Ζωή

Ζωή (46)

Η συνεχής εξέλιξή μας στο χρόνο μέσω εμπειριών και βιωμάτων 

Πρώτη εμπειρία "τηλεκπαίδευσης" του οκτάχρονου γειτονόπουλου!! (κλεμμένο από το ημερολόγιό του) Αγαπημένο μου ημερολόγιο, 25/3/2020 Πέρασα δέκα υπέροχες μέρες χωρίς σχολείο αλλά τίποτε ωραίο δεν κρατάει για πάντα. Εχτές η δασκάλα μου, η κυρία Μέλπω, έστειλε mail στην μαμά μου πως ξεκινάμε μαθήματα «τηλεκπαίδευσης», κι εγώ στραβομουτσούνιασα, γιατί δεν ήξερα τι σημαίνει ακριβώς αυτό αλλά σίγουρα δεν θα ήταν κάτι καλό, αφού είχε μέσα την λέξη «εκπαίδευση». Όμως έκανα λάθος, γιατί τελικά η «τηλεκπαίδευση» είναι κάτι το πολύ διασκεδαστικό και αστείο, κι έχει και αγωνία, σαν τον λαβύρινθο με τους καθρέφτες στο λούνα-παρκ, που δεν ξέρεις ποτέ αν έχεις βρει τον σωστό δρόμο και βλέπεις τους άλλους (χωρίς να τους ακούς) ή τους ακούς (χωρίς να τους βλέπεις) κάπου κοντά σου, το ίδιο χαμένους με σένα. Η κυρία Μέλπω βγήκε στην οθόνη του υπολογιστή της μαμάς και σε μικρά παραθυράκια βγήκε ο Μπάμπης, η Χρυσούλα, ο Κωστάκης κι εγώ. Τα άλλα παιδιά δεν τα κατάφεραν, μάλλον γιατί τα περισσότερα δεν έχουν ούτε υπολογιστή ούτε κάμερα ούτε καλό Internet στο σπίτι τους ούτε και συμπαθούν πολύ την κυρία Μέλπω. Στην αρχή η κυρία χαμογελούσε και ανοιγόκλεινε το στόμα της και κούναγε τα χέρια της αγχωμένη αλλά εμείς δεν την ακούγαμε. Ήταν όμως πολύ αστεία, σαν εκείνη την κυρία που βγαίνει στην τηλεόραση στις «ειδήσεις στη νοηματική» και κουνάει πολύ γρήγορα τα χέρια και τα χείλη της χωρίς να λέει τίποτα. Τότε ο κολλητός μου, ο Μπάμπης, έκανε ομαδική κλήση σε μένα και τον Κωστάκη στο messenger, βάλαμε τα κινητά μας πιο κάτω από την κάμερα, να μην τα βλέπει η κυρία (δεν μας αφήνει να έχουμε κινητά ούτε και κουλούρια μέσα στην τάξη) κι αρχίσαμε να κάνουμε κρυφά ό,τι έκανε εκείνη αλλά εμείς κάναμε και άλλες, πιο αστείες χειρονομίες, όπως αυτή με το μεσαίο δάχτυλο, που πολύ μας αρέσει. Κι έτσι πέρασαν τα 10 πρώτα λεπτά μαθήματος. Μετά η κυρία Μέλπω μας έγραψε στο chat της «τηλεκπαίδευσης» πως «αντιμετωπίζει προβλήματα με το μικρόφωνο, αλλά «γρήγορα θα το φτιάξει» κι εγώ της απάντησα «δεν πιράζει κυρία» αλλά εκείνη μου έγραψε «με –ει το πειράζει» κι εγώ σπάστηκα και δεν της ξαναέγραψα τίποτα στο chat, γιατί δεν είχε και ορθογραφικό έλεγχο αλλά έδειχνε ό,τι παπαριά γράφαμε χωρίς να την κοκκινίζει. Μετά έγραψε ότι φτιάχτηκε ο ήχος της κι ακούσαμε την τσιριχτή της φωνή, αλλά ήταν παραμορφωμένη, κάπως αντρική και πολύ αργή, σαν την φωνή του μικρού κοριτσιού από τον «Εξορκιστή», κι εμείς τρομάξαμε και σταματήσαμε να κάνουμε χειρονομίες κάτω από το γραφείο. Μετά το παραθυράκι της Χρυσούλας έμεινε άδειο και η Χρυσούλα ξαναμπήκε δύο λεπτά πριν τελειώσει τα μάθημα, γιατί την είχε «πετάξει το Internet έξω», η δασκάλα της είπε ότι δεν πειράζει κι εγώ θύμωσα που δεν το είχα σκεφτεί να το πω νωρίτερα και να γλιτώσω το μάθημα. Τελικά τα κορίτσια είναι πιο ώριμα για την ηλικία τους. Μετά η κυρία Μέλπω άρχισε να μιλάει κανονικά και μας έλεγε για τις χώρες της Ευρώπης και τις πρωτεύουσές τους, αλλά εγώ τις ήξερα όλες από τις ειδήσεις, και μάλιστα ήξερα και πόσοι ακριβώς πέθαναν εχτές σε κάθε χώρα από τον Κωλοροϊό Covid, και μόλις της είπα ότι άκουσα και όσα είπε εκείνος με τα γουρλωτά, τρομαχτικά μάτια που μας κυβερνά, η δασκάλα στράβωσε το στόμα της κι έμεινε έτσι για πολλή ώρα. Ούτε κουνιόταν, ούτε μιλούσε. Κι εγώ ήλπισα ότι είχε πάθει εγκεφαλικό σαν τον παππού του Κωστάκη, αλλά δυστυχώς μετά από 10 λεπτά η κυρία επανήλθε χωρίς στραβό στόμα και μας είπε ότι δεν είχε κι εκείνη Internet για λίγο. Και μετά μπήκε στην παρέα και η Αφρούλα, αλλά μόνο για λίγο, γιατί παιδευόταν, είπε, όλο το πρωί να βρει την σωστή ψηφιακή τάξη στο Internet αλλά μάλλον είχε χαθεί και μόλις είδε ότι κάναμε μάθημα εξαφανίστηκε και πάλι κι εγώ θαύμασα ξανά πόσο ώριμα είναι τα κορίτσια για την ηλικία τους. Τα τελευταία 10 λεπτά του μαθήματος ήταν και τα πιο ωραία, γιατί όσο μίλαγε μόνη της η κυρία, εμείς με τον Μπάμπη και τον Κωστάκη παίζαμε ομαδικό στα κινητά μας κάτω από τα γραφεία, και η μαμά μου έφερε και σάντουιτς με πορτοκαλάδα, γιατί ήταν πολύ χαρούμενη που με έβλεπε επιτέλους να κάνω μάθημα. Και μόλις τελείωσε το μάθημα, χαιρετήσαμε την κυρία Μέλπω, που τώρα φαινόταν πολύ κουρασμένη και δεν είχε πια την φωνή του κοριτσιού από τον «Εξορκιστή» αλλά είχε πάρει σίγουρα την φάτσα της, και δώσαμε ραντεβού «τηλεκπαίδευσης» για μεθαύριο. Και μετά η μαμά ήρθε μέσα, με φίλησε και μου είπε ότι τώρα μπορώ να ξεκουραστώ και να παίξω Fortnite με τους φίλους μου για όση ώρα θέλω. Μακάρι να καταργηθούν τα σχολεία και μετά τον κωλοροϊό Corvid και να κάνουμε μόνο «τηλεκπαίδευση»! Είναι απίθανο το σχολείο του μέλλοντος!!!

Ποτέ πριν δεν σκέφτηκα πως θα γνώριζα τον αυτισμό σε ένα τόσο όμορφο πρόσωπο, το οποίο όταν χαμογελάει με ταξιδεύει.

Τόσο απρόσμενα και μαγικά συνάντησα το παιδί, που μου χάρισε ένα μαγικό και μοναδικό δώρο. Γνώρισα τον μαγικό κόσμο του αυτισμό μέσω του ίδιου.

 

O γνωστός και εξαιρετικά ταλαντούχος Σουηδός σκηνοθέτης Ίνγκµαρ Μπέργκµαν έδωσε μια υπέροχη απάντηση στο ερώτημα ποια είναι η διαφορά του παραμυθιού από το ψέμα;

Η διαφορά του παραµυθιού από το ψέµα, είπε, είναι ότι το παραµύθι µπορεί να παραπέµπει σε φανταστικές καταστάσεις αλλά γίνεται γέφυρα µε την πραγµατικότητα, ενώ το ψέµα την αποφεύγει.

Τετάρτη, 10 Ιανουαρίου 2018 18:15

Μείνε δυνατός

Written by

 

Αυτό σκέφτομαι συχνά, να μείνω δυνατός να αντέξω, να μην λυγίσω πρέπει να είμαι δυνατός όχι για μένα αλλά για σένα. Για σένα πρέπει να αντέξω να μην πέσω, να μην κλάψω. Όμως η αλήθεια είναι πως λυγίζω κάθε φορά που σε βλέπω, για αυτό δε θέλω να σε βλέπω, δε θέλω να σκέφτομαι. Θέλω να σταματήσω Τον χρόνο  στο πριν ή έστω στο εδώ και τώρα.  Πονάω που περνάς τόσο δύσκολα πονάω και θυμώνω που χτύπησε εσένα αυτή η 'κατάρα' που λέγεται καρκίνος.  Γιατί σε εσένα; Γιατί αφού είσαι τόσο καλή/ος; Γιατί στον άνθρωπο μου; Γιατί;! 

Αυτή η μαύρη αρρώστια που τρώει τους ανθρώπους. Σε τρώει σιγά σιγά και εγώ δεν μπορώ να κάνω τίποτα. ΤΙΠΟΤΑ αυτή η λέξη είναι συνέχεια στο μυαλό μου. 

Αφήνομαι, θυμώνω, κλαίω και αρνούμαι να δω τo εδώ και τώρα, να σε δω - να με δω, να γνωρίσω εμένα και εσένα ξανά! 

Γιατί; συνέχεια αυτή η ερώτηση μου ξεπηδά από το μυαλό γιατί;;;;

Δεν υπάρχει συνταγή ή έτοιμες λύσεις που μπορεί να δώσει κάποιος σε άτομα τα οποία είναι δίπλα σε "ασθενείς". Κάθε ασθένεια είτε σωματική είτε ψυχική είναι μοναδική, όσο μοναδικό είναι και το άτομο ο ασθενής. Αυτό που είναι ουσιαστικό είναι η αποδοχή της ασθένειας η αποδοχή του συμβάντος. Όσο οδυνηρό όσο επώδυνο και αν είναι. Η αποδοχή του ατόμου που ξεκινάει αυτή τη διαδρομή, η οποία κανείς δεν ξέρει πότε θα τελειώσει ή μέχρι που θα φτάσει, αποδοχή με θετική στάση!  Όταν πολεμάς, δεν πολεμάς κάτι ξένο, αλλά τον ίδιο σου τον εαυτό, Εσένα πολεμάς, αντί να πολεμάς, αποδέξου και φρόντισε με τον τρόπο και όσο μπορείς, εσένα.

Θέλω να σου πω πως σε αγαπώ και είσαι κομμάτι μου, δεν σε πολεμώ  σε αποδέχομαι και θα σε φροντίσω.

Το ταξίδι αυτό που το ονομάζουμε Ζωή, έχει πολλά μονοπάτια, άλλοτε  δύσβατα γεμάτα σύννεφα, άλλοτε γεμάτο λουλούδια και ήλιο, πάντα όμως  το Ουράνιο τόξο βγαίνει, λίγοι το βλέπουν, άλλοι το προσπερνούν.

Εσύ τι θα  επιλέξεις να δεις;

Κάθε βήμα είναι και ένα μάθημα, είναι ένα βήμα για να ανακαλύψουμε το λόγο της ύπαρξής μας.

Θα σου πω κάτι που ήδη ξέρεις: Οι άνθρωποι δεν χάνονται όσο είναι στην καρδιά σου και στο μυαλό σου! 

Ζήσε και χάρισε χαμόγελα τόσο στον εαυτό σου όσο και στους γύρω σου! 

Μείνε δυνατός!

Για να πορευτείς και να ζήσεις το ταξίδι της Ζωής, στάσου με τα μάτια και την καρδιά ανοιχτά, από όποιο μονοπάτι είτε δύσβατο είτε λουλουδάτο περνάς, το Ουράνιο Τόξο θα έρθει, κάτι καινούργιο και όμορφο θα έρθει μείνε δυνατός να το αγκαλιάσεις και να το δεις! 

Θα κλείσουμε με  ένα απόσπασμα  από το βιβλίο «Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΩΝ ΔΑΚΡΥΩΝ» του ΧΟΡΧΕ ΜΠΟΥΚΑΪ – εκδόσεις: opera animus: 

 

«Αυτός είναι ο Χρόνος.

 Και ο Χρόνος, Αγάπη, είναι ο μόνος που μπορεί να σε βοηθήσει όταν ο πόνος της απώλειας σε κάνει να πιστεύεις ότι δεν θα μπορέσεις να συνεχίσεις». 

 

 

δεν ξέρω … 

 

θες ότι μεγαλώνω … 

 

θες ότι γίνομαι μονόχνωτος …

 

όπως εύστοχα με έχει χαρακτηρίσει ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο … 

 

θες ότι πάντα είχα και έχω ένα πρόβλημα με τα πρέπει … 

 

θες όλα αυτά μαζί … 

 

ποτέ δεν κατάλαβα όλο αυτό με τις γιορτές … 

 

ποτέ δεν κατάλαβα τον καταναγκασμό να χωρέσουν τα πρέπει … 

 

όλα τα πρέπει του κόσμου … 

 

όλα τα πρέπει των γιορτών … 

 

πρέπει σαν σε ένα πρωτόκολο … 

 

που πρέπει ( ακόμα ένα πρέπει ) να τηρηθεί … 

 

για να γίνουν … 

 

όλα τα πρέπει των γιορτών … 

 

μέσα σε λίγες μέρες … 

 

ναι … 

 

οι γιορτές είναι το όμορφο διάλειμμα από την καθημερινότητα … 

 

όμορφο διάλειμμα … 

 

οι γιορτές είναι εδώ για να σε βγάλουν από την μίζερη καθημερινότητα … 

 

να ξεφύγεις … 

 

να ζήσεις για λίγες ώρες … 

 

για λίγες μέρες ίσως … 

 

ξέγνοιαστα … 

 

διαφορετικά … 

 

ξεχωριστά … 

 

γιατί θα πρέπει …

 

να ακόμα ένα πρέπει … 

 

γιατί θα πρέπει … 

 

αυτό το όμορφο διάλειμμα να γεμίσει από έναν ανελέητο καταναγκασμό των πρέπει … 

 

όχι μόνο τώρα … 

 

τώρα στις δύσκολες ημέρες της κρίσης … 

 

αλλά από παλιά … 

 

μπορεί τότε τα πρέπει να ήταν άλλα … 

 

πάντως υπήρχαν … 

 

πρέπει να στολίσω και βαριέμαι … 

 

το άκουσα αυτό , το τελευταίο διάστημα , από δεκάδες ανθρώπους … 

 

τους απάντησα το λογικό … 

 

μη στολίσεις … 

 

αφού βαριέσαι , μη στολίσεις … 

 

με κοίταξαν όλοι … 

 

όταν λέω όλοι το εννοώ … 

 

με το βλέμμα σα να άκουγαν το πιο παράξενο πράγμα του κόσμου να βγαίνει από τα χείλη μου … 

 

όλοι και μου απάντησαν … 

 

πως θα καταλάβω ότι ήρθαν τα χριστούγεννα … 

 

η προφανής απάντηση μου είναι από το ημερολόγιο … 

 

από τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο που θα έχεις … 

 

από εκείνες τις ωραίες ταινίες που βλέπουμε κάθε χριστούγεννα … 

 

θα καταλάβεις χριστούγεννα κι ας μην έχεις στολίσει … 

 

όχι όμως … 

 

δεν είναι έτσι … 

 

πρέπει να στολίσουμε … 

 

και από εκεί και κάτω αρχίζει η μακριά λίστα με τα πρέπει … 

 

τα πρέπει των εορτών … 

 

πρέπει να στολίσω … 

 

πρέπει να βγω για ψώνια στην αγορά … 

 

τόσα αυτοκίνητα στο κέντρο τις πόλης τις γιορτινές ημέρες … 

 

για ψώνια … 

 

για ψώνια χωρίς λεφτά … 

 

έτσι … 

 

γιατί πρέπει … 

 

μετά τα δώρα που πρέπει … 

 

όλοι πρέπει να πάρουν δώρα σε όλους … 

 

χωρίς λεφτά πάλι … 

 

αλλά πρέπει … 

 

μετά η έξοδος … 

 

άγχος … 

 

όλοι πρέπει να βγούμε το ίδιο βράδυ στα ίδια μαγαζιά … 

 

γιατί είναι χριστούγεννα … 

 

γιατί πρέπει … 

 

πρέπει να κάνουμε τα ίδια ακριβώς πράγματα … 

 

όλοι μαζί … 

 

ταυτόχρονα … 

 

με τις ίδιες κινήσεις … 

 

κάθε χρόνο … 

 

σαν να ακολουθούμε το μαγικό άστρο των χριστουγέννων στη φάτνη των πρέπει … 

 

μία τεράστια λίστα με πρέπει … 

 

που δεν θέλουμε να κάνουμε … 

 

ποιος άλλωστε θέλει τα πρέπει … 

 

μία τεράστια λίστα με πρέπει … 

 

που δεν θέλουμε να κάνουμε … 

 

που κάθε χρόνια λέμε ότι θα είναι η τελευταία που θα τα κάνουμε … 

 

γιατί δεν περνάμε καλά … 

 

για να έρθει η επόμενη … 

 

να ακολουθήσουμε και πάλι αυτή τη μαγική λίστα με τα πρέπει μας … 

 

κάποια στιγμή οι γιορτές τελειώνουν … 

 

εμείς έχουμε κάνει όλα μας τα πρέπει … 

 

αυτά που πρέπει και αυτά που δεν πρέπει και μας τα έχουν επιβάλει άλλοι … 

 

τα έχουμε κάνει όλα … 

 

όλα θα τα κάνουμε και φέτος … 

 

μετά … 

 

εξουθενωμένοι … 

 

κουρασμένοι … 

 

ταλαιπωρημένοι … 

 

θα αναρωτιόμαστε πότε τελείωσαν οι γιορτές … 

 

για μία ακόμα φορά … 

 

κάναμε στον εαυτό μας … 

 

αυτό που έπρεπε … 

 

όχι αυτό που θέλαμε … 

 

ας δοκιμάσουμε για αλλαγή να κάνουμε μία φορά … 

 

όχι αυτό που πρέπει … 

 

αλλά αυτό που πραγματικά θέλουμε … 

 

μπορεί … 

 

να βγούμε λιγότερες πρέπει βόλτες … 

 

μπορεί να πάρουμε λιγότερα πρέπει δώρα … 

 

στο τέλος όμως … 

 

θα έχουμε μείνει εμείς … 

 

εμείς … 

 

και ο ουσιαστικός χρόνος … 

 

μακριά από πρέπει … 

 

εκείνος ο χρόνος που σε κάνει να θες … 

 

να θες να βρίσκεσαι με κάποιον … 

 

να θες να του κάνεις ένα δώρο … 

 

να θες να μιλάς μαζί του … 

 

ακόμα κι αν είμαστε με ένα ευρώ στην τσέπη … 

 

ακόμα κι αν είμαστε αγκαλιά κάτω από μία κουβέρτα στον καναπέ … 

 

ακόμα κι αν το ένα ευρώ που έχουμε δεν φτάνει για δώρο … 

 

ακόμα κι αν δεν υπάρχουν στολίδια και λαμπάκια που αναβοσβήνουν έξω από το μπαλκόνι … 

 

ακόμα κι αν δεν υπάρχει τίποτα από εκείνα τα πρέπει που δείχνουν τις γιορτές … 

 

θα υπάρχει ο καναπές … 

 

η κουβέρτα … 

 

θα υπάρχει το θέλω … 

 

το θέλω να είμαι μαζί σου … 

 

το θέλω να μοιράσω το χρόνο μου μαζί σου … 

 

το θέλω να μοιράσω το φαγητό μου μαζί σου … 

 

όχι το πρέπει …

 

το θέλω … 

 

το θέλω να σε ακούσω … 

 

το θέλω να ακούσω τη φωνή σου που δεν θα χάνεται πίσω από τη βαβούρα των κέντρων διασκέδασης …. 

 

το θέλω να σου πω σ’ αγαπώ … 

 

που θα το ακούσεις … 

 

που δεν θα χάνεται πίσω από το μπλέξαμε σε κίνηση και δεν θα προλάβουμε την αγορά … 

 

το θέλω … 

 

φέτος δεν θέλω τα πρέπει … 

 

φέτος θέλω τα θέλω … 

 

θέλω να μου μιλήσεις και να σε ακούσω κάτω από την κουβέρτα σε αυτόν ακριβώς τον καναπέ … 

 

θέλω να σου πω σ’ αγαπώ και να το ακούσεις … 

 

γιατί του χρόνου μπορεί να μην είσαι εδώ να το ακούσεις … 

 

γιατί του χρόνου μπορεί να μην είμαι εδώ να σου το πω … 


Άκυς Μητσούλης, Σκηνοθέτης

 

 Πηγή: akysmitsoulis.blogspot.gr

Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017 07:02

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!!!!!!

Written by
Πέμπτη, 21 Δεκεμβρίου 2017 10:31

Αλεξανδρινό

Written by

 

Αυτό το ανθοΐαμα αφορά στις σκεπτομορφές της ελπίδας, εστιάζοντάς τις περισσότερο σε μια συλλογική ελπίδα για την ανθρωπότητα παρά σε προσωπικές ελπίδες και φόβους.

Μπορεί έτσι κάποιος να βρει καλύτερα τη θέση του μέσα στην κοινωνία, βοηθώντας στη δημιουργία κοινότητας ή δουλεύοντας μαζί με τους άλλους. Αυτό το λουλούδι μπορεί να ενισχύει ενέργειες που ενδυναμώνουν την αγάπη που έχει κάποιος για τους άλλους, για τη φύση, και για την ίδια του την συνειδητότητα. Βοηθά στο να μετακινηθεί κανείς από την προσωπική αγάπη στην αγάπη μέσα από τη συλλογική συνειδητότητα.

Είναι ένα σπουδαίο ελιξίριο όταν δύο άνθρωποι επιθυμούν να γνωριστούν καλύτερα, έτσι ώστε να αφήσουν πίσω τους παλιές λανθασμένες εικόνες και να φτάσουν στην καρδιά της σχέσης τους. Από τη σειρά Pegasus

 

 

Πηγή

Τα Χριστούγεννα είναι μια ειδική περίοδος εορτασμού. Είναι ο καιρός πολλών οικογενειακών επισκέψεων, συναντήσεων… Πολλές συναντήσεις μπορεί να φέρουν στην επιφάνεια τα θαμμένα παράπονα και πικρίες.

Η οικογένεια είναι τόσο σημαντική και τα Χριστούγεννα δεν είναι ο καλύτερος χρόνος για να ξεθάψουμε οποιαδήποτε δυσαρέσκεια ή πικρία προς τα άλλα μέλη της οικογένειάς μας. Γι’αυτό προετοιμαστείτε κατάλληλα. Γιατί; Μα για να τα απολαύσετε όλοι! Είναι Χριστούγεννα!!!

Τα ανθοϊάματα μπορούν να σας βοηθήσουν. Να σας προετοιμάσουν κατάλληλα. Χρησιμοποιήστε:

·        Bluebell: όταν υπάρχουν συναισθήματα που δεν εκφράζονται.

·        Boab: όταν υπάρχει επανάληψη και εμπλοκή στα οικογενειακά πρότυπα και συμπεριφορές

·        Bush Gardenia: όταν θέλουμε να στρέψουμε προσοχή ένας προς τον άλλον

·        Bauhinia: ενθαρρύνει το άνοιγμα σε νέες ιδέες και τρόπους να κάνουμε πράγματα

·        Dagger Hakea: για δυσαρέσκεια (θυμός, πικρία,…) προς τα μέλη της οικογένειας

·        Dog Rose of the Wild Forces: σε περιόδους μαζικής φρενίτιδας ή πανικού

·        Red Chestnut: όταν υπάρχει ανησυχία για τα άλλα μέλη της οικογένειας

·        Cherry Plum: όταν θέλουμε λίγο πιο πολύ αυθορμητισμό, λιγότερο έλεγχο

·        Impatience: να χαμηλώσουμε την φρενίτιδα και να χαλαρώσουμε

·        Holly: άνοιγμα καρδιάς. ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!!

 

Πηγή 

 

Έφυγες  ξαφνικά.

Δεν το θέλω, να πιστέψω πως δε θα σε ξαναδώ, δε θα σε αγγίξω, δε θα είσαι εκεί να με στηρίζεις να μου δίνεις την αγάπη σου χωρίς να ζητάς ανταλλάγματα, απλά και μόνο επειδή είμαι εγώ.

Δεν μπορώ και δε θέλω να το πιστέψω. Υπάρχεις, ζεις , είσαι εδώ, θα είσαι εδώ, μα έχουμε να ζήσουμε τόσα πολλά ακόμη.

Είχα τόσα πολλά να σου πώ, να ζήσουμε, να κάνουμε μαζί. Δε θυμώνω με το γιατί συνέβη, ούτε ρωτάω πια γιατί έφυγες. Θυμώνω με τον εαυτό μου, που δεν αφιέρωσα περισσότερο χρόνο μαζί σου, που εκείνες τις φορές που έλεγα βαριέμαι ή είμαι κουρασμένη, δεν ήρθα να πάμε μια βόλτα, να παίξουμε, απλά σε άφηνα.

Με εμένα θυμώνω που δεν σε προστάτευσα, δεν σου έδωσα πράγματα, δεν σου έδωσα «τη θέση» στη ζωή μου αλλά και δεν αφιέρωσα τον χρόνο μου σε εσένα.

Ξέρεις πως σε αγαπάω, ξέρω πως με αγαπούσες και με αγαπάς. Στεναχωριέμαι, κλαίω, πονάω, νιώθω άδεια. Σκέφτομαι πως έζησες ελεύθερος, αλλά και πως φοβήθηκες και ήσουν μόνος. Αχ, πονάω αλλά χαίρομαι που σε γνώρισα, μου έμαθες πολλά, μου έμαθες την άνευ όρων αγάπη, τη φροντίδα, τα χάδια, τις αγκαλιές, το παιχνίδι.

Συγγνώμη που δεν έκανα όσα μπορούσα, συγγνώμη που σε άφηνα, Συγγνώμη που δεν ήμουν εκεί για σένα, συγγνώμη που δε σε προστάτευσα.

Συγγνώμη….

Είσαι και θα συνεχίσεις να είσαι στην καρδιά μου και στο μυαλό.

Καλό Ταξίδι Λιοντάρι μου.

Καλό ταξίδι Τζακ.

Υ.Γ.: Η μέρα έχεις 24 ώρες, να βρούμε χρόνο να αφιερώνουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα, να γελάμε και να περνάμε ποιοτικό χρόνο χωρίς καβγάδες, αλλά χαμόγελα, αγκαλιές και βόλτες. Κανείς δεν ξέρει πότε θα «φύγει», ας αδράξουμε τη στιγμή για να ζει αιώνια μέσα μας, στην καρδιά και στο μυαλό μας.

 

Το αφιερώνω σε όλους όσους έφυγαν Βιαστικά από κοντά μας.

Στον Στέλιο,

Στον Απόστολο, τη Λεβεντιά μου

Στο Αγαπημένο μου Λιοντάρι, τον Τζακ μου.

 

Αποστολία Ευρ. Χαρμάνη MA, MSc, PhD©

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας- Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια,

Ειδική Παιδαγωγός

Σελίδα 1 από 4

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!