Displaying items by tag: γιορτές

Δευτέρα, 25 Δεκεμβρίου 2017 20:28

η αβάσταχτη ελαφρότητα των πρέπει

 

δεν ξέρω … 

 

θες ότι μεγαλώνω … 

 

θες ότι γίνομαι μονόχνωτος …

 

όπως εύστοχα με έχει χαρακτηρίσει ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο … 

 

θες ότι πάντα είχα και έχω ένα πρόβλημα με τα πρέπει … 

 

θες όλα αυτά μαζί … 

 

ποτέ δεν κατάλαβα όλο αυτό με τις γιορτές … 

 

ποτέ δεν κατάλαβα τον καταναγκασμό να χωρέσουν τα πρέπει … 

 

όλα τα πρέπει του κόσμου … 

 

όλα τα πρέπει των γιορτών … 

 

πρέπει σαν σε ένα πρωτόκολο … 

 

που πρέπει ( ακόμα ένα πρέπει ) να τηρηθεί … 

 

για να γίνουν … 

 

όλα τα πρέπει των γιορτών … 

 

μέσα σε λίγες μέρες … 

 

ναι … 

 

οι γιορτές είναι το όμορφο διάλειμμα από την καθημερινότητα … 

 

όμορφο διάλειμμα … 

 

οι γιορτές είναι εδώ για να σε βγάλουν από την μίζερη καθημερινότητα … 

 

να ξεφύγεις … 

 

να ζήσεις για λίγες ώρες … 

 

για λίγες μέρες ίσως … 

 

ξέγνοιαστα … 

 

διαφορετικά … 

 

ξεχωριστά … 

 

γιατί θα πρέπει …

 

να ακόμα ένα πρέπει … 

 

γιατί θα πρέπει … 

 

αυτό το όμορφο διάλειμμα να γεμίσει από έναν ανελέητο καταναγκασμό των πρέπει … 

 

όχι μόνο τώρα … 

 

τώρα στις δύσκολες ημέρες της κρίσης … 

 

αλλά από παλιά … 

 

μπορεί τότε τα πρέπει να ήταν άλλα … 

 

πάντως υπήρχαν … 

 

πρέπει να στολίσω και βαριέμαι … 

 

το άκουσα αυτό , το τελευταίο διάστημα , από δεκάδες ανθρώπους … 

 

τους απάντησα το λογικό … 

 

μη στολίσεις … 

 

αφού βαριέσαι , μη στολίσεις … 

 

με κοίταξαν όλοι … 

 

όταν λέω όλοι το εννοώ … 

 

με το βλέμμα σα να άκουγαν το πιο παράξενο πράγμα του κόσμου να βγαίνει από τα χείλη μου … 

 

όλοι και μου απάντησαν … 

 

πως θα καταλάβω ότι ήρθαν τα χριστούγεννα … 

 

η προφανής απάντηση μου είναι από το ημερολόγιο … 

 

από τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο που θα έχεις … 

 

από εκείνες τις ωραίες ταινίες που βλέπουμε κάθε χριστούγεννα … 

 

θα καταλάβεις χριστούγεννα κι ας μην έχεις στολίσει … 

 

όχι όμως … 

 

δεν είναι έτσι … 

 

πρέπει να στολίσουμε … 

 

και από εκεί και κάτω αρχίζει η μακριά λίστα με τα πρέπει … 

 

τα πρέπει των εορτών … 

 

πρέπει να στολίσω … 

 

πρέπει να βγω για ψώνια στην αγορά … 

 

τόσα αυτοκίνητα στο κέντρο τις πόλης τις γιορτινές ημέρες … 

 

για ψώνια … 

 

για ψώνια χωρίς λεφτά … 

 

έτσι … 

 

γιατί πρέπει … 

 

μετά τα δώρα που πρέπει … 

 

όλοι πρέπει να πάρουν δώρα σε όλους … 

 

χωρίς λεφτά πάλι … 

 

αλλά πρέπει … 

 

μετά η έξοδος … 

 

άγχος … 

 

όλοι πρέπει να βγούμε το ίδιο βράδυ στα ίδια μαγαζιά … 

 

γιατί είναι χριστούγεννα … 

 

γιατί πρέπει … 

 

πρέπει να κάνουμε τα ίδια ακριβώς πράγματα … 

 

όλοι μαζί … 

 

ταυτόχρονα … 

 

με τις ίδιες κινήσεις … 

 

κάθε χρόνο … 

 

σαν να ακολουθούμε το μαγικό άστρο των χριστουγέννων στη φάτνη των πρέπει … 

 

μία τεράστια λίστα με πρέπει … 

 

που δεν θέλουμε να κάνουμε … 

 

ποιος άλλωστε θέλει τα πρέπει … 

 

μία τεράστια λίστα με πρέπει … 

 

που δεν θέλουμε να κάνουμε … 

 

που κάθε χρόνια λέμε ότι θα είναι η τελευταία που θα τα κάνουμε … 

 

γιατί δεν περνάμε καλά … 

 

για να έρθει η επόμενη … 

 

να ακολουθήσουμε και πάλι αυτή τη μαγική λίστα με τα πρέπει μας … 

 

κάποια στιγμή οι γιορτές τελειώνουν … 

 

εμείς έχουμε κάνει όλα μας τα πρέπει … 

 

αυτά που πρέπει και αυτά που δεν πρέπει και μας τα έχουν επιβάλει άλλοι … 

 

τα έχουμε κάνει όλα … 

 

όλα θα τα κάνουμε και φέτος … 

 

μετά … 

 

εξουθενωμένοι … 

 

κουρασμένοι … 

 

ταλαιπωρημένοι … 

 

θα αναρωτιόμαστε πότε τελείωσαν οι γιορτές … 

 

για μία ακόμα φορά … 

 

κάναμε στον εαυτό μας … 

 

αυτό που έπρεπε … 

 

όχι αυτό που θέλαμε … 

 

ας δοκιμάσουμε για αλλαγή να κάνουμε μία φορά … 

 

όχι αυτό που πρέπει … 

 

αλλά αυτό που πραγματικά θέλουμε … 

 

μπορεί … 

 

να βγούμε λιγότερες πρέπει βόλτες … 

 

μπορεί να πάρουμε λιγότερα πρέπει δώρα … 

 

στο τέλος όμως … 

 

θα έχουμε μείνει εμείς … 

 

εμείς … 

 

και ο ουσιαστικός χρόνος … 

 

μακριά από πρέπει … 

 

εκείνος ο χρόνος που σε κάνει να θες … 

 

να θες να βρίσκεσαι με κάποιον … 

 

να θες να του κάνεις ένα δώρο … 

 

να θες να μιλάς μαζί του … 

 

ακόμα κι αν είμαστε με ένα ευρώ στην τσέπη … 

 

ακόμα κι αν είμαστε αγκαλιά κάτω από μία κουβέρτα στον καναπέ … 

 

ακόμα κι αν το ένα ευρώ που έχουμε δεν φτάνει για δώρο … 

 

ακόμα κι αν δεν υπάρχουν στολίδια και λαμπάκια που αναβοσβήνουν έξω από το μπαλκόνι … 

 

ακόμα κι αν δεν υπάρχει τίποτα από εκείνα τα πρέπει που δείχνουν τις γιορτές … 

 

θα υπάρχει ο καναπές … 

 

η κουβέρτα … 

 

θα υπάρχει το θέλω … 

 

το θέλω να είμαι μαζί σου … 

 

το θέλω να μοιράσω το χρόνο μου μαζί σου … 

 

το θέλω να μοιράσω το φαγητό μου μαζί σου … 

 

όχι το πρέπει …

 

το θέλω … 

 

το θέλω να σε ακούσω … 

 

το θέλω να ακούσω τη φωνή σου που δεν θα χάνεται πίσω από τη βαβούρα των κέντρων διασκέδασης …. 

 

το θέλω να σου πω σ’ αγαπώ … 

 

που θα το ακούσεις … 

 

που δεν θα χάνεται πίσω από το μπλέξαμε σε κίνηση και δεν θα προλάβουμε την αγορά … 

 

το θέλω … 

 

φέτος δεν θέλω τα πρέπει … 

 

φέτος θέλω τα θέλω … 

 

θέλω να μου μιλήσεις και να σε ακούσω κάτω από την κουβέρτα σε αυτόν ακριβώς τον καναπέ … 

 

θέλω να σου πω σ’ αγαπώ και να το ακούσεις … 

 

γιατί του χρόνου μπορεί να μην είσαι εδώ να το ακούσεις … 

 

γιατί του χρόνου μπορεί να μην είμαι εδώ να σου το πω … 


Άκυς Μητσούλης, Σκηνοθέτης

 

 Πηγή: akysmitsoulis.blogspot.gr

Published in Ζωή

 

Ανέκαθεν οι γιορτές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς χαρακτηρίζονταν από έντονη συναισθηματική φόρτιση. Οι περισσότεροι τις ταυτίζουν με συναισθήματα χαράς, ελπίδας, αγάπης, ζεστασιάς, αισιοδοξίας, γιατί θα έρθουν κοντά με αγαπημένα πρόσωπα, θα προσφέρουν και θα πάρουν φροντίδα και αναγνώριση, θα διασκεδάσουν, θα απολαύσουν αγαπημένα φαγητά και γλυκά.

Τα Χριστούγεννα ασφαλώς είναι μια σπουδαία οικογενειακή γιορτή, αφιερωμένη περισσότερο στα παιδιά. Οι μέρες των σχολικών διακοπών, η μαγεία του στολισμού και όλες αυτές οι προετοιμασίες, τα ήθη και τα έθιμα, σημαδεύουν ανεξίτηλα την παιδική ζωή με υπέροχες, νοσταλγικές αναμνήσεις.
Παραδόσεις, λοιπόν, χριστουγεννιάτικες, αν και εκφράζονται με διαφορετικούς τρόπους και συνήθειες, έχουν μια παγκόσμια κυρίαρχη τελετουργική έκφραση: τη συνάντηση των περισσότερων μελών της ευρείας οικογένειας γύρω από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι.
Υπάρχει, όμως, και μία μεγάλη αριθμητικά μερίδα ανθρώπων, που οι συγκεκριμένες γιορτές τούς δυσκολεύουν πολύ και τους φορτίζουν με άγχος, νεύρα, θλίψη και μελαγχολία.

 

Γιατί;
Η απάντηση είναι πολυδιάστατη.
Βρίσκεται στον συμβολισμό της γιορτής των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, και στους τρόπους με τους οποίους υποδεχόμαστε ψυχικά αυτές τις γιορτές.
Στις προσδοκίες που έχουμε από τον εαυτό μας και τους άλλους.
Στα πρακτικά, ψυχικά, και υπαρξιακά κωλύματα που μας συνδέουν με τα Χριστούγεννα, αλλά κυρίως στις γνωστές, και στις λιγότερο γνωστές και σε εμάς τους ίδιους, στάσεις που έχουμε απέναντι στα παραπάνω.
Οι προσδοκίες των άλλων από εμάς, η κυριαρχία των «πρέπει» και τα ανεπίγνωστα «θέλω».
Οι γιορτές συνοδεύονται από αρκετές τελετουργικές εκδηλώσεις και συνήθειες. Από εσωτερικευμένες «φωνές» και επιταγές.
«Τι πρέπει να κάνω για να περάσω καλά; Τι πρέπει να κάνω για να περάσουν καλά οι άλλοι; Τι περιμένουν τα μέλη της οικογένειάς μου από μένα; Τι οφείλω να αγοράσω στα παιδιά, στους γονείς, στα αδέρφια; Τι πρέπει να φορέσω για ξεχωρίσω;/ να περάσω απαρατήρητη;/ πως πρέπει να φερθώ στο πάρτι; Πως θα τα καταφέρω να μείνουν όλοι ευχαριστημένοι; Θέλω να είμαι σωστή απέναντι σε όλους… κ.λ.π.
Όταν τις γιορτές τις συνδέουμε με αμέτρητα «πρέπει» και καταναγκασμούς,
 όταν υπερφορτώνουμε το πρόγραμμά μας με πάρα πολλές υποχρεώσεις και δεν φροντίζουμε καθόλου τον εαυτό μας, όταν δεν ακούμε τα προσωπικά μας «θέλω» και τις πραγματικές μας ανάγκες, είναι αναμενόμενο να θέλουμε να περάσουν σαν νερό αυτές οι δύο εορταστικές εβδομάδες, για να «γλυτώσουμε από τα βασανιστήρια».
Ακόμα κι αν κάποιος είναι αποφασισμένος ότι δεν τον αφορά το κυνήγι του υπερκαταναλωτισμού των γιορτών, και δεν επιθυμεί να ενδώσει σ' αυτόν, είναι πολύ δύσκολο να μην επηρεαστεί από την μαζική προσδοκία των γιορτινών ημερών.
Γιατί οι γιορτές αυτό δημιουργούν: προσδοκίες.
 Και ακόμα και η άρνηση του εορτασμού ή και η θλίψη και η μελαγχολία που προκύπτει συχνά από αυτές δεν παύουν να είναι μια αντίδραση στην ασφυκτική πίεση που μας ασκούν οι εσωτερικευμένες φωνές, οι προσδοκίες που έχουμε από τότε που ήμασταν μικρά παιδιά «καταπιεί» και ορίζουν τι χρειάζεται να γίνει μέσα στις γιορτές για να πάνε τα πράγματα «όπως πρέπει», αλλά όχι κατ’ ανάγκη όπως χρειάζεται για να είμαστε χαρούμενοι…

Οι οικογενειακές παρεξηγήσεις
Συχνά στις οικογενειακές συγκεντρώσεις μέσα στις γιορτές (ειδικά αυτές που γίνονται «κατ’ ανάγκην», και όταν οι άνθρωποι έχουν να βρεθούν καιρό) αναδύονται δυσάρεστα συναισθήματα για άλλα πρόσωπα της οικογένειας και πολλές φορές μέσα από κουβέντες προκύπτουν παρεξηγήσεις που καταλήγουν και σε τσακωμούς.
Οι άνθρωποι που έχοντας οι ίδιοι «χαθεί» μέσα στην καθημερινότητα του χρόνου που τελειώνει, κι έχοντας χαθεί -σχεσιακά μιλώντας- και με τους δικούς τους, περιμένουν τις γιορτές για να συσφίξουν τις σχέσεις τους.
Ελπίζουν ότι θα αποκαταστήσουν μέσα σε λίγες μέρες ό,τι έχασαν, παρασυρμένοι στην λήθη της καθημερινότητας, όλες τις προηγούμενες μέρες του χρόνου.
Ελπίζουν πως η μονότονη και άδεια τους ζωή θα γεμίσει, θα αλλάξει, θα μεταμορφωθεί, όπως μεταμορφώνονται οι δρόμοι και οι πλατείες που στολίζονται με φώτα και λαμπιόνια..
Η ελπίδα όμως δημιουργεί άγχος. Ο φόβος για αποτυχία και για -ακόμα μεγαλύτερη- μοναξιά μεγαλώνει, μαζί με τις προσδοκίες που έχουμε «να είναι φέτος όλα διαφορετικά…». Γι αυτό μεγαλώνει και η ένταση στις διαπροσωπικές σχέσεις, και κυρίως στις σχέσεις ανάμεσα στα μέλη της οικογένειας, αφού σε αυτές τις σχέσεις μας εναπόκεινται οι μεγαλύτερες προσδοκίες μας για ψυχική αποκατάσταση κι ευτυχία.
Απ’ την μια, συχνά άτομα, μέλη μιας οικογένειας, περιμένοντας υποσυνείδητα ότι θα απογοητευτούν και δεν θα βρουν την θαλπωρή και την φροντίδα που επιθυμούν στο οικείο τους περιβάλλον και στις κοντινές φιλικές τους σχέσεις, δημιουργούν εντάσεις και τσακωμούς, ώστε να επαληθευτεί η προϋπάρχουσα αίσθηση απογοήτευσης και ματαίωσης.
Από την άλλη, όσο κανείς επιθυμώντας την διαπροσωπική συνεύρεση, κι έχοντας την ανάγκη της αγκαλιάς –συμβολικής και φυσικής- του άλλου, προσπαθεί να τον πλησιάσει, μέσα στο κλίμα της «ζεστασιάς» των γιορτινών ημερών, τόσο μπορεί να αισθάνεται αυτό το πλησίασμα σαν κάτι επικίνδυνο, αφού ενέχει την πιθανότητα της ματαίωσης, και μπορεί να ανατρέψει την –ούτως ή άλλως- προβληματική του ψυχική ισορροπία.
Το βασικό πρόβλημα σ’ αυτήν την περίπτωση είναι
 πως συνήθως δεν έχει επίγνωση των συναισθημάτων του ο άνθρωπος που φοβάται την εγγύτητα.
Κι έτσι, βιώνει το κάλεσμα στην εγγύτητα -που ούτως ή άλλως εμπεριέχουν αυτές οι γιορτές- ως ασφυκτικό και απαιτητικό, ιδιαίτερα αν προϋπάρχει σύγχυση στην δομή της προσωπικότητάς του, και της οικογένειάς του.
Στο τέλος της ημέρας, ακόμα κι αν ο άνθρωπος βρει την ιδανική κατάσταση που ψάχνει στο εορταστικό περιβάλλον της οικογένειάς του, της συντροφικής ή της φιλικής του σχέσης υπάρχει πάντοτε ο υποσυνείδητος φόβος ότι θα την χάσει, και θα βρεθεί πάλι απογοητευμένος και μόνος.
Έτσι, συχνά πολλά άτομα έχουν την τάση να δημιουργούν διαπροσωπικές εντάσεις αυτήν την περίοδο. Εντάσεις που λειτουργούν στην συνείδηση τους ως «ζώνη ασφαλείας», η οποία θέτει μια εσωτερική απόσταση ανάμεσα στον εαυτό τους και τον άλλον άνθρωπο. Ώστε να μην απογοητευτούν σε περίπτωση που το πλησίασμα δεν πετύχει.

Συγγραφή Άρθρου: Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

 

Προτεινόμενη βιβλιογραφία
Διαβάστε το
best seller βιβλίο αυτογνωσίας & αυτοβοήθειας: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης», του Dr. Γρηγόρη Βασιλειάδη, Ψυχολόγου – Συστημικού – Υπαρξιακού Ψυχοθεραπευτή και Ψυχοθεραπευτή Ομάδας. 

 

 Πηγή: e-psychology.gr

Published in Αυτογνωσία

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!