Displaying items by tag: επιλογή

 

Όταν γίνεσαι γονιός, η ζωή σου αλλάζει αστραπιαία. Οι ανάγκες σου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, όπως και τα θέλω σου. Παραμερίζεις τον προσωπικό εγωισμό, που σε διακατέχει, κάνοντας χώρο στη ζωή σου για το πλάσμα εκείνο που προήλθε από σένα. Του αφιερώνεις τα πάντα, πιο πολλά από όσα πίστευες ότι μπορείς να δώσεις. Δοκιμάζεις και ξεπερνάς τα όρια των φόβων και των δυνατοτήτων σου. Κι όλα αυτά εντελώς ενστικτωδώς. Γίνεται κομμάτι σου και πλέον το νόημα ολόκληρης της ύπαρξής σου.

Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που αντικρίζει πριν καλά-καλά η όρασή του γίνει ξεκάθαρη. Αδημονείς να ανοίξει τα μικρά του βλέφαρα ώσπου να μπορέσει με αφοσίωση να παρατηρήσει το πρόσωπό σου. Εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα λαμβάνουν χώρο στις πρώτες του εικόνες. Στις πρώτες του μνήμες. Και το έφερες σε αυτόν τον κόσμο γνωρίζοντας πως οι αναμνήσεις που θα χτίσει, θα βασίζονται κυρίως σ’ εσένα.

Αρκεί και μόνο να υποσχεθείς στον εαυτό σου πως από δω και στο εξής θα είσαι πάντα δίπλα του. Ορκισμένος φρουρός και φύλακας. Γιατί το γεγονός της βιολογικής δημιουργίας από μόνο του δεν είναι αρκετό και δε σε καθιστά γονιό. Κανένας δεν κέρδισε αυτό το αξίωμα χωρίς να παλέψει καθημερινά με το σπαθί του. Και το σπαθί του αποτελεί η πολύτιμη παρουσία του στη ζωή του παιδιού του.

Να είσαι η πρώτη του αγκαλιά μέσα στην ημέρα, το φως μέσα στο σκοτάδι τα βράδια που φοβάται να κοιμηθεί. Η επιβράβευσή του όταν πετυχαίνει, μα περισσότερο η ενθάρρυνσή του όταν αποτυγχάνει. Το στήριγμά, που ό,τι κι αν συμβεί θα ξέρει πως θα βρίσκει σε κάθε του επιλογή. Ακούραστα κι αδιάκοπα να συμμετέχεις ενεργά σε κάθε του απόφαση. Χρειάζεται τη συμβουλή σου κι όχι την επίκριση. Έναν σύμμαχο κι όχι έναν τιμωρό.

Το παιδί συναισθάνεται κι αντιλαμβάνεται κάθε είδους συναίσθημα. Σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται η ανάγκη του να καθοδηγείται απ’ τους γονείς του δε σταματά. Όχι μόνο όσο είναι βρέφος. Ένα πιάτο φαγητό κι ένα χέρι να το ταΐζει δεν αποτελούν κάτι ξεχωριστό. Η κάλυψη των βιολογικών του αναγκών είναι απλώς κάτι δεδομένο κι όχι αυτό που αξίζει να κατακτηθεί.

Αν έχεις καταφέρει στο άκουσμα των βημάτων σου, να τρέχει στο κατώφλι να σε αγκαλιάσει, αν όλο λαχτάρα περιμένει τη στιγμή που θα πας κοντά του, τότε έχεις ξεπεράσει το σκαλοπάτι της αγάπης του για σένα.
Το παιδί αυτό έχει την ανάγκη να γελάς μαζί του και να παίζεις με τα παιχνίδια του.
 Να μετράς μαζί του τα αστέρια και να δίνετε σχήμα στα σύννεφα. Γεγονότα σταθμοί όπως το πρώτο του ποδήλατο, οι εφηβικοί του έρωτες είναι τόσο σημαντικά.

Ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο και γεμάτο έχει ανάγκη να του προσφέρεις ψυχικά, όχι υλικά αγαθά. Κανείς ποτέ δεν κέρδισε την αγάπη χαρίζοντας ψεύτικες χαρούμενες κούκλες και γρήγορα κι ακριβά αυτοκινητάκια.

Θα θυμάται τα ατέλειωτα εκείνα βράδια που ξενύχταγες στο πλάι του όταν είχε πυρετό. Το χειροκρότημά σου στο πρώτο του ποίημα στο σχολείο. Το κυνηγητό με την μπάλα που παίζατε στο πάρκο. Τις ατέλειωτες συζητήσεις σας για πράγματα που θέλει να μάθει και που απ’ τις ερμηνείες που εσύ δίνεις στις απορίες του διαμορφώνει άποψη για τα πάντα.

Δεν έχεις το δικαίωμα να παραπονιέσαι πως το παιδί σου δεν αισθάνεται για σένα όπως εσύ θα επιθυμούσες. Αναρωτήσου πόσο πολέμησες για να κερδίσεις κομμάτι απ’ την καρδιά του. Πόσο προσπάθησες για να σου δώσει έστω και λίγες στιγμές της ζωής του να μοιραστείτε μαζί.

Δεν μπορείς να ’χεις, καν, την απαίτηση να ’σαι μέρος της πραγματικότητας ενός ανθρώπου που δε βίωσε μαζί σου ούτε μία απ’ τις πιο σημαντικές του αναμνήσεις. Αρκέσου απλώς στο ότι η ύπαρξή σου είναι αισθητή μέσα στο παλιό οικογενειακό άλμπουμ. Κι ίσως σε λιγοστές μισοσβησμένες εικόνες του παρελθόντος. Σκονισμένες και ξεχασμένες.

Κάποιες φορές, βέβαια, όταν υπάρχουν γερές βάσεις μπορούν τα πράγματα να ανατραπούν. Πιθανότατα με κόπο και προσπάθεια να μπορέσεις να επανορθώσεις σε έναν βαθμό και να καλύψεις τυχόν κενά, που άθελά σου δημιούργησες. Μετανιώνοντας κι αναγνωρίζοντας πως έκανες λάθος, μα θυμήσου πως αρχίζεις πλέον και χτίζεις από το μηδέν. Αξίζει να καταβάλλεις ίσως τη διπλή προσπάθεια για να κερδίσεις το χαμένο χρόνο και να γεφυρώσεις το χάσμα. Γιατί όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, αρκεί να την εκμεταλλευτούν νιώθοντας ευγνώμονες που την κέρδισαν.

Κανένας επάνω σε αυτό το σύμπαν δε γεννήθηκε γνωρίζοντας πώς να είναι «καλός γονιός». Η αγάπη και το ένστικτο σε οδηγεί στη γνώση. Γαλουχείσαι και πλάθεσαι μαζί με το μεγάλωμα του παιδιού σου. Κάνοντας λάθη οδηγείσαι στα σωστά. Νιώθοντας τύψεις, αναγνωρίζεις πως ό,τι κι αν συμβεί αμφιβάλλεις και θέλεις πάντα να κάνεις το καλύτερο για το παιδί σου. Συμμετέχεις ενεργά στα βιώματά του.

Με το να μη χάνεις επεισόδιο απ’ το πολύτιμο μεγάλωμά τους, παίρνεις πρωταρχική θέση στη ζωή αλλά και στις αναμνήσεις του. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για έναν γονιό.

Γράφει η Μαίρη Νταουξή

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

Για το επόμενο εκπαιδευτικό σεμινάριο γονέων δηλώστε συμμετοχή έγκαιρα.

 

Πηγή: themamagers.gr

Published in Αυτογνωσία

 

Το 2017 φτάνει στο τέλος του, με μια… ύπουλη ταχύτητα, όπως τα περισσότερα χρόνια που, περνούν μεν γρήγορα, αλλά έχουν όλο τον χρόνο να μας παιδεύουν κατά τη διάρκειά τους. Κάνοντας απογραφή της χρονιάς, να μερικές συνθήκες και συνήθειες που ευχαρίστως θα τις αφήναμε πίσω μας.

 

Δέκα πράγματα που μπορείτε να αφήσετε καλάθι των αχρήστων του 2017

1. Ο φόβος για αλλαγές

Δεν υπάρχει κάποιος φόβος που να παιδεύει τους ανθρώπους περισσότερο από αυτόν. Κι αυτό γιατί οι αλλαγές είναι αναπόσπαστο μέρος της ζωής μας. Εκεί π.χ. που καθόμαστε άνετοι με τα φιλαράκια μας και τα έχουμε βρει με τον εαυτό μας, ξαφνικά ερωτευόμαστε! Μέχρι να συνηθίσουμε τη νέα κατάσταση, το νέο άνθρωπο και τον καινούριο μας εαυτό ο οποίος αναδύεται από τη σχέση μας, ξαφνικά είμαστε έγκυος! Μέχρι να καταλάβουμε τι έγινε, ξαφνικά αποστειρώνουμε μπιμπερό και αλλάζουμε πάνες στη μία τη νύχτα… μα! Μέχρι χτες, εμείς στη μία τη νύχτα απλά αναρωτιόμασταν ποιο μπαρ είχε σειρά! Οι αλλαγές στη ζωή μας είναι αναπόφευκτες.

 

2. Τη χαμηλή αυτοπεποίθηση

Είναι μία διάσημη κατάσταση του νου μας η οποία δε μας αφήνει να κάνουμε τίποτα, γιατί μας επαναλαμβάνει συνεχώς ότι: «δεν είμαστε αρκετά καλοί» Φυσικά, εμείς μπορούμε και κάνουμε διάφορα πράγματα και έτσι επιβιώνουμε, αλλά δε κάνουμε τα πράγματα που θέλουμε και μας αρέσουν γιατί «οι άλλοι τα κάνουν καλύτερα» ή «δεν είμαστε εμείς για τέτοια» ή «άστο, θα μπλέξουμε». Λοιπόν… ας μπλέξουμε φέτος! Ας γραφτούμε στην τάξη σκηνοθεσίας! Ας πάρουμε σκύλο… και γάτο ταυτόχρονα! Ας πάμε για ορειβασία στον Όλυμπο! Και ας τα κάνουμε όλα αυτά παρέα με τους άλλους που τα κάνουν καλύτερα ή χειρότερα, δεν έχει σημασία.

 

3. Τις ιδέες των άλλων για τον εαυτό μας

Από το κλασικό «είσαι κοντός, δε κάνεις για μπάσκετ» μέχρι το πιο προχωρημένο «δε κάνεις για σχέση» όλες αυτές οι εκτιμήσεις των διάφορων περαστικών απ’ τη ζωή μας τύπων, οι οποίοι δε μπήκαν στον κόπο να σκεφτούν διπλά, πριν ξεστομίσουν την οποιαδήποτε ανακρίβεια πέρασε από το θολό μυαλό τους εκείνη την ώρα, εμείς ας τις γράψουμε σε ένα ωραίο λευκό χαρτί τώρα, και ας τις πετάξουμε να καούν στο τζάκι… στο γκαζάκι… στον αναπτήρα (προσοχή μη κάψουμε το χαλί! Μόνο τις ιδέες που δεν μας κάνουν πια).

 

4. Το κάπνισμα και λοιπές εξαρτήσεις

Υπάρχει κάτι που το ξέρετε ότι θα νιώσετε πολύ καλύτερα αν το κόψετε; Κάπνισμα, φαγητό, ξενύχτια, ποτό; Είναι κάτι απ’ όλα αυτά που σας έχει γίνει ψυχαναγκασμός και «πρέπει» να το κάνετε αλλιώς τρελαίνεστε; Παρά τις βλαβερές συνέπειες στην υγεία σας και στις σχέσεις σας; Ε, αφήστε το πίσω. Μπορεί ν’ ακούγεται τρομακτικό τώρα αλλά δε θα είναι καθόλου έξι μήνες αργότερα, εγγυημένο! Πάρτε την απόφαση, ζητείστε βοήθεια και νιώστε την ελευθερία και την ηρεμία που σας αξίζουν.

 

5. Τις ενοχές

Δείτε για ποιες πράξεις και συμπεριφορές σας νιώθετε ενοχές. Δείτε αν είναι λογικό να νιώθετε ενοχές γι’ αυτές τις πράξεις. Αν ναι, τότε επανορθώστε και μη το ξανακάνετε. Αν έχετε αναπτύξει άσχημη συμπεριφορά απέναντι σε κάποια άτομα ή σε ομάδες ατόμων και νιώθετε τις ενοχές παρά τις όποιες εκλογικεύσεις σας (ναι αλλά κι αυτός μπλα μπλα κ.λ.π.) πάει να πει πως έχετε και εσείς συνείδηση και δεν είστε νεκρός. Αφήστε και αυτές τις συμπεριφορές στο καλάθι των αχρήστων του 2017. Απλά μη το ξανακάνετε. Αν δεν είναι λογικό να νιώθετε ενοχές, αλλά παρ’ όλ’ αυτά νιώθετε, τότε πετάξτε τις κι αυτές στο καλάθι που θα πάρει φεύγοντας το 2017.

 

6. Τις μνησικακίες

Ό,τι κι αν σας έχουν κάνει, όσο κι αν έχει πονέσει, όσο κι αν έχει μπλοκάρει το σύστημα και δε μπορείτε να πάτε παραπέρα, από των άλλων τις πράξεις και συμπεριφορές, τίποτα δε σας φρενάρει περισσότερο από τη μνησικακία. Από το να αναμασάτε ξανά και ξανά, συνειδητά ή μη, το πόσο άκαρδοι είναι, πόσο σκληροί, πόσο χαζοί, πόσο πονηροί κ.λ.π. Δείτε το σαν μόλις να μπήκατε στη ζωή σας και αναλαμβάνετε δράση για να σας βγάλετε από την οποιαδήποτε δύσκολη κατάσταση… ποσώς θα σας ενδιέφερε το ποιος έκανε τι και γιατί. Αυτό που έχει σημασία είναι να προχωρήσετε και να νιώσετε καλά.

 

7. Την αδράνεια

Η αδράνεια μεγαλώνει το φόβο. Είναι το προσάναμμα στο τζάκι του. Σκεφτείτε κάτι που θα θέλατε να κάνετε και μείνετε πέντε λεπτά χωρίς να κάνετε τίποτα προς αυτή την κατεύθυνση. Το σύστημά σας νομίζει πως μάλλον δε θέλετε να το κάνετε –αφού δεν κάνετε τίποτα γι’ αυτό- και αρχίζει και βρίσκει λόγους να μη το κάνετε. Ενώ αν θέλετε π.χ. να πάτε στα νησιά Φίτζι και αρχίζετε να ψάχνετε στο διαδίκτυο για εισιτήρια και ξενοδοχεία, τα χρήματα και ο χρόνος θα έρθουν, διότι το σύστημά σας καταλαβαίνει ότι το εννοείτε, ότι θέλετε να πάτε. Και φροντίζει γι’ αυτό.

 

8. Το «ποτέ»

Περιττή κουβέντα η οποία μας βγάζει ψεύτες σ’ αυτό τον κόσμο τον εφήμερο: «Ποτέ δε θα ψώνιζα τέτοια παπούτσια… χάλια!» Ούτε ένας μήνας δεν έχει περάσει και τα φοράτε καμαρώνοντας. «Εγώ, να βγω με τον Κώστα; Ποτέ!» Και μόλις κλείσατε πέντε χρόνια βίου ευτυχούς και ανθόσπαρτου.

 

9. Το «πάντα»

Μα γιατί μου τυχαίνουν «πάντα» τέτοιες περιπτώσεις; Μα γιατί το κάνεις «πάντα» αυτό; Δε θα πούμε πολλά· απλά διαβάστε τις παραπάνω φράσεις δίχως τη λέξη «πάντα». Και μιας και δε θα ζήσουμε για «πάντα» σ’ αυτό τον κόσμο, ούτε θα είμαστε για πάντα σε αυτό το σπίτι, αλλά ούτε και θα είμαστε για πάντα εικοσιπέντε χρονών, ας το ζήσουμε τώρα όσο καλύτερα μπορούμε γιατί και αυτό –καλό ή κακό- θα περάσει.

 

10. Το παρελθόν

Ας το αφήσουμε πίσω μας συνειδητά. Τα λάθη που κάναμε, τα κάναμε, τέλος. Ότι μπορούμε να διορθώσουμε το διορθώνουμε. Ότι δε μπορούμε, το αποδεχόμαστε ως εμπειρία της ανθρώπινης φύσης, η οποία έχει την ικανότητα να μεταμορφώνεται καλύτερα κι απ’ τους καλύτερους μάγους του Σύμπαντος. Έχουμε την ικανότητα να κάνουμε λάθη γιατί έχουμε το δώρο της ζωής. Έχουμε την ευκαιρία να μαθαίνουμε από τα λάθη μας και να δημιουργούμε νέες γόνιμες συνθήκες ευημερίας. Έχουμε την ευλογία να ομορφαίνουμε. Και έχουμε και την επιλογή να αφήνουμε τα περασμένα πίσω και να δημιουργούμε με τα δεδομένα του παρόντος. Το παρελθόν μας, όσο αλλοπρόσαλλο κι αν μας φαίνεται τώρα, κάποτε ήταν ότι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε. Και εν τέλει, είναι παρελθόν.

Καλό, ολοκαίνουριο και αποκαλυπτικό 2018!

 

 Πηγή: enallaktikidrasi.com

Published in Αυτογνωσία

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!