Displaying items by tag: ενσυναίσθηση

 

Τα οφέλη του βρεφικού μασάζ είναι πολλά και μπορούμε να τα δούμε από πολλές οπτικές. Από το μασάζ ωφελούνται τόσο το μωρό όσο η μητέρα, ολόκληρη η οικογένεια αλλά μακροπρόθεσμα και η κοινωνία. 


ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΟ
Τα οφέλη που κερδίζει το μωρό από το μασάζ χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες σύμφωνα με τον Διεθνή Σύνδεσμο Βρεφικού Μασάζ και τη
Vimala Mc Clure, εμπνεύστρια και ιδρύτρια του οργανισμού: Αλληλεπίδραση, Διέγερση, Ανακούφιση και Χαλάρωση.

 

Αλληλεπίδραση
• Ενισχύεται ο δεσμός γονιών – βρέφους και η ασφαλής προσκόλληση
• Κερδίζει όλη την προσοχή των γονιών σε μια ώρα ποιοτική
• Χρησιμοποιούνται όλες οι αισθήσεις
• Προωθείται η λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία
• Εξελίσσονται οι προ – γλωσσικές του ικανότητες
• Αισθάνεται ότι αξίζει σεβασμό και αγάπη
• Μαθαίνει στην υπομονή και την ενσυναίσθηση
• Μιμείται τους γονείς στην εκδήλωση αγάπης και τρυφερότητας

 

Διέγερση
• Διεγείρονται τα βασικά συστήματα του οργανισμού όπως το κυκλοφορικό, πεπτικό, ορμονικό, ανοσοποιητικό, λεμφικό, νευρικό, αναπνευστικό, αιθουσαίο (αισθητηριακό σύστημα που ελέγχει την αίσθηση της κίνησης και της ισορροπίας)
• Σημαντική μυϊκή ανάπτυξη
• Γρήγορη σύνδεση των νευρώνων του εγκεφάλου
• Ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας
• Εξέλιξη στην αντίληψη της μάθησης
• Απόκτηση αντίληψης σώματος και νου

 

Ανακούφιση 
Το βρεφικό μασάζ ανακουφίζει το μωρό από:
• Κολικούς – αέρια
• Δυσκοιλιότητα
• Κοιλιακές κράμπες
• Μπούκωμα μύτης
• Οδοντοφυΐα
 
• Μυϊκή ένταση
• Πόνους ανάπτυξης
• Αναστάτωση του νευρικού συστήματος
• Ευαισθησία στο άγγιγμα
• Σωματική και ψυχολογική ένταση

 

Χαλάρωση
• Βελτιώνει σημαντικά τον ύπνο
• Ομαλοποιεί την μυϊκή ένταση
• Το μωρό γίνεται πιο ευέλικτο και προσαρμόζεται καλύτερα στο περιβάλλον που βρίσκεται
• Γίνεται πιο ήρεμο και μαθαίνει να ηρεμεί τον εαυτό του
• Μειώνονται τα επίπεδα του στρες και αυξάνονται τα επίπεδα χαλάρωσης χάρη στις ορμόνες που παράγονται όπως η οκυτοκίνη και η σεροτονίνη
• Εμφανίζει λιγότερη υπερένταση και υπερκινητικότητα

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
• Κατανοούν το μωρό τους
• Μαθαίνουν να σέβονται τις ανάγκες και τις επιθυμίες του
• Δένονται με το μωρό τους και δημιουργούν βάσεις για μια σωστή ασφαλή προσκόλληση
• Νιώθουν σιγουριά και αυτοπεποίθηση σαν γονείς
• Ο πατέρας εμπλέκεται στην ανατροφή του μωρού από πολύ νωρίς
• Μειώνονται οι ορμόνες του στρες και αυξάνονται αυτές που προκαλλούν ηρεμία
• Κοιμούνται περισσότερο και πιο βαθειά
• Η μητέρες θηλάζουν πιο εύκολα και παρουσιάζουν λιγότερα συμπτώματα επιλόχειου κατάθλιψης
• Έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν και να συναναστραφούν με άλλους γονείς στα μαθήματα

 

ΓΙΑ ΌΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Με την εμπλοκή των αδερφών στο μασάζ, μειώνεται ο ανταγωνισμός και η ζήλεια, οι διαμάχες γίνονται όλο και λιγότερες και το οικογενειακό περιβάλλον γίνεται πιο ήρεμο. Η οικογένεια δένει και τα παιδιά μαθαίνουν να δίνουν και να παίρνουν σεβασμό και αγάπη.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Με το μασάζ τα παιδιά μαθαίνουν στο τρυφερό άγγιγμα ενώ διδάσκονται σεβασμό και ενσυναίσθηση, συστατικά απαραίτητα για το χτίσιμο μιας υγιούς και συγκροτημένης προσωπικότητας. Οι υγιείς άνθρωποι κατά συνέπεια, συνιστούν μια υγιή κοινωνία, με λιγότερη βιαιότητα και κακοποίηση και περισσότερο σεβασμό και ανεκτικότητα.

 

 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα και βρείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες για τα Μαθήματα Βρεφικού Μασάζ.

Published in Ευεξία

 

Ως ψυχοθεραπευτής, ο Ίρβιν Γιάλομ έχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να αντιμετωπίσουν τη θάνατό τους. Τώρα προετοιμάζεται για το δικό του τέλος.


Ένα πρωινό του Μαΐου, ο υπαρξιακός ψυχοθεραπευτής Ίρβιν Γιάλομ ανάρρωνε σε ένα ηλιόλουστο δωμάτιο στον πρώτο όροφο μίας κλινικής αποκατάστασης στο Πάλο Άλτο. Φορούσε ένα λευκό παντελόνι και ένα πράσινο πουλόβερ και σύντομα παρατήρησε ότι συνήθως δεν βρίσκεται έγκλειστος σε ιατρικές μονάδες. Δεν θέλω αυτό το άρθρο να τρομάξει τους θεραπευόμενούς μου, είπε γελώντας.

Μέχρι να κάνει την επέμβαση στο γόνατό του τον προηγούμενο μήνα, έβλεπε δύο ή τρεις θεραπευόμενους την ημέρα, μερικούς στο γραφείο του στο Σαν Φρανσίσκο και άλλους στο Πάλο Άλτο, όπου ζει. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της συνεδρίας, ένιωθε ζάλη και δυσκολευόταν να συγκεντρωθεί. Νομίζουν ότι είναι ένα πρόβλημα του εγκεφάλου, αλλά δεν ξέρουν ακριβώς τι είναι, μου είπε με μια απαλή, βραχνή φωνή. Παρ’ όλα αυτά ήταν αισιόδοξος ότι σύντομα θα επέστρεφε στο σπίτι του. Τον Ιούνιο έγινε 86 ετών και ανυπομονεί για την κυκλοφορία του απομνημονεύματός του, "Becoming Myself", τον Οκτώβριο.

Στο κρεβάτι του βρίσκονταν τεύχη λογοτεχνικών ένθετων των Times και του The Book Review of New York Times και ένα iPad. Ο Γιάλομ πέρασε τη διαμονή του στην κλινική, παρακολουθώντας ταινίες του Γούντι Άλεν και διαβάζοντας μυθιστορήματα του Καναδού συγγραφέα Ρόμπερτσον Ντέιβις. Για κάποιον που βοήθησε να εισαχθεί στους Αμερικανικούς ψυχολογικούς κύκλους η ιδέα ότι οι συγκρούσεις ενός ατόμου μπορεί να προέλθουν από άλυτα διλήμματα της ανθρώπινης ύπαρξης, μεταξύ των οποίων είναι ο φόβος του θανάτου, μίλησε εύκολα για τη δική του θνησιμότητα.

Δεν είμαι καταβεβλημένος από το φόβο, είπε σχετικά με την εξέλιξη της υγείας του. Μια άλλη χαρακτηριστική ιδέα του Γιάλομ, που εκφράζεται σε βιβλία του όπως το Staring at the Sun και το "Πλάσματα μίας ημέρας", είναι ότι μπορούμε να μειώσουμε τον φόβο του θανάτου μας, βιώνοντας μια ζωή χωρίς ενοχή, αντανακλώντας στον αντίκτυπο που θα έχουμε στις επόμενες γενιές και εκμυστηρεύοντας στους αγαπημένους μας το άγχος του θανάτου μας. Όταν ρώτησα αν η δια βίου του ενασχόληση με το θάνατο, διευκολύνει την προοπτική ότι μπορεί να φύγει σύντομα, απάντησε: Νομίζω ότι πιθανώς κάνει τα πράγματα ευκολότερα.

Η ελπίδα ότι οι υπαρξιακοί φόβοι μας μπορούν να μειωθούν, εμπνέει τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να στέλνουν στον Γιάλομ email καθημερινά. Σε ένα φάκελο του στο mail με τίτλο ‘θαυμαστές’, είχε σώσει 4.197 μηνύματα από τους θαυμαστές από χώρες όπως το Ιράν, την Κροατία, τη Νότια Κορέα, τα οποία μου ζήτησε να δω. Μερικά ήταν απλώς ευχαριστίες, εξέφραζαν ευγνωμοσύνη για τις γνώσεις που έδωσαν τα βιβλία του. Εκτός από τα βιβλία και τα άλλα μη λογοτεχνικά έργα του, έχει γράψει πολλά μυθιστορήματα και συλλογές ιστοριών. Μερικά, όπως το "Ο δήμιος του έρωτα" και το "Όταν έκλαψε ο Νίτσε", έχουν γίνει best seller.

Καθώς κοιτούσα τα email, ο Γιάλομ χρησιμοποίησε το μπαστούνι του για να πατήσει το κουμπί που ειδοποιούσε το γραφείο των νοσηλευτών. Μια φωνή ακούστηκε μέσω της ενδοεπικοινωνίας και τους εξήγησε ότι χρειαζόταν λίγο πάγο για το γόνατό του. Ήταν η τρίτη φορά που τους καλούσε. Μου είπε ότι ο πόνος δυσκολεύει τη συγκέντρωσή του σε οτιδήποτε άλλο, όσο αν και προσπαθούσε. Καθ’ όλη τη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο, η σύζυγός του Μέριλιν, περνούσε τακτικά για να ανανεώσει το υλικό ανάγνωσής του. Την προηγούμενη μέρα τον είχε επισκεφθεί η Τζόρτζια Μέι, η χήρα του υπαρξιακού ψυχοθεραπευτή Ρόλο Μέι, ο οποίος ήταν συνάδελφος και φίλος του Γιάλομ. Όταν δεν έχει κάτι άλλο να κάνει, παίζει στο iPad του ή στον υπολογιστή του, χρησιμοποιώντας τα με την επιδεξιότητα κάποιου που έχει τα μισά του χρόνια.

Πολλά από τα γράμματα των θαυμαστών του Γιάλομ είναι διαπεραστικοί διαλογισμοί για τον θάνατο. Ορισμένοι θαυμαστές του ελπίζουν ότι θα τους προσφέρει ανακούφιση από τα βαθιά προβλήματα τους. Τις περισσότερες φορές τους προτείνει να βρουν έναν τοπικό θεραπευτή, αλλά αν δεν υπάρχει κάποιος διαθέσιμος και το πρόβλημα φαίνεται ότι μπορεί να επιλυθεί σε μια γρήγορη περίοδο - σε αυτό το σημείο της καριέρας του, δεν δουλεύει με τους θεραπευόμενους για περισσότερο από ένα χρόνο - μπορεί να αναλάβει κάποιον από απόσταση. Αυτή τη στιγμή δουλεύει με ανθρώπους από την Τουρκία, τη Νότιο Αφρική και την Αυστραλία μέσω του διαδικτύου.

Παρά τις προφανείς πολιτιστικές διακρίσεις, λέει ότι οι ξένοι θεραπευόμενοί του δεν είναι τόσο διαφορετικοί από τους ασθενείς που βλέπει αυτοπροσώπως. Αν ζούμε μια ζωή γεμάτη ενοχή, για πράγματα που δεν έχουμε κάνει, αν έχουμε ζήσει μια ανεκπλήρωτη ζωή, τότε όταν έρθει ο θάνατος, θα είναι πολύ χειρότερος. Νομίζω ότι αυτό είναι αλήθεια για όλους μας.

Το βιβλίο Becoming myself είναι σαφώς η αυτοβιογραφία ενός ψυχίατρου. Ξυπνώ από το όνειρό μου στις 3 το πρωί, κλαίγοντας στο μαξιλάρι μου, διαβάζει κανείς στις πρώτες σειρές. Ο εφιάλτης του Γιάλομ περιλαμβάνει ένα περιστατικό της παιδικής ηλικίας του στο οποίο είχε προσβάλλει ένα κορίτσι. Μεγάλο μέρος του βιβλίου αφορά στην επιρροή που είχε η νεαρή του ηλικία - ιδιαίτερα στη σχέση του με τη μητέρα του - στη ζωή του. Γράφει, παραθέτοντας τον Κάρολο Ντίκενς: Επειδή, καθώς φτάνω όλο και πιο κοντά, όλο και πιο κοντά στο τέλος, ταξιδεύω σε έναν κύκλο που πλησιάζει, όλο και πλησιάζει την αρχή.

Ο Γιάλομ έγινε διάσημος ως ψυχοθεραπευτής για το βιβλίο Θεωρία και Πράξη της Ομαδικής Ψυχοθεραπείας. Το βιβλίο, που δημοσιεύτηκε το 1970, υποστηρίζει ότι η δυναμική στην ομαδική θεραπεία είναι ένας μικρόκοσμος της καθημερινής ζωής και ότι η αντιμετώπιση των σχέσεων μέσα σε μια ομάδα θεραπείας, θα μπορούσε να έχει θετικά θεραπευτικά οφέλη και εκτός αυτής. Το βιβλίο βγαίνει στην έκτη έκδοση τον επόμενο χρόνο, μου είπε, καθώς οι νοσηλευτές έμπαιναν και έβγαιναν από το δωμάτιο. Καθόταν σε μια καρέκλα δίπλα στο παράθυρο και κινούταν νευρικά. Χωρίς το χαρακτηριστικό ‘Παναμά’ καπέλο του, οι φαβορίτες του, φαίνονταν ιδιαίτερα μακριές.

Αν και εγκατέλειψε τη διδασκαλία πριν από χρόνια, ο Γιάλομ λέει ότι μέχρι τη στιγμή που δεν θα είναι πλέον λειτουργικός, θα συνεχίσει να βλέπει θεραπευόμενους στον πίσω κήπο του εξοχικού σπιτιού του. Πρόκειται για μια συρρικνωμένη εκδοχή ενός σπηλαίου, γεμάτη με βιβλία του Φρήντριχ Νίτσε και των στωικών φιλοσόφων. Ο εξωτερικός κήπος έχει ιαπωνικά δέντρα μπονσάι. Ελάφια, κουνέλια και αλεπούδες κάνουν περιστασιακές εμφανίσεις σε κοντινή απόσταση. ‘Όταν αισθάνομαι ανήσυχος, βγαίνω έξω και ασχολούμαι με τα μπονσάι, τα κλαδεύω, τα ποτίζω και θαυμάζω τα χαριτωμένα σχήματα τους, γράφει στο βιβλίο του Becoming Myself.

Ο Γιάλομ βλέπει κάθε πρόβλημα που έρχεται στη θεραπεία σαν ένα παζλ, το οποίο αυτός και ο θεραπευόμενός του πρέπει να συνεργαστούν για να επιλύσουν. Περιέγραψε αυτή τη δυναμική στον Δήμιο του Έρωτα, ένα βιβλίο το οποίο αποτελείται από 10 ιστορίες θεραπευόμενων που βρίσκονται σε θεραπεία - αληθινές ιστορίες από τη θεραπευτική δουλειά του Γιάλομ, με αλλαγμένα ονόματα και στοιχεία. Οι ιστορίες επικεντρώνονται όχι μόνο στους θεραπευόμενους του Γιάλομ αλλά και στα δικά του συναισθήματα και σκέψεις ως ψυχοθεραπευτή. Ήθελα να ξαναδημιουργήσω τη θεραπεία, να αναδείξω τον θεραπευτή ως ένα πραγματικό πρόσωπο, μου είπε.

Αυτό ίσως να μην ακούγεται σαν να είναι κάτι καλό για το βιβλίο, το οποίο βγήκε το 1989, όμως σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία και συνεχίζει να πουλά πολλά αντίτυπα μέχρι και σήμερα. Το 2003 οι κριτικοί μιλούσαν για ένα νέο είδος συγγραφής και έγραψαν ότι η μελέτη ενός ψυχολογικού περιστατικού θα μπορούσε να δώσει στους αναγνώστες εκείνη την σύντομη μυθοπλασία της εποχής, την οποία αρνούνταν όλο και περισσότερο άλλα βιβλία: την αναζήτηση μυστικών, ίντριγκες, μεγάλες συγκινήσεις, πλοκή.

Σήμερα, οι άνθρωποι από όλο τον κόσμο που του στέλνουν email, τον γνωρίζουν κυρίως από τα βιβλία του, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες. Μπορεί να είναι περισσότερο διάσημος έξω από τις Ηνωμένες Πολιτείες παρά στην πατρίδα του. Αυτό πιθανότατα αντανακλά την θρησκευτικότητα των αμερικανών αναγνωστών και την επιμονή τους στο ευτυχισμένο τέλος. Ο Γιάλομ μπορεί να είναι μακάβριος και δεν πιστεύει στη μετά θάνατον ζωή. Ισχυρίζεται ότι το άγχος του για το θάνατο έχει πλέον καταλαγιάσει, μερικώς από την πεποίθηση ότι η ζωή που ακολουθεί θα είναι η ίδια με εκείνη που προηγήθηκε. Δεν αποτελεί έκπληξη, μου είπε, ότι οι άκρως θρησκευόμενοι αναγνώστες δεν αγοράζουν τα βιβλία μου.

Ο Γιάλομ είναι ειλικρινής, σχετικά με τις δυσκολίες της γήρανσης, τόσο στα απομνημονεύματά του όσο και αυτοπροσώπως. Όταν πέθαναν πρόσφατα δύο από τους στενούς του φίλους, συνειδητοποίησε ότι αυτό που παραμένει είναι μόνο η αγαπημένη του ανάμνηση για τη φιλία τους. Με συγκλόνισε ότι αυτή η πραγματικότητα δεν υπάρχει πια, είπε θλιβερά. Όταν πεθάνω, θα φύγει και αυτή. Η σκέψη να αφήσει πίσω τη Μέριλιν είναι γεμάτη αγωνία. Ωστόσο, φοβάται επίσης την περαιτέρω σωματική επιδείνωση. Τώρα, χρησιμοποιεί έναν περιπατητή με μπάλες του τένις στις άκρες των ποδιών του και έχει χάσει πρόσφατα αρκετό βάρος. Έβηχε συχνά κατά τη διάρκεια της συνάντησής μας. Όταν του έστειλα ένα email ένα μήνα αργότερα, αισθανόταν καλύτερα, αλλά είπε ότι φοβόταν για την υγεία του: θεωρώ αυτές τις λίγες εβδομάδες, ως τις χειρότερες της ζωής μου. Δεν μπορεί πλέον να παίζει τένις ή να κάνει καταδύσεις και φοβάται ίσως θα πρέπει να σταματήσει να ποδηλατεί. Γερνώντας, γράφει στο τελευταίο του βιβλίο, σημαίνει να εγκαταλείπεις το ένα πράγμα μετά το άλλο.

Στα βιβλία του, ο Γιάλομ τονίζει ότι η αγάπη μπορεί να μειώσει το άγχος του θανάτου, παρέχοντας ένα χώρο στους ανθρώπους να μοιραστούν τους φόβους τους και συμβάλλοντας σε μια καλή ζωή. Η Μέριλιν, μία καταξιωμένη λογοτέχνις με την οποία έχει μια στενή πνευματική σχέση, τον εμπνέει να συνεχίσει να ζει, κάνοντας την ιδέα του θανάτου υποφερτή. Αλλά αν και το email του Γιάλομ έχει ένα φάκελο με τίτλο Ιδέες για γράψιμο, είπε ότι τελικά μπορεί να μην έχει πια άλλες ιδέες για συγγραφή βιβλίων. Εν τω μεταξύ, η Mέριλιν μου είπε ότι εκείνη βοήθησε πρόσφατα κάποιον να γράψει μία νεκρολογία για εκείνον. Αυτή είναι η πραγματικότητα όπου βρισκόμαστε στη ζωή, είπε.

Στις αρχές της υπαρξιακής-ψυχοθεραπευτικής δουλειάς του Γιάλομ, εξεπλάγην από το πόσο άνεση ένιωθαν οι άνθρωποι όταν εξερευνούσαν τους υπαρξιακούς τους φόβους. Ο θάνατος, έγραψε στο " Staring at the Sun", είναι μοναχικός, το μοναδικό γεγονός της ζωής. Ωστόσο, η ενσυναίσθηση και η σχέση μπορούν να μειώσουν σε μεγάλο βαθμό τις ανησυχίες μας για το θάνατο. Όταν, στη δεκαετία του '70, ο Γιάλομ άρχισε να δουλεύει με ασθενείς που είχαν διαγνωσθεί με καρκίνο που δεν μπορούσε να θεραπευθεί, βρήκε ότι ενίοτε ήταν ευχαριστημένοι από την ιδέα ότι, πεθαίνοντας με αξιοπρέπεια, θα μπορούσαν να αποτελέσουν παράδειγμα για άλλους.

Ο φόβος του θανάτου μπορεί να εμφανιστεί σε οποιονδήποτε και ανά πάσα στιγμή και μπορεί να προκαλέσει αποτελέσματα που αλλάζουν τη ζωή, τόσο αρνητικά όσο και θετικά. Ακόμη και για όσους είναι πολύ δύσκολο να είναι ανοιχτοί στους ανθρώπους, όσοι πάντα απέφευγαν τις βαθιές φιλίες, η ιδέα του θανάτου μπορεί να είναι μια αφυπνιστική εμπειρία, γινόμενη καταλύτης για μια τεράστια αλλαγή στην επιθυμία τους για οικειότητα, γράφει ο Γιάλομ. Όσοι δεν έχουν ζήσει ακόμη τη ζωή που θέλουν, μπορούν να αλλάξουν τις προτεραιότητές τους αργότερα στη ζωή.

Η υπαρξιακή ψυχοθεραπεία παρά το «μακάβριο» χαρακτήρα της, είναι βαθιά επιβεβαιωτική και λυτρωτική. Η αλλαγή είναι πάντα δυνατή. Η οικειότητα είναι ελευθέρωση. Η ύπαρξη είναι πολύτιμη. Μισώ την ιδέα να εγκαταλείψω αυτόν τον κόσμο, αυτήν την θαυμάσια ζωή, είπε ο Γιάλομ, αναφέροντας μια μεταφορά που επινόησε ο επιστήμονας Richard Dawkins για να απεικονίσει την φευγαλέα φύση της ύπαρξης. Φανταστείτε ότι η σημερινή στιγμή είναι το φως ενός προβολέα που κινείται το δρόμο στην ευθεία, που φωτίζει τα δισεκατομμύρια των ετών της ύπαρξης του σύμπαντος. Τα πάντα στο αριστερό μέρος της περιοχής που φωτίζεται από τον προβολέα, τελειώνουν. Προς τα δεξιά είναι το αβέβαιο μέλλον. Οι πιθανότητες να είμαστε στο προσκήνιο σε αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, να είμαστε ζωντανοί, είναι μικροσκοπικές Και όμως είμαστε εδώ.

Η ανησυχία του Γιάλομ για το θάνατο ανατρέπεται από την αίσθηση ότι έχει ζήσει καλά. Καθώς κοιτάω πίσω στη ζωή μου, βλέπω ότι έχω ξεπεράσει τον εαυτό μου και μετανιώνω για ελάχιστα πράγματα, είπε ήσυχα. Κι όμως, συνέχισε, οι άνθρωποι έχουν ένα εγγενές ένστικτο να θέλουν να επιβιώσουν, να ζήσουν. Σταματά για λίγο. Απεχθάνομαι να βλέπω τη ζωή να φεύγει.


 

Πηγή: theatlantic
Συγγραφέας: JORDAN MICHAEL SMITH - Image Credit: John Cueno
Απόδοση - Επιμέλεια: Psychologynow.gr

Published in Αυτογνωσία

 

Στην ψυχοθεραπεία δεν λειτουργούμε μόνο σαν ντετέκτιβ ερευνώντας απλά τα συμπτώματα. Η μετατροπή του συμπτώματος σε σύμμαχο του θεραπευόμενου, είναι που αλλάζει όλο το νόημα της ψυχοθεραπευτικής διεργασίας. Μία εκπληκτική θεραπευτική ιστορία το επιβεβαιώνει.

 

Ως θεραπευτές, διδασκόμαστε να είμαστε ντετέκτιβ, να ερευνούμε μεθοδικά τα συμπτώματα των πελατών σε αναζήτηση για το ένοχο, δηλαδή την πηγή του πόνου τους. Όμως, εάν ξοδεύουμε πολύ χρόνο απασχολούμενοι με τα συμπτώματα των θεραπευόμενών μας, είναι πιθανό να χάσουμε σημαντικές ενδείξεις για τις κρυμμένες τους δυνάμεις. Με τα χρόνια, έχω μάθει ότι μετατρέποντας ένα σύμπτωμα σε σύμμαχο του θεραπευόμενου, αντί για Νέμεσις, μπορεί να μετατρέψει όλη την εμπειρία της ψυχοθεραπείας τόσο για τον θεραπευτή όσο και για τον θεραπευόμενο.

Δεν έβλεπα όμως πάντα τα συμπτώματα ως συμμάχους. Στην πραγματικότητα, η πρόωρη εκπαίδευση μου σε νοσοκομειακό περιβάλλον μου δίδαξε να βλέπω το σύμπτωμα ως καθαρή παθολογία και ως ένδειξη βλάβης. Δυστυχώς, όταν βλέπουμε τους θεραπευόμενους ως διαταραγμένους, χάνουμε την ευκαιρία να διερευνήσουμε τις έμφυτες δυνάμεις τους και πως τα συμπτώματα τους μπορεί να είναι πηγές που φαίνονται άσχετες με το κύριο έργο της θεραπείας: τη θεραπεία, τον έλεγχο, τη διαχείριση ενοχλητικών συναισθημάτων και των φυσιολογικών προβλημάτων.

Τα πράγματα γίνονται χειρότερα, όταν οι θεραπευόμενοι πιστεύουν ότι τα συμπτώματα ήταν ο εχθρός τους που επικυρώνει τον φόβο τους ότι κάτι άσχημο συμβαίνει με αυτούς. Πολύ συχνά είδα θεραπεία να κολλάει, καθώς οι θεραπευόμενοι γίνονται ακόμα πιο ανήμποροι, παγωμένοι και απελπισμένοι αντί να προχωρήσουν με τη ζωή τους.

Απογοητευμένος με την περιορισμένη αποτελεσματικότητα του ιατρικού μοντέλου θεραπείας, έψαξα για περισσότερες θετικές προσεγγίσεις στην ψυχοθεραπεία. Εμπνεύστηκα από μεθόδους προσανατολισμένους στη λύση καθώς και την κατά Erickson ύπνωση, η οποία προτείνει ότι οι θεραπευόμενοι διαθέτουν τους πόρους μέσα τους για να θεραπευτούν και με βάση τον ισχυρισμό του Milton Erickson ότι οι θεραπευόμενοι κολλάνε όταν πιστεύουν ότι ελέγχονται από τα συμπτώματα τους. Ο θεραπευτής Bill O’ Hanlon ονόμασε αυτή την κατάσταση αδυναμίας ως «σύμπτωμα σε έκσταση» και προειδοποίησε ότι και εμείς ως θεραπευτές είμαστε επιρρεπείς να υποπέσουμε στην παγίδα και να εστιάσουμε υπερβολικά στα συμπτώματα και στην παθολογία τους.

 

Μετατρέποντας την κρίση πανικού σε δύναμη

Η Μονίκ, ήταν μία θεραπευόμενή μου, βαθιά τραυματισμένη από τα 18 της ως πρωτοετής κολλεγίου. Είχε βιαστεί βάναυσα και είχε βασανιστεί για δυο μέρες από έναν άνδρα που την είχε υπό την επήρεια ναρκωτικών σε ένα πάρτι αδελφότητας και την κράτησε όμηρο στο διαμέρισμά του. Πριν την επίθεση αυτή, ήταν μια ανταγωνιστική δρομέας και άριστη μαθήτρια που οι αντιδράσεις του μετατραυματικού στρες την είχαν αναγκάσει να εγκαταλείψει το σχολείο.

Ο κακοποιός της Μόνικ είχε συλληφθεί, αλλά οι συνεχείς υπενθυμίσεις του σαδιστικού συμβάντος την στοίχειωναν στην γενέτειρα της, όπου πήγαινε σχολείο. Η μητέρα της σκέφτηκε ότι θα ήταν βοηθητικό για τη Μονίκ αν έμενε με μια θεία της στο Τενεσί για το καλοκαίρι. Όταν η μητέρα της ρωτήθηκε εάν θα μπορούσα να δουλέψω θεραπευτικά με την κόρη της, μου είπε ότι η Μόνικ είχε δει αρκετούς θεραπευτές και ψυχίατρους κατά τη διάρκεια των τελευταίων έξι μηνών, αλλά εκείνη δεν φαίνεται να πηγαίνει καθόλου καλύτερα. Στην πραγματικότητα, ένιωθε ότι όλοι οι γιατροί ήθελαν να την ‘ναρκώσουν’ να μιλάει για το συμβάν ξανά και ξανά και η οποία πεισματικά αρνιόταν να το κάνει.

Όταν χαιρέτησα την Μόνικ στην αίθουσα αναμονής για την πρώτη μας συνεδρία, έκανε αέρα στο κοκκινισμένο της πρόσωπο με το ένα χέρι και με το άλλο τύλιγε τα πλεγμένα μαλλιά της στην κορυφή του κεφαλιού της. Βάδιζε πάνω κάτω με τα φθαρμένα μπλε παπούτσια της. Σκεπτόμενος ότι μπορεί να αντιδράει στο ζεστό κλίμα, τη ρώτησα: «Ζεσταίνεσαι; Μπορώ να ρυθμίσω τον κλιματισμό».

Η Μόνικ κούνησε το κεφάλι της, σκούπισε τον ιδρώτα από το πρόσωπο της και απάντησε: «Όχι, έχω κρίση πανικού».

Της απάντησα: «Ωχ Θεέ μου, πρέπει να αισθάνεσαι απίστευτα άβολα και φοβισμένη. Αν θέλεις, μπορώ να σου δείξω μερικούς τρόπους να τον ελέγξεις».

Η Μόνικ με κοίταξε με δάκρυα: «Το ελπίζω. Νιώθω σαν ένα τέρας». Μόλις μπήκαμε στο γραφείο μου, η Μόνικ κάθισε για μια στιγμή και μετά πήδηξε πάνω: «Λυπάμαι, δεν γίνεται να συνεχίσω», είπε. «Δεν μπορώ να καθίσω ακόμα όσο είμαι έτσι».

Της απάντησα: «Αυτό συμβαίνει επειδή το σώμα σου, εκχέει επιπλέον αδρεναλίνη για να σε ενισχύσει να ξεπεράσεις μια πρόκληση. Αυτή η αντίδραση ονομάζεται ‘πάλη ή φυγή’. Όταν τα σώματα μας είναι σε αυτήν την κατάσταση, θέλουμε να τρέξουμε ή να κουνηθούμε με κάποιο τρόπο». Παρατήρησα ότι κέρδισα προσωρινά την προσοχή της Μόνικ. «Έχουμε ένα ιδιωτικό μονοπάτι πίσω από το γραφείο μου», της είπα, «θα ήθελες να πάμε εκεί έξω; Το σώμα σου προφανώς θέλει να κουνηθεί τώρα, έτσι το περπάτημα μπορεί να σε βοηθήσει να νιώσεις καλύτερα». Εκείνη κούνησε το κεφάλι. Παρ’ όλο που διδάχτηκα να οδηγώ τους πελάτες στο να ηρεμούν με ασκήσεις αναπνοής όταν πανικοβάλλονται, έχω διαπιστώσει ότι η κίνηση του σώματος μπορεί να ελέγξει γρηγορότερα μια κρίση πανικού.

Όσο η Μόνικ και εγώ περπατούσαμε μαζί στο σκιερό μονοπάτι, ρώτησα τι παρατηρεί τώρα στο σώμα της. «Νιώθω περισσότερο προσαρμοσμένη», είπε. Επειδή η Μονίκ ήταν στην ομάδα στίβου και απολάμβανε το τρέξιμο, της πρότεινα ότι ίσως αποκτήσει επιπλέον ανακούφιση αν έτρεχε για λίγα λεπτά. Χωρίς καμία λέξη, η Μόνικ άρχισε να τρέχει γύρω από το κυκλικό μονοπάτι και εγώ να την παρακολουθώ από το περιθώριο. Μετά τον πρώτο γύρο, ανέφερε ότι δεν φαίνεται το τρέξιμο να ηρεμεί τα νεύρα της και συνέχισε να τρέχει γύρω από το μονοπάτι μερικές ακόμα φορές. Όταν τελείωσε, μου χαμογέλασε ελαφρώς και ανέφερε: «Είχες δίκιο. Όταν άρχισα να τρέχω, ο καρδιακός μου ρυθμός δεν πήγαινε πιο γρήγορα ή δεν φαινόταν τόσο τρομακτικό πια. Είναι ακριβώς αυτό που υποτίθεται ότι αισθάνομαι όταν τρέχω». Άφησε μια δυνατή ανάσα. «Αυτό είναι ανακουφιστικό».

Στην επόμενη συνεδρία μας, η Μόνικ είπε ότι περπατούσε ή έτρεχε για τουλάχιστον 20 λεπτά τη μέρα. Παρατήρησε ότι το τρέξιμο μείωσε την ένταση του άγχους της και την βοήθησε να θυμηθεί κάποια στοιχεία του ευτυχισμένου πρώην εαυτού της. Είπε: «Ξέρω ότι πρέπει να μιλήσουμε για το τι μου συνέβη αλλά δεν θυμάμαι και πολλά επειδή αυτός ο άνδρας με είχε υπό την επήρεια ναρκωτικών όλη την ώρα».

Εγώ πρότεινα στην Μόνικ αντί να μου διηγηθεί την ιστορία από την αρχή, να ξεκινήσει λέγοντας μου το τέλος, όταν βρέθηκε να καταλαβαίνει τι γινόταν και διέφυγε της κατάστασης. Πρόσθεσα: «Για μένα, να ακούσω το πώς επεβίωσες από μια τέτοια οδυνηρή κατάσταση είναι το πιο σημαντικό μέρος της ιστορίας».

Η Μόνικ δίστασε και στη συνέχεια βυθίστηκε μέσα της. «Θυμάμαι που ξύπνησα γυμνή με ανυπόφορο πόνο, δίπλα σ αυτόν τον άντρα που μόλις μετά βίας ήξερα. Όταν σηκώθηκα, το δωμάτιο γύριζε και ένιωθα σαν να επρόκειτο να κάνω εμετό. Αυτός κοιμόταν και αποφάσισα ότι ήταν η ευκαιρία μου να βγω από εκεί».  Η αναπνοή της γινόταν πιο γρήγορη και αναρωτήθηκα εάν την πίεζα πολύ. Άγγιξα τον ώμο της για να την κάνω να θυμηθεί ότι ήμουν εκεί γι αυτήν.

«Αλλά όταν πήγα να φύγω από το κρεβάτι, σκόνταψα και αυτός ξύπνησε. Άρπαξε το χέρι μου και προσπάθησε να με τραβήξει πίσω, έκανα εμετό πάνω του, ακριβώς στο πρόσωπο του. Εκείνος μου φώναξε και πήγε στο μπάνιο να ξεπλυθεί. Είδα την μπροστινή πόρτα και έτρεξα ουρλιάζοντας προς τα εκεί όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Αυτός προσπάθησε να τρέξει μετά από μένα αλλά εγώ ήμουν πιο γρήγορη από αυτόν. Ευτυχώς, δυο από τους γείτονες του ήταν έξω. Ήταν μεγαλόσωμοι άνδρες και τον έριξαν κάτω μέχρι να έρθει η αστυνομία και να τον συλλάβει».

«Αυτός είναι εξαιρετικός τρόπος για να χρησιμοποιείς τις αθλητικές δεξιότητες σου», την ενθάρρυνα.

Η Μόνικ πήρε μια μεγάλη ανάσα και στη συνέχεια με κοίταξε. Το πρόσωπο της ήταν αναζωογονημένο. «Ναι, αυτός ήταν ο ταχύτερος δρόμος που είχα τρέξει ποτέ!».

Δεν ήθελα να διακόψω τη ροή της αλλά σκέφτηκα ότι θα μπορούσε να είναι μια καλή διδακτική στιγμή. «Λοιπόν, αυτή είναι η απάντηση στο ‘πάλη ή φυγή’», της είπα. «Όταν θέλεις να ξεφύγεις από κάτι, δεν αισθάνεσαι άγχος. Το αισθάνεσαι σαν ένα σωστό φυσικό κύμα ενέργειας όταν τη χρειάζεσαι. Ακόμα και οι εμετοί είναι μέρος της. Το σώμα σου αδειάζει το στομάχι σου για να ανακατευθύνει την ενέργεια μακριά από την χώνεψη στα τα πόδια σου, έτσι ώστε να μπορείς να τρέξεις πιο γρήγορα».

Στις επόμενες συνεδρίες, συνέχισα να βοηθάω την Μόνικ να αντιληφθεί αυτό το μέρος της ιστορίας, μέχρι να μπορέσει να ενσωματώσει πλήρως τα συναισθήματα δύναμης και αντοχής που χρησιμοποίησε για να ξεφύγει από τον κακοποιό της. Για να αναρρώσει από την εφιαλτική της εμπειρία, η Μόνικ χρειάστηκε να ενώσει τα κομμάτια των αναμνήσεων της σε μια συνεκτική αφήγηση που λήγει με την ηρωική διαφυγή και την επιβίωση της. Από νευρολογική άποψη, αυτό σημαίνει ότι μετακίνησε την ανάμνηση της δοκιμασίας της, από έμμεση σε ξεκάθαρη, ως ένα τρόπο σηματοδότησης του συναισθηματικού εγκέφαλού της ότι το τραύμα της έκλεισε και ότι βρίσκεται πλέον εκτός κινδύνου.  Συνεχίσαμε να ενσωματώνουμε το περπάτημα, το τρέξιμο και άλλες σωματικές δραστηριότητες σε κάθε συνεδρία για να την κρατήσει συνδεδεμένη με την δύναμη και την ενέργεια της.

Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, ένιωθε αρκετά ασφαλής για να επιστρέψει στην πόλη καταγωγής της και να παρακολουθήσει ένα διαφορετικό κολέγιο. Πέντε χρόνια αργότερα, μου τηλεφώνησε κατά τη διάρκεια μια επίσκεψης στο Τένεσι για να μου πει ότι είχε τελειώσει το σχολείο, είχε παντρευτεί έναν υπέροχο άντρα και μόλις είχε γεννήσει ένα όμορφο κοριτσάκι. «Ήθελα να σε ευχαριστήσω γιατί ήσουν ο πρώτος άνθρωπος που με είδε σαν ένα δυνατό πρόσωπο και όχι σαν ένα αβοήθητο θύμα», είπε. «Ήταν μεγάλη αφύπνιση για εμένα όταν με πήγατε την πρώτη φορά, έξω στο μονοπάτι για να τρέξω. Με έκανε να δω ότι δεν είχα σπάσει και ότι μπορούσα να πάω καλύτερα. Άρχισα να εμπιστεύομαι πάλι το σώμα και τον εαυτό μου».

Η αναπλαισίωση των συμπτωμάτων ως συμμάχους, δεν μπορεί να προσεγγισθεί ως απλή τεχνική ή θεραπευτικό τέχνασμα. Πάντα ξεκινάω μεταφέροντας την συμπόνια μου για τον αγώνα του πελάτη μου και βεβαιώνοντας ότι έχω πλήρη ενσυναίσθηση και κατανόηση για τον πόνο του. Αν μπω να παραλείψω ή να συμπιέσω τα παραπάνω βήματα, μπορώ εύκολα να χάσω το δεσμό μου με τον θεραπευόμενο. Για αυτό βαδίζω προσεκτικά πριν καλέσω τον θεραπευόμενο να συνεργαστούμε για να μετατρέψουμε ένα σύμπτωμα, του οποίου την οδυνηρότητα, πάντα επικυρώνω, σε ένα ποιοτικό στοιχείο που αυξάνει την αίσθηση του ελέγχου, της ικανότητας και του σκοπού.

Η αλήθεια είναι ότι οι θεραπευόμενοι οι οποίοι αισθάνονται πολύ συγκλονισμένοι ή ντρέπονται για τα συμπτώματά τους, δεν μπορεί να είναι ανοιχτοί σε μια «φιλική σχέση» με αυτά. Όπως γνωρίζουμε, πολλοί είναι αποφασισμένοι να μάθουν να ελέγχουν τα δύσκολα συναισθήματα και τις συμπεριφορές. Όταν συμβαίνει αυτό, τιμώ το αίτημά τους. Αλλά καθώς διδάσκω τεχνικές για την ρύθμιση των συναισθημάτων, μοιράζομαι ακόμα την άποψη μου ότι τα συναισθήματα αντί να μας εμποδίζουν, προσπαθούν να μας βοηθήσουν να αναλάβουμε δράση για να λυθεί ένα πρόβλημα. Όταν οι θεραπευόμενοι λαμβάνουν υπόψη τους την πιθανότητα ότι ένα σύμπτωμα υποκρύπτει μια δύναμη, τότε εξάπτεται η περιέργειά τους και τους βοηθά να είναι λιγότερο φοβισμένοι με τα συμπτώματά τους.

Μπορεί να είναι δύσκολο για εμάς να αναγνωρίσουμε ότι τα συμπτώματα των θεραπευόμενων μπορεί να αποκαλύψουν την πορεία για την επούλωση αλλά, αν δούμε και ακούσουμε προσεκτικά, μπορεί να ανακαλύψουμε ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς ντέτεκτιβ για να ανακαλύψει τις μεγάλες τους δυνάμεις. Συνήθως είναι ορατές.


Πηγή: psychotherapynetworker.org

Aπόδοση: Φραντσέσκα Πετροπούλου, Φοιτήτρια Τμήματος Ψυχολογίας Παν. Κρήτης

 

Επιμέλεια: Psychologynow.gr

Published in Αυτογνωσία

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!