Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018 17:57

Μεγαλώνοντας Παιδιά και Γονείς με Όρια...

 

Η θέσπιση ορίων είναι ένας από τους συνήθεις προβληματισμούς των γονιών. Ερωτήματα σαν τα παρακάτω μπορεί να απασχολήσουν το γονιό που προσπαθεί να προσφέρει στο παιδί του τα εφόδια που θα το προετοιμάσουν για την ενήλικη ζωή.

Χρειάζονται τα όρια; Πώς τίθενται τα όρια;

Published in Αυτογνωσία

 

Όταν γίνεσαι γονιός, η ζωή σου αλλάζει αστραπιαία. Οι ανάγκες σου έρχονται σε δεύτερη μοίρα, όπως και τα θέλω σου. Παραμερίζεις τον προσωπικό εγωισμό, που σε διακατέχει, κάνοντας χώρο στη ζωή σου για το πλάσμα εκείνο που προήλθε από σένα. Του αφιερώνεις τα πάντα, πιο πολλά από όσα πίστευες ότι μπορείς να δώσεις. Δοκιμάζεις και ξεπερνάς τα όρια των φόβων και των δυνατοτήτων σου. Κι όλα αυτά εντελώς ενστικτωδώς. Γίνεται κομμάτι σου και πλέον το νόημα ολόκληρης της ύπαρξής σου.

Είσαι ο πρώτος άνθρωπος που αντικρίζει πριν καλά-καλά η όρασή του γίνει ξεκάθαρη. Αδημονείς να ανοίξει τα μικρά του βλέφαρα ώσπου να μπορέσει με αφοσίωση να παρατηρήσει το πρόσωπό σου. Εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα λαμβάνουν χώρο στις πρώτες του εικόνες. Στις πρώτες του μνήμες. Και το έφερες σε αυτόν τον κόσμο γνωρίζοντας πως οι αναμνήσεις που θα χτίσει, θα βασίζονται κυρίως σ’ εσένα.

Αρκεί και μόνο να υποσχεθείς στον εαυτό σου πως από δω και στο εξής θα είσαι πάντα δίπλα του. Ορκισμένος φρουρός και φύλακας. Γιατί το γεγονός της βιολογικής δημιουργίας από μόνο του δεν είναι αρκετό και δε σε καθιστά γονιό. Κανένας δεν κέρδισε αυτό το αξίωμα χωρίς να παλέψει καθημερινά με το σπαθί του. Και το σπαθί του αποτελεί η πολύτιμη παρουσία του στη ζωή του παιδιού του.

Να είσαι η πρώτη του αγκαλιά μέσα στην ημέρα, το φως μέσα στο σκοτάδι τα βράδια που φοβάται να κοιμηθεί. Η επιβράβευσή του όταν πετυχαίνει, μα περισσότερο η ενθάρρυνσή του όταν αποτυγχάνει. Το στήριγμά, που ό,τι κι αν συμβεί θα ξέρει πως θα βρίσκει σε κάθε του επιλογή. Ακούραστα κι αδιάκοπα να συμμετέχεις ενεργά σε κάθε του απόφαση. Χρειάζεται τη συμβουλή σου κι όχι την επίκριση. Έναν σύμμαχο κι όχι έναν τιμωρό.

Το παιδί συναισθάνεται κι αντιλαμβάνεται κάθε είδους συναίσθημα. Σε όποια ηλικία κι αν βρίσκεται η ανάγκη του να καθοδηγείται απ’ τους γονείς του δε σταματά. Όχι μόνο όσο είναι βρέφος. Ένα πιάτο φαγητό κι ένα χέρι να το ταΐζει δεν αποτελούν κάτι ξεχωριστό. Η κάλυψη των βιολογικών του αναγκών είναι απλώς κάτι δεδομένο κι όχι αυτό που αξίζει να κατακτηθεί.

Αν έχεις καταφέρει στο άκουσμα των βημάτων σου, να τρέχει στο κατώφλι να σε αγκαλιάσει, αν όλο λαχτάρα περιμένει τη στιγμή που θα πας κοντά του, τότε έχεις ξεπεράσει το σκαλοπάτι της αγάπης του για σένα.
Το παιδί αυτό έχει την ανάγκη να γελάς μαζί του και να παίζεις με τα παιχνίδια του.
 Να μετράς μαζί του τα αστέρια και να δίνετε σχήμα στα σύννεφα. Γεγονότα σταθμοί όπως το πρώτο του ποδήλατο, οι εφηβικοί του έρωτες είναι τόσο σημαντικά.

Ένα παιδί για να είναι ευτυχισμένο και γεμάτο έχει ανάγκη να του προσφέρεις ψυχικά, όχι υλικά αγαθά. Κανείς ποτέ δεν κέρδισε την αγάπη χαρίζοντας ψεύτικες χαρούμενες κούκλες και γρήγορα κι ακριβά αυτοκινητάκια.

Θα θυμάται τα ατέλειωτα εκείνα βράδια που ξενύχταγες στο πλάι του όταν είχε πυρετό. Το χειροκρότημά σου στο πρώτο του ποίημα στο σχολείο. Το κυνηγητό με την μπάλα που παίζατε στο πάρκο. Τις ατέλειωτες συζητήσεις σας για πράγματα που θέλει να μάθει και που απ’ τις ερμηνείες που εσύ δίνεις στις απορίες του διαμορφώνει άποψη για τα πάντα.

Δεν έχεις το δικαίωμα να παραπονιέσαι πως το παιδί σου δεν αισθάνεται για σένα όπως εσύ θα επιθυμούσες. Αναρωτήσου πόσο πολέμησες για να κερδίσεις κομμάτι απ’ την καρδιά του. Πόσο προσπάθησες για να σου δώσει έστω και λίγες στιγμές της ζωής του να μοιραστείτε μαζί.

Δεν μπορείς να ’χεις, καν, την απαίτηση να ’σαι μέρος της πραγματικότητας ενός ανθρώπου που δε βίωσε μαζί σου ούτε μία απ’ τις πιο σημαντικές του αναμνήσεις. Αρκέσου απλώς στο ότι η ύπαρξή σου είναι αισθητή μέσα στο παλιό οικογενειακό άλμπουμ. Κι ίσως σε λιγοστές μισοσβησμένες εικόνες του παρελθόντος. Σκονισμένες και ξεχασμένες.

Κάποιες φορές, βέβαια, όταν υπάρχουν γερές βάσεις μπορούν τα πράγματα να ανατραπούν. Πιθανότατα με κόπο και προσπάθεια να μπορέσεις να επανορθώσεις σε έναν βαθμό και να καλύψεις τυχόν κενά, που άθελά σου δημιούργησες. Μετανιώνοντας κι αναγνωρίζοντας πως έκανες λάθος, μα θυμήσου πως αρχίζεις πλέον και χτίζεις από το μηδέν. Αξίζει να καταβάλλεις ίσως τη διπλή προσπάθεια για να κερδίσεις το χαμένο χρόνο και να γεφυρώσεις το χάσμα. Γιατί όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία, αρκεί να την εκμεταλλευτούν νιώθοντας ευγνώμονες που την κέρδισαν.

Κανένας επάνω σε αυτό το σύμπαν δε γεννήθηκε γνωρίζοντας πώς να είναι «καλός γονιός». Η αγάπη και το ένστικτο σε οδηγεί στη γνώση. Γαλουχείσαι και πλάθεσαι μαζί με το μεγάλωμα του παιδιού σου. Κάνοντας λάθη οδηγείσαι στα σωστά. Νιώθοντας τύψεις, αναγνωρίζεις πως ό,τι κι αν συμβεί αμφιβάλλεις και θέλεις πάντα να κάνεις το καλύτερο για το παιδί σου. Συμμετέχεις ενεργά στα βιώματά του.

Με το να μη χάνεις επεισόδιο απ’ το πολύτιμο μεγάλωμά τους, παίρνεις πρωταρχική θέση στη ζωή αλλά και στις αναμνήσεις του. Κι αυτή είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση για έναν γονιό.

Γράφει η Μαίρη Νταουξή

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

Για το επόμενο εκπαιδευτικό σεμινάριο γονέων δηλώστε συμμετοχή έγκαιρα.

 

Πηγή: themamagers.gr

Published in Αυτογνωσία
Κυριακή, 05 Νοεμβρίου 2017 21:14

Είμαι καλός γονιός;

 

Συχνά και μάλιστα από  μικρή κιόλας ηλικία, πολλά νεαρά κορίτσια  και  υποψήφιες  μητέρες αναρωτιούνται αν θα γίνουν καλές μητέρες, πως θα μεγαλώσουν το παιδί τους, με τι αρχές θα το αναθρέψουν, ποια πιστεύω θα του εμφυσήσουν. Έχουν  πολλές  ανησυχίες. Αναπόφευκτο άγχος και  φόβος τους είναι φυσικά να μην κάνουν τα λάθη των γονιών τους στην ανατροφή των δικών τους παιδιών.

 

Αλήθεια,  ισχύει  κάτι  τέτοιο;

Η άρνηση και η εναγώνια αντίσταση στον φόβο αυτό, μήπως είναι ένα τεράστιο βήμα για να τα …πραγματοποιήσουν σε μεγαλύτερο βαθμό;

Πολλές νεαρές μητέρες έχουν ως κυρίαρχη στάση, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις βασικές αρχές της παιδαγωγικής και της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξής τους προς αποφυγήν ψυχολογικών δυσλειτουργιών.

Είναι μια εξέλιξη. Βέβαια πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ολόπλευρη καλλιέργεια ενός νέου ανθρώπου αποτελεί επίτευγμα για την εποχή μας. Μην λησμονούμε πως ο άνθρωπος πέρασε και περνά δύσκολες περιόδους (Μεσαίωνας, Αναγέννηση, Παγκόσμιοι Πόλεμοι, Οικονομικές Κρίσεις  κτλ).

Αυτή όμως η στάση, μήπως στην πορεία μπερδεύεται, παρερμηνεύεται και εφαρμόζεται λάθος;

Αυτό που θέλω να πω είναι πως εργαλεία (βιβλία, θεωρίες κτλ) είναι διαθέσιμα, αυτό που λείπει είναι να ξέρουμε να τα χρησιμοποιούμε σωστά, χωρίς το άγχος και το φόβο μήπως το παιδί έχει κάποιο πρόβλημα ή δυσλειτουργία.

 

Το σημαντικό σε όλο αυτό είναι… τα ακόλουθα … στοιχεία:

v    Προσωπική ολοκλήρωση της ίδιας της μητέρας και του πατέρα αντίστοιχα.

v    Ηρεμία και αισιοδοξία, όχι άγχος.

v    Να μην συγκρίνεις το παιδί σου με σένα την ίδια ή με κάποιο άλλος μέλος της στενής ή της ευρύτερης οικογένειας.

v   ΦΥΣΙΚΑ να μην συγκρίνεσαι με άλλες μητέρες. Έχεις τη δική σου οικογένεια και είναι ξεχωριστή!

v    Να θυμάσαι πως το παιδί σου είναι ένας νέος και ξεχωριστός άνθρωπος  που έχει τη δική του πορεία ζωής.

v    Ως γονέας χρειάζεται να το αναθρέψεις, να το φροντίζεις, αλλά να μην το εγκλωβίζεις στα δικά σου ¨πρέπει¨ & ¨θέλω¨.

v    Οι γονείς είναι  υποστηρικτικό πλαίσιο, το παιδί μαθαίνει, αναγνωρίζει  και  ζητά τη  βοήθειά  τους, όταν το ίδιο την έχει ανάγκη.

 

* Όλοι επιτρέπεται να κάνουν λάθη, όταν έχουν άγνοια. Σημασία έχει να μαθαίνεις από τα λάθη σου και να τα καλλιεργείς προς όφελός σου. Κανείς δεν σπούδασε στη σχολή «πώς να γίνεις καλός γονιός»! Το ζητούμενο είναι να μπορείς να μάθεις, εάν «ακούς»  το παιδί σου, αλλά κι εσένα.*

 

     

Αποστολία  Ευρ. Χαρμάνη M.A, MSc, PhD(c).

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια & Ειδική Παιδαγωγός

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την υπηρεσία Σχολή Γονέων. 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα. 

 

 

Published in Αυτογνωσία

 

Η γέννησή μας – ή καλύτερα η σύλληψή μας – αποτελεί μια ψυχική συνομιλία τριών γενεών.  Είναι η συνάντηση της εγκύου γυναίκας με τη μητέρα της (το πώς δηλαδή έχει βιώσει και έχει αποθηκεύσει μέσα της τη μητέρα των παιδικών της χρόνων), η συνάντηση με τον ίδιο της τον εαυτό (το πώς βιώνει η ίδια το ρόλο της ως μητέρα) και η συνάντηση με το παιδί που κυοφορεί ή έχει γεννήσει.

Συναισθηματικές ελλείψεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, απώλειες, στερήσεις, απογοητεύσεις, αποτελούν το ακατέργαστο υλικό  πάνω στο οποίο σμιλεύεται η προσωπική ιστορία του καθενός η οποία εκχωρείται ασυνείδητα από τη μητέρα στο παιδί  και αυτό με τη σειρά του ως μελλοντικός ενήλικας στους δικούς του απογόνους.

Είναι γνωστό πλέον ότι το βρέφος αποκτά ψυχολογικά θεμέλια και διαμορφώνει ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της ταυτότητας του κατά τους πρώτους μήνες της σχέσης με τη μητέρα. Το ερώτημα που αναδύεται είναι αν η μητέρα, ως φορέας της δικής της ψυχικής κληρονομιάς από τη δική της μητέρα,  προάγει την αυτονομία και την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού της ή αν αυτή η κληρονομική μετάγγιση εμποδίζει την δημιουργία μιας ανεξάρτητης και αυθύπαρκτης ταυτότητας.

Ο τρόπος με τον οποίο το βρέφος συνάπτει σχέσεις με τη μητέρα στα πρώτα χρόνια της ζωής του θα μπορούσε να περιγραφεί, συνοπτικά, ως το διάσελο μιας διαδρομής που έχει αφετηρία την πλήρη συγχώνευση με τη μητέρα και η οποία οδεύει προς τη σχετική διαφοροποίηση, μέχρι να καταλήξει – εφόσον το επιτρέψει η μητέρα και το περιβάλλον –  σε μια ολοκληρωμένη, ανεξάρτητη και αυτόνομη ταυτότητα.

Αν σε αυτή τη διαδρομή της ψυχικής εξέλιξης του παιδιού, το οποίο αρμολογείται προς μια συνεχή ροπή προς την ανεξαρτητοποίηση, οι συναισθηματικές ελλείψεις και τα ψυχικά κενά της μητέρας έρθουν σε προτεραιότητα τότε εγκαθιδρύεται μια συγχωνευτική σχέση μητέρας και παιδιού  η οποία λειτουργεί προς όφελος των ελλείψεων της μητέρας και όχι προς όφελος των αναγκών του παιδιού.

Η ενορχήστρωση μιας συχγωνευτικής σχέσης αποτελείται από μια εύθραυστη και στερημένη μητέρα, με έντονες συναισθηματικές ελλείψεις και εξαρτητικές ανάγκες από τη μια και ένα παιδί, το οποίο νιώθει το συναίσθημα του πνιγμού, της ασφυξίας και της φίμωσης της ύπαρξής του  ως επακόλουθο  της υπερπροστατευτικότητας της μητέρας. Όσες περισσότερες ελλείψεις υπάρχουν στη μητέρα, από τη δική της τη μητέρα, τόσο πιο άκαμπτη θα είναι η συναισθηματική θηλιά που θα περισφίγγει τη σχέση με το παιδί της. Ίσως θα μπορούσε να μας επιτραπεί να πούμε ότι η μητέρα έχοντας νιώσει θύμα στη σχέση με τη δική της τη μητέρα τώρα αναλαμβάνει το ρόλο του θύτη στη σχέση με το δικό της το παιδί. Αυτό μεταφράζεται σαν  οι ελλείψεις και η αποστέρηση που ένιωσε ως παιδί να μετατρέπονται  σε υπερπροστασία στο δικό της το παιδί, (να μεταθέτει στο παιδί της τις δικές της εξαρτητικές ανάγκες), σαν να μην αντέχει δηλαδή το παιδί της να βιώσει την απόσταση, τις ελλείψεις και τα κενά που η ίδια βίωσε με τη δική της μητέρα.

Μέσα σε μια τέτοια αποπνικτική και πνιγηρή διαλογή σκιάζεται, εμποδίζεται ή/και απαγορεύεται  κάθε προσπάθεια αυτονόμησης του παιδιού. Το παιδί λειτουργεί ως ένα εξάρτημα της μητέρας, μια προέκτασή της για να καλύπτει τις ανεπούλωτες ελλείψεις της.  Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ήδη εγκαθιδρύεται στον ψυχισμό του παιδιού ο τρόπος να συνάπτει σχέσεις υπηρετώντας τις ανάγκες του άλλου και κάθε προσπάθεια για διαφοροποίηση και ανεξαρτητοποίηση να κυοφορεί τις πρώτες ενοχές. Ενοχές ότι κάνει κάτι που απαγορεύει και πληγώνει τη μητέρα.

Η μητέρα είναι το πρόσωπο εκείνο που πρέπει να είναι “πάντα εκεί” (να ταΐσει, να νταντέψει, να συμβουλέψει, να ακούσει, να παρηγορήσει), αλλά, την ίδια στιγμή εκείνη που θα αντέξει να την «εγκαταλείψουν». Η διεργασία του «να είσαι εκεί για να εγκαταλειφθείς» ίσως είναι η πιο δύσκολη πλευρά της μητρότητας. (Furman 1996).

Από τον Παναγιώτη Μουντούρη

Ψυχαναλυτικό Ψυχοθεραπευτή

 

Βιβλιογραφία

§  Winnicott, D.W. (1965) The Maturational Process and the Facilitating Environment. New York: International Universities Press.

§  Mahler, M.S. (1968) On Human Symbiosis and the Vicissitudes of Individuation. New York: International Universities Press.

§  Welldon, E.V. (1988) Mother, Madonna,Whore. The idealization and denigration of motherhood. Oxford, England: Free Association Books.

§  Χαραλαμπάκη, Κ. (2017) Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια. Εκδόσεις Καστανιώτη.

  

Πηγή: nostimonimar.gr

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

Published in Αυτογνωσία
Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017 11:30

«Παίζοντας …. Μαθαίνω»

 

Ας παίξουμε λοιπόν, αυτή να είναι το έναυσμα και η λέξη κλειδί για να μαθαίνει το παιδί. Πολλοί κάνουν λόγο για τη συμβολή της τέχνης, της δημιουργικής γραφής, των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων στην καλλιέργεια της φαντασίας, του λόγου του παιδιού, καθώς και στην ανάπτυξη πνευματική και ψυχική του παιδιού.

Ο πρωταρχικός στόχος της εφαρμογής των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων είναι η ολόπλευρη και συνολική ανάπτυξη και καλλιέργεια των δυνατοτήτων του παιδιού. Αποσκοπεί με άλλα λόγια στην ολική οικοδόμηση των «βασικών θεμελίων» (δεξιότητες επικοινωνίας, γλώσσα, έκφραση κτλ) του παιδιού, με παιγνιώδη και ευχάριστο τρόπο. Τι πιο όμορφο από το να μαθαίνει κανείς Παίζοντας, Ζωγραφίζοντας, Χορεύοντας, Δημιουργώντας!

Το παιδί μέσω των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων (ζωγραφική, κολάζ, θέατρο, μουσική, χορό κτλ), γνωρίζει, μαθαίνει, καλλιεργεί και αναπτύσσει πλευρές και τομείς που το βοηθούν ώστε να αναπληρώσει τις πλευρές-τομείς, στις οποίες  μειονεκτεί ή δεν έχει καλλιεργήσει επαρκώς. Δηλαδή αναπτύσσει δεξιότητες, κλίσεις, ενδιαφέροντα και ενδυναμώνει τη συναισθηματική νοημοσύνη, ώστε να προσαρμόζεται πιο εύκολα στις αλλαγές που θα αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι πως το παιδί γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του, τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά του εαυτού του.

Ένα ακόμη πλεονέκτημα των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων είναι πως οι γονείς μπορούν να συμμετέχουν ενεργά σε όλες τις διαδικασίες με απώτερο σκοπό την αφιέρωση ποιοτικού χρόνου στο παιδί, αλλά και να «ξεφεύγουν» και εκείνοι με τη σειρά τους για λίγο από την ενήλική ζωή τους. Να γίνονται για λίγο «Ενήλικα» παιδιά!

Επομένως, την επόμενη φορά που θα θέλετε να εξηγήσετε στο παιδί σας κάτι, αφεθείτε στην Τέχνη, στις καλλιτεχνικές δραστηριότητες με εργαλεία τη Φαντασία, τη Δημιουργικότητα.

 

Αποστολία Ευρ. Χαρμάνη MA, MSc, PhD©

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια,

Eιδική Παιδαγωγός

Published in Ευεξία
Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017 21:31

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΒΡΕΦΙΚΟΥ ΜΑΣΑΖ

 

Γνωρίστε την τέχνη του βρεφικού μασάζ, "μια τέχνη αρχαία και βαθιά, απλή αλλά δύσκολη, δύσκολη επειδή είναι απλή όπως και καθετί που έχει βάθος" (Dr Frederick Lebouayer).
Πάρτε μέρος στα μαθήματα βρεφικού μασάζ και ανακαλύψτε έναν νέο τρόπο μη λεκτικής επικοινωνίας με το μωρό σας χρησιμοποιώντας όλες σας τις αισθήσεις. Μάθετε πώς να εμπιστεύεστε το ένστικτό σας μέσα από το υγιές άγγιγμα και δημιουργήστε έναν ισχυρό δεσμό με το παιδί σας.
Τα μωρά από τη
 στιγμή που γεννιούνται έχουν απόλυτη ανάγκη από το άγγιγμα των γονιών. Χωρίς το χάδι, τη στοργή και την αγάπη τους δεν είναι δυνατόν να επιβιώσουν. Το χαλαρωτικό μασάζ είναι μια ευκαιρία για επικοινωνία και αλληλεπίδραση με το παιδί, καθώς εισπράττει τρυφερότητα και αγάπη, νιώθει ασφάλεια και εμπιστοσύνη.
Τα μαθήματα βρεφικού μασάζ απευθύνονται σε γονείς που έχουν μωρό από 0-12 μηνών. Ο κύκλος μαθημάτων ολοκληρώνεται σε πέντε εβδομαδιαίες συνεδρίες που διαρκούν 1- 1.30 ώρα και το μασάζ γίνεται πάντα από τους ίδιους τους γονείς. Η εκπαιδεύτρια δείχνει τα βήματα πάνω σε κούκλα. Τα μαθήματα είναι είτε ατομικά είτε ομαδικά.
Το βρεφικό μασάζ είναι πολύ ευεργετικό καθώς συμβάλλει στην ομαλή σωματική και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του βρέφους. Παράλληλα ωφελούνται οι γονείς καθώς και ολόκληρη η οικογένεια.

 

Μερικά μόνο από τα οφέλη:
Για το μωρό σας:
-Μαθαίνει να επικοινωνεί και δένεται πολύ μαζί σας
-Χαλαρώνει και κοιμάται ευκολότερα
-Διεγείρεται το ανοσοποιητικό, νευρικό, αναπνευστικό, πεπτικό, ενδοκρινικό και κυκλοφορικό του σύστημα
-Ανακουφίζεται από κολικούς, δυσκοιλιότητα, καταρροή
-Κερδίζει γρηγορότερα βάρος

 

Για εσάς:
-Επικοινωνείτε πιο εύκολα και νιώθετε αυτοπεποίθηση
-Δένεστε περισσότερο μαζί του
-Χαλαρώνετε
-Τα καταφέρνετε καλύτερα στο θηλασμό
-Έχετε λιγότερα συμπτώματα επιλόχειου κατάθλιψης
-Γνωρίζετε άλλους γονείς και ανταλλάσετε απόψεις και εμπειρίες

 

Για όλη την οικογένεια:
-Βελτιώνει τη σχέση με τα αδέρφια
-Μειώνει το αίσθημα της ζήλειας
-Δένει την οικογένεια

 

Για πληροφορίες- συμμετοχή: Γιώτα Αγγελάκη Πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια Βρεφικού Μασάζ (IAIM)
Τηλέφωνο:6937241698
Κέντρο Εντελέχεια Παναγούλη 12 & Κούμα

 

 

Published in Ευεξία
Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017 22:35

Μασάζ για παιδιά με ειδικές ανάγκες

 

Στο άκουσμα μια διάγνωσης για το παιδί τους οι γονείς έρχονται αντιμέτωποι με δύσκολα και αντικρουόμενα συναισθήματα. Οι  προσπάθειες αλληλεπίδρασης και επικοινωνίας με το παιδί  με ειδικές ανάγκες μπορεί να πέσουν στο κενό καθώς το μωρό ίσως δυσκολευτεί να ανταποκριθεί στο χαμόγελο των γονιών, να ανταποδώσει το ζεστό βλέμμα, να επιστρέψει τα χαμόγελα. Είναι η στιγμή που οι γονείς νιώθουν ματαίωση και βαθιά θλίψη αλλά συγχρόνως τρέφουν ελπίδες πως το δικό τους παιδί θα τα καταφέρει να ξεπεράσει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Το αποτέλεσμα είναι να μην μπορούν να προσεγγίσουν,  να επικοινωνήσουν και κατά συνέπεια να δεθούν μαζί του.

Οι προσπάθειες για κατάκτηση νέων δεξιοτήτων είναι συνεχείς καθώς και η κόπωση και η απογοήτευση που τις συνοδεύουν. Παιδί και γονείς βρίσκονται σε μια μόνιμη ένταση να κατακτήσουν πράγματα αυτονόητα για όλους τους υπόλοιπους. Κάθε φορά λοιπόν που το παιδί δεν τα καταφέρνει οι γονείς αισθάνονται ανεπαρκείς και ένοχοι. Τα μαθήματα βρεφικού μασάζ θα βοηθούσαν τους γονείς και το παιδί να έρθουν πιο κοντά, να επικοινωνήσουν και να συνδεθούν. Είναι μια όμορφη και χαλαρή ώρα καθώς ο στόχος δεν είναι να κατακτήσει μια νέα δεξιότητα το παιδί, να αναμετρηθεί ή να συγκριθεί με άλλα παιδιά. Κατά τη διάρκεια των μαλάξεων το παιδί εισπράττει κυρίως το μήνυμα του στοργικού αγγίγματος και της άνευ όρων αγάπης και αποδοχής από τους γονείς.

Οι γονείς μέσα από το μασάζ μαθαίνουν πώς να διαβάζουν και να αναγνωρίζουν καλύτερα τις αντιδράσεις του παιδιού τους ενώ οι ορμόνες που παράγονται βοηθούν να μειωθεί το στρες και να χαλαρώσουν. Έτσι καλύπτουν καλύτερα τις ανάγκες του, ενώ αισθάνονται αυτοπεποίθηση και δύναμη να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις που έρχονται. Στα μαθήματα αρχηγός είναι το ίδιο το παιδί που ανάλογα με τις ανάγκες του μας καθοδηγεί για την πορεία του μαθήματος. Ο σεβασμός προς την προσωπικότητα και τις ανάγκες του παιδιού είναι δεδομένος.

 

Το μασάζ κατά τη διάρκεια των μαθημάτων γίνεται αποκλειστικά και μόνο από τους γονείς ή κάποιο άλλο πολύ κοντινό πρόσωπο του παιδιού. Αν έχετε παιδί έως 7 ετών με ειδικές ανάγκες ή αναπτυξιακές διαταραχές, δηλώστε συμμετοχή στα Μαθήματα Βρεφικού Μασάζ.

Published in Ευεξία

 

 

Συνέντευξη του ψυχαναλυτή Μαξ Κον στη Ροζαλίνα Ντότσεβα

 

Ρ.Ν. Στον οργανισμό όπου εργάζεστε έρχονται μητέρες, οι οποίες μεγαλώνουν μόνες τους τα παιδιά τους, διότι οι πατέρες τους συνήθως «γίνονται καπνός» με την είδηση της εγκυμοσύνης. Για ποιό λόγο η ιδέα του παιδιού τρομάζει τόσο πολύ τους άντρες; Είναι «βάρος» η εγκυμοσύνη γι’ αυτούς;

Μ.Κ. Κοιτάξτε, είναι ξεκάθαρο, πως στην προκειμένη περίπτωση οι πατέρες αποδείχτηκαν αναξιόπιστοι. Για παράδειγμα, πολλοί εξ αυτών έψαχναν μονάχα κάποια σεξουαλική περιπέτεια, δεν είχαν πρόθεση να δεσμευτούν με τη συγκεκριμένη μητέρα, ούτε ήθελαν να γίνουν πατέρες. Παρ’ όλα αυτά, τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα, και δεν μπορούμε πάντοτε να καταλήγουμε σ’ αυτή την εξήγηση. Δεν είναι λίγες οι φορές που μητέρες δεν επιθυμούν τα παιδιά τους να έχουν κάποιο πατέρα, λόγω διαφορετικών και απολύτως προσωπικών για την κάθε μία απ’ αυτές αιτιών. Η γέννηση ενός παιδιού ουσιαστικά είναι ένα αμφίθυμο γεγονός για το ζεύγος, όπως για τη μητέρα, έτσι και για τον πατέρα. Διότι, οι ίδιοι εμείς σαν άνθρωποι είμαστε αμφιθυμικοί – και θέλουμε και δεν θέλουμε «κάτι» να υφίσταται. Αντιμετωπίζουμε δυσκολίες, όπως με τη ζωή, έτσι και με τον θάνατο. Θέλουμε τα πάντα, ενώ την ίδια στιγμή δεν θέλουμε τίποτα: και να ζούμε, χωρίς να πληρώνουμε το τίμημα, και να μην πεθαίνουμε, ή να πεθαίνουμε, χωρίς να υποφέρουμε πολύ, και να υπάρχει και κάποιος, ο οποίος να συνεχίσει μετά από εμάς, αλλά απ’ την άλλη να μην είναι και πολύ ανεξάρτητος (διότι όταν το παιδί αρχίζει να γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητο, για τον γονιό το γεγονός αυτό είναι κάτι το καλό, αλλά απ’ την άλλη όχι και τόσο…) . Τι σημαίνει όμως ένας άντρας και μία γυναίκα να έχουν παιδιά, να θέλουν παιδιά; Η επιθυμία αυτή είναι πάντοτε ξεκάθαρη κι από τις δύο πλευρές; Αυτό που συναντάμε μερικές φορές στη δουλειά μας, είναι μητέρες οι οποίες ισχυρίζονται πως δεν επιθυμούν τα παιδιά τους, ενώ στην πραγματικότητα τα θέλουν, και το αντίθετο. Άλλες φορές πάλι, ενώ ο πατέρας επιθυμεί να βλέπει το παιδί του, η μητέρα τον εμποδίζει και δεν του παραχωρεί την αναγκαία θέση. Όπως αντιλαμβάνεστε, υπάρχουν ποικίλες καταστάσεις.

Ρ.Ν. Παρ’ όλα αυτά, η ιδέα που έχουμε για την μητρότητα είναι εξυψωμένη σε τέτοιο βαθμό, που την θεωρούμε σαν κάτι το θεϊκό, το ειδυλλιακό, το ποιητικό. Και μάλιστα, όχι μόνο δεν είναι αποδεκτή η πιθανότητα για την ύπαρξη δυσκολιών στη σχέση μητέρας -παιδιού, αλλά θα έλεγα πως το συγκεκριμένο θέμα, είναι ταμπού.

Μ.Κ. Κοιτάξτε, η αγάπη και το μίσος είναι δύο αλληλένδετα αισθήματα. Κι εμείς δεν μπορούμε να μιλάμε για τον έρωτα, χωρίς να μιλάμε για το μίσος: αγάπη και μίσος μεταξύ του άνδρα και της γυναίκας, της μητέρας και του παιδιού, του πατέρα και του παιδιού, των γονιών και των παιδιών κτλ. Πράγματι, η κοινωνική αντίληψη που έχουμε για τη μητρική αγάπη μπορεί να είναι εξιδανικευμένη, από ψυχολογικής απόψεως όμως συνυπάρχει με το μίσος…

Η ερώτησή σας όμως προϋποθέτει την ύπαρξη «μητέρας», η εμπειρία όμως πολλές φορές μας δείχνει πως τέτοια δεν υπάρχει: συναντούμε γυναίκες, οι οποίες έχουν αποκτήσει παιδί, αλλά οι οποίες καταλήγουν οι ίδιες να είναι παιδιά του ίδιου τους του εαυτού, δηλαδή οι ίδιες αποδεικνύονται βρέφη ή μικρά κοριτσάκια. Επίσης, η εμπειρία μας μάς δείχνει, πως όταν οι μητέρες βρίσκονται σε τέτοια θέση, τα παιδιά τους «δεν ξέρουν» πως να χειριστούν μία τέτοια ανώριμη μητέρα.

Ρ.Ν: Δεν νομίζετε πως σ’ αυτό το σημείο θα ήταν σωστό να παραφράσουμε την σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ, πως δεν γεννιόμαστε γυναίκες, αλλά γινόμαστε, λέγοντας πως –  δεν γεννιόμαστε μητέρες, αλλά με τον χρόνο γινόμαστε;

Μ.Κ: Η μητρότητα βρίσκεται στην τάξη του διαδραστικού – της τάξης του διαλογικού, της αλληλεπίδρασης. Όχι μόνο η γυναίκα θα μετατραπεί σε μητέρα, αλλά το ίδιο της το παιδί (ή παιδιά) θα της επιτρέψουν η ίδια να γίνει μητέρα. Θα της «υποδείξουν» – να, πρέπει να κάνεις αυτό και εκείνο για μένα, να μ’αυτό τον τρόπο πρέπει να με ταϊσεις, να με βάλεις να κοιμηθώ, να μου μιλάς… Και η μητέρα από την πλευρά της, ή θα καταλάβει τι της προτείνει το παιδί της, ή όχι, διότι κάτι την παρεμποδίζει. Με λίγα λόγια, η μητρότητα δεν είναι μία μονόπλευρη διαδικασία, αλλά είναι πάντοτε σε σχέση με το παιδί, και γι’ αυτό μπορούμε να ισχυριστούμε, πως ακριβώς το παιδί «παράγει» την μητέρα (όπως και τους γονείς του, επίσης) . Εκτός αυτού, όχι μόνο η ίδια η μητέρα, αλλά ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να είναι στην ίδια μητρική θέση έναντι του παιδιού, φτάνει να έχει την διάθεση να αναλάβει τα θέλω του: ο πατέρας, η νοσοκόμα, η παραμάνα, η οποία φροντίζει όλη μέρα το παιδί, όχι επειδή είναι γεμάτη με μητρική αγάπη, αλλά επειδή υποτάσσεται στην απόφαση και επιθυμία του παιδιού να «παράξει» την δική του μητέρα. Δηλαδή, είναι πολύ σημαντικό, το άτομο που θα αναλάβει την θέση της μητέρας (όπως και του γονιού, γενικότερα) , να είναι ευαίσθητο και δεχτικό στην ανάγκη του παιδιού από μία τέτοια φιγούρα στην ζωή του.

 

__________________________________

Ο Μάξ Κόν είναι επίκουρος καθηγητής ψυχανάλυσης στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού «Ντενί Ντιντερό», όπως επίσης και ενεργός ψυχαναλυτής πάνω από τρεις δεκαετίες. Έχει συσσωρεύσει σημαντική ψυχολογική εμπειρία μέσα από την δουλειά του με μητέρες και παιδιά στο λεγόμενο «Το σπίτι της μητέρας και του παιδιού» (οργανισμός με εντυπωσιακή παράδοση στον τομέα της προστασίας του παιδιού, ο οποίος βρίσκεται κάτω υπό την αιγίδα της «Γαλλικής Φιλανθρωπικής Κοινωνίας», από την εποχή του Louis του XVI) . Το «Σπίτι» παρέχει άσυλο σε μόνες έγκυους μητέρες και σε μητέρες με τα νεογνά τους μέχρι τους πρώτους 18 μήνες της ζωής τους. Η βασική αιτία για την ασυλία τους είναι «η κοινωνική μιζέρια, παρά οι ψυχολογικές δυσκολίες μεταξύ τους», όπως επισημαίνει ο συνομιλητής  και συνεχίζει αστειευόμενος: «αλλιώς, ολόκληρη η χώρα θα έπρεπε να περιθάλπτεται σε παρόμοια κέντρα, διότι ποιός γονιός σήμερα δεν αντιμετωπίζει προβλήματα με τα παιδιά του!;».

 

Μετάφραση: Μιχάλης Σιάτης, Κλινικός και Συμβουλευτικός Ψυχολόγος, MSc

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙ, ΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: http://psychografimata.com/12095/i-mitrotita-ine-mia-diadrastiki-diadikasia-opou-to-pedi-episis-plathi-tin-mitera/

 

 

 

Published in Ζωή
Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017 17:40

ΓΟΝΕΙΣ

 

Ένα παιδί προσπαθεί να σκαρφαλώσει σε ένα δέντρο· τι θα κάνεις; Αμέσως αρχίζεις να φοβάσαι· μπορεί να πέσει κάτω, μπορεί να σπάσει το πόδι του ή κάτι μπορεί να πάει λάθος. Και εξαιτίας του φόβου σου, τρέχεις και σταματάς το παιδί. Αν ήξερες τι χαρά είναι να σκαρφαλώνεις σε ένα δέντρο, θα το είχες βοηθήσει, ώστε να μάθει το παιδί πώς να σκαρφαλώνει σε δέντρα! Και αν φοβάσαι, βοήθησέ το, πήγαινε και δείξε του. Σκαρφάλωσε μαζί του κι εσύ! Βοήθησέ το να μάθει, ώστε να μην πέσει. Ο φόβος σου είναι καλός· δείχνει αγάπη, μήπως πέσει το παιδί, αν όμως εμποδίζεις το παιδί να σκαρφαλώσει στο δέντρο, εμποδίζεις το παιδί να μεγαλώσει. Υπάρχει κάτι το ουσιώδες στο σκαρφάλωμα των δέντρων. Αν δεν το έκανε ποτέ αυτό ένα παιδί, θα μείνει φτωχό κατά ένα τρόπο, θα χάσει κάποιο πλούτο, για όλη του τη ζωή. Του στερείς κάτι όμορφο και δεν υπάρχει κανείς άλλος τρόπος να το μάθει αυτό! Και πότε-πότε, δεν είναι άλλωστε τόσο κακό πράγμα να πέφτεις από ένα δέντρο. Αντί να μείνεις στερημένος για πάντα.

΄Η, το παιδί θέλει να βγει έξω στη βροχή και θέλει να τρέχει στους δρόμους μέσα στη βροχή κι εσύ φοβάσαι μην κρυώσει ή μην πάθει πνευμονία ή κάτι τέτοιο· και ο φόβος σου είναι σωστός! Κάνε λοιπόν κάτι, ώστε να αντιστέκεται πιο πολύ στα κρυολογήματα. Πήγαινέ το στο γιατρό· ρώτησε το γιατρό τι βιταμίνες πρέπει να του δώσεις, ώστε να μπορεί να τρέχει μέσα στη βροχή και να απολαμβάνει και να χορεύει και να μην υπάρχει φόβος να κρυώσει ή να πάθει πνευμονία. Όμως μην το εμποδίζεις. Είναι τόσο μεγάλη χαρά να χορεύεις μέσα στους δρόμους όταν βρέχει! Αν το χάσει αυτό, θα χάσει κάτι ιδιαίτερα πολύτιμο.

Αν γνωρίζεις την ευτυχία κι αν έχεις επίγνωση, θα μπορέσεις να καταλάβεις το παιδί, πώς αισθάνεται εκείνο.

 

Osho, Walk without Feet, Fly without Wings and Think without Mind, Ομιλία#2

 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: http://www.osho.com

 

Published in Ζωή
Κυριακή, 06 Αυγούστου 2017 16:12

Ένα παιδί μπορεί να είναι μόνο ένα δώρο

 

Ένα παιδί μπορεί να είναι μόνο ένα δώρο. Δεν είναι καλό να θέλουν οι άνθρωποι ν' αποκτήσουν παιδί με το ζόρι, από ναρκισσισμό ή και επιθυμία για δύναμη. Όποιος δεν είναι πρόθυμος να υποφέρει και ν' αφήσει αργότερα τα παιδιά να γίνουν ανεξάρτητα, δεν μπορεί να κάνει παιδιά - κι αν κάνει, θα το πληρώσει με μεγάλα βάσανα.

 

Ute Auhagen - Stephanos, ¨ΥΠΟΓΟΝΙΜΟΤΗΤΑ: Όταν η ψυχή λέει ΟΧΙ!¨

 

 

Published in Ζωή

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!