είχαν νανουρίσει τη Γουέντυ.) Γίνεται αληθινός πειρατής που κυνηγάει το θησαυρό του άλλου.

Η βαθιά αυτή ανάγκη που εκπέμπει το θλιμμένο παιδί είναι πολύ συγκινητική κι ορισμένοι είναι ιδιαίτερα ευαίσθητοι στο θέμα αυτό. Θέλουν να επανορθώσουν την τραγωδία που μαντεύουν πίσω από το γέλιο με τα άσπρα παιδικά δοντάκια. Σ’ αυτούς ανήκε και η Γουέντυ:

«Αγοράκι, γιατί κλαις;» τον ρωτάει ευγενικά.

Μπορεί το θλιμμένο παιδί να επιτρέπει στον εαυτό του όταν είναι μόνο του πού και πού να κλαίει, όμως κάτω από το βλέμμα των άλλων πρέπει πάντα να χαμογελά: ο Πήτερ πετιέται όρθιος, πλησιάζει το κρεβάτι της Γουέντυ και της κάνει μία χαριτωμένη υπόκλιση, όπως οι νεράιδες. Μιμείται καλά τις νεράιδες, θα ήθελε όμως τόσο πολύ  να ξέρει να φέρεται όπως τα αληθινά παιδιά. Έτσι, όταν ρωτάει τη Γουέντυ τ’ όνομά της, αυτή απαντά: «Γουέντυ, Μόιρα, Άντζελα Ντάρλινγκ». Όμως εκείνος δεν έχει παρά μονάχα ένα όνομα, σχετικά μικρό, «Πήτερ Παν», και μία διεύθυνση που δεν είναι διεύθυνση: «στο δεύτερο δεξιά κι ύστερα ευθεία μέχρι το πρωί».

Όταν η Γουέντυ μαθαίνει ότι ο Πήτερ δεν έχει μητέρα, αντιλαμβάνεται ότι βρίσκεται μπροστά σε μια πραγματική τραγωδία. Πηδάει από το κρεβάτι της για να τον πάρει στην αγκαλιά της, όμως εκείνος τραβιέται απότομα: «”Δεν έκλαψα για μητέρες εγώ”, είπε μάλλον αγανακτισμένος».

Μήπως φοβάται ότι μπορεί να αισθανόταν κάτι αν τον άγγιζαν;

Η Γουέντυ καταλαβαίνει τώρα γιατί έκλαιγε πριν από λίγο… Εκείνος βέβαια το αρνείται: «Έκλαιγα γιατί δεν μπορώ να κολλήσω τη σκιά μου. Κι έτσι κι αλλιώς δεν έκλαιγα».

Η σκιά του Πήτερ δεν είναι σαν των άλλων παιδιών, ξεκολλάει. Εξάλλου, αναρωτιέται κανείς αν πράγματι του ανήκει, ή μήπως τη βρήκε σε κανένα ταξίδι του. Μήπως είναι η σκιά κάποιου πεθαμένου παιδιού; Νομίζω ότι ο Πήτερ την έκλεψε για να προσδώσει λίγο περισσότερο βάρος στον εαυτό του, καθώς είναι τόσο ελαφρύς…

Απόδειξη ότι δεν έχει ιδέα από τι είναι φτιαγμένη η σκιά, είναι που νόμιζε ότι μπορούσε να την ξανακολλήσει με σαπούνι. Η Γουέντυ τον πείθει ότι πρέπει να ραφτεί πάνω του και ότι αυτό πονάει. Η Γουέντυ δεν είναι αποξενωμένη από τα συναισθήματά της όπως εκείνος.

Με το που ξανακόλλησε τη σκιά του, ο Πήτερ αρχίζει να μιμείται τον κόκορα, ξαναβρίσκει το κέφι και την ανεμελιά του. Μοιάζει ξαφνικά να μην έχει πλέον ανάγκη από κανέναν, και η Γουέντυ νιώθει εγκαταλελειμμένη, σαν να μην υπήρχε πια για αυτόν.

Την καθησυχάζει με τον γνωστό τρόπο των θλιμμένων παιδιών: κολακεύοντάς την. Όταν ένα θλιμμένο παιδί νιώθει λίγο χαμένο, αρκεί να του πεις πόσο καταπληκτικό, πόσο απαραίτητο είναι (να του ξανακολλήσεις τη σκιά του κατά κάποιον τρόπο) για να ξαναβρεί αμέσως τη ζωντάνια του.

Ο Πήτερ λοιπόν δοκιμάζει το ίδιο κόλπο με τη Γουέντυ:

«Γουέντυ,  ένα κορίτσι αξίζει πιο πολύ από είκοσι αγόρια!» Αμέσως η Γουέντυ θέλει να τον φιλήσει. Δυστυχώς όμως, όπως και τόσα άλλα αποκλειστικά ανθρώπινα πράγματα, το φιλί είναι κάτι που ο Πήτερ το αγνοεί. Κι είναι η σειρά της Γουέντυ να κάνει τώρα πονηριά, χαρίζοντάς του αντί για φιλί ένα κουμπί. Μήπως είχε καταλάβει ότι στον Πήτερ, για όλα τα ουσιώδη πράγματα, ήταν καλύτερο να προσφέρεις υποκατάστατα;

Συχνά, με τα θλιμμένα παιδιά που έρχονται να με δουν ανακαλύπτουμε τα υποκατάστατα που χρόνια ολόκληρα γεμίζουν την ζωή τους. Για παράδειγμα, ένας άντρας που δεν καταφέρνει να αγαπήσει μία γυναίκα – και τότε κυρίαρχη συναισθηματική θέση στη ζωή του καταλαμβάνει ένα σπορ, η δουλειά του, ή απλώς ένας σκύλος… Η αγάπη για μιαν αληθινή γυναίκα θα ήταν κάτι πολύ σοβαρό, με βαριές συνέπειες∙ έτσι κι αυτός προτιμά να μεταφέρει τα συναισθήματά του σε κάτι άλλο, έστω κι αν απέχει πολύ από εκείνο που πραγματικά επιθυμεί. Με αυτόν τον τρόπο βαδίζει δίπλα στη ζωή του.

 

Kathleen Kelley-Lainé, Ο Μικρός Κλέφτης Ιστοριών (Πήτερ Παν ή το θλιμμένο παιδί, εκδ. Αγρα)- απόσπασμα.

 

 

Πηγή: Το 23ο Γράμμα

Published in Αυτογνωσία

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!