Ευεξία

Ευεξία (23)

Η διατήρηση καλής ψυχοσωματικής κατάστασης

 

Αρνητική κατάσταση:

Νοητική και συναισθηματική εξάντληση

Έλλειψη χαράς

Βάρος υπευθυνότητας όσων φροντίζουν άλλους

 

Θετικό αποτέλεσμα:

Αναζωογόνηση

Χαρά

Ανανέωση του πάθος, ενθουσιασμού

 

Το ανθοΐαμα αυτό προτείνεται σε θεραπευτές και άτομα που ζουν και εργάζονται με βεβαρυμμένους ανθρώπους – φροντιστές, νοσοκόμοι, γιατροί, περιβάλλον του τοξικομανή, που δίνουν πολλά από τον εαυτό τους, σωματικά και συναισθηματικά.

Φέρνει αναζωογόνηση και ανανέωση στην ενέργεια, ξεκουράζει κι αποκαθιστά τη διάθεση, φέρνει έναν κουράγιο ενθουσιασμό για το έργο του φροντιστή.

 

Χρήση: 7 σταγόνες 3 με 6 φορές την ημέρα.

Διάρκεια: 3 μήνες

Συνδυασμός: μπορεί χα χρησιμοποιηθεί μόνο του αλλά και σε συνδυασμό με άλλα ανθοϊάματα, πάντα αναλόγως με την περίπτωση.

 

 

Τετάρτη, 03 Ιανουαρίου 2018 23:12

Βιολογικά φιλιά

Written by

Σας ευχόμαστε μια καλή και υγιεινή ημέρα!!

Ακούστε το.........

 

 ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ ΦΙΛΙΑ
  
Τα φιλιά σου είναι θεραπευτικά
Είναι προϊόντα Βιολογικά
Γιατί ζάχαρη δεν έχουν, μα σαν μέλι είναι γλυκά
Τα φιλιά σου είναι θεραπευτικά
 
Σαν σε φίλησα και μια και δυο και τρεις
Ξαφνικά αισθάνθηκα πιο υγιής
Και στο τέταρτο φιλί σου, θαύματα Ιατρικής
Μου θεράπευσαν αμέσως τα εξής :
 
Η κατάθλιψη μ’ αφήνει
Και στο πέμπτο το φιλί
Πέφτει η Χοληστερίνη
Και το Ουρικό Οξύ
Οι φοβίες ήταν ψέμα
Το κατάλαβα κι αυτό
Και η πίεση στο αίμα
Πήγε 12 κι 8
Τέλος πια οι αρρυθμίες
Ζάλες και αυχενικά
Έφυγαν οι αϋπνίες
Κι ονειρεύομαι ξανά
 
Μα δεν άργησα να μάθω
Πως αιτία για όλα αυτά
Είναι τα φιλιά σου τα Βιολογικά
Γι’ αυτό φίλα με μωρό μου
Να γιατρέψω την ψυχή
Την καρδιά μου και το σώμα μου μαζί
 
 
 
 
Τα φιλιά σου είναι θεραπευτικά
Είναι προϊόντα Βιολογικά
Γιατί ζάχαρη δεν έχουν, μα σαν μέλι είναι γλυκά
Τα φιλιά σου είναι θεραπευτικά
 
Τα φιλιά σου είναι Βιολογικά
Σαν βοτάνια αντιοξειδωτικά
Και στην κάθε μου αρρώστια, έχουν γίνει γιατρικά
γιατί έχουν τα εξής συστατικά :
 
Έχουν Κρόκο απ’ την Κοζάνη
Σπιρουλίνα Σερραϊκή
Βάλσαμο από τη Μάνη
Μαυροδάφνη Πατρινή
Έχουν μαύρη σοκολάτα
Με πραλίνα φουντουκιού
Με Αλόη και Λουΐζα
Σπόρια του Κουκουναριού
Έχουν Μέντα, Μαντζουράνα
Χαμομήλι του βουνού
Δυόσμο και Βαλεριάνα
Φύλλα του Βασιλικού
 
Με κανέλα, με βανίλια
και καρύδια πλουμιστά
Είναι τα φιλιά σου τα Βιολογικά
Απ’ τα δυο γλυκά σου χείλια
Έχω βρει τη συνταγή
Θεραπεία με αγάπη και φιλί
 

Μερικά εύκολα, καθημερινά βήματα για να αλλάξετε προς το καλύτερο τη ζωή σας


Θέλετε να αυξήσετε την ευεξία σας; Αν ναι, τότε ήρθε η ώρα να βάλετε στην καθημερινότητά σας «μικροστιγμές θετικότητας», οι οποίες αθροιστικά και με τον καιρό μπορεί να αλλάξουν προς το καλύτερο τη ζωή σας.

Αυτό συνιστά μια αμερικανίδα ψυχολόγος, η οποία πιστεύει ότι ο βαθμός κατά τον οποίο μπορούμε να αποκομίσουμε «θετικά» συναισθήματα από τις καθημερινές δραστηριότητές μας καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το πόσο ευτυχισμένοι θα είμαστε.

Μελέτες που έχουν πραγματοποιήσει η δρ Μπάρμπρα Φρέντρικσον, καθηγήτρια Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Τσάπελ Χιλ, και άλλοι επιστήμονες έχουν αποκαλύψει ότι τα έστω και σύντομα «θετικά» συναισθήματα ρυθμίζουν αποτελεσματικά το στρες και την κατάθλιψη και προάγουν την ψυχική και τη σωματική υγεία.

Μάλιστα, μπορεί κανείς να εκπαιδευτεί στο να αναπτύσσει «θετικά» συναισθήματα, φροντίζοντας να ασχολείται με δραστηριότητες οι οποίες εγγενώς τα παράγουν, αναφέρει η εφημερίδα «New York Times». Αν, δε, μοιράζεται αυτή τη διαδικασία με άλλους ανθρώπους, τα οφέλη στην υγεία του θα είναι ακόμα μεγαλύτερα, γράφει η δρ Φρέντρικσον στο βιβλίο της «Love 2.0: Finding Happiness and Health in Moments of Connection» (εκδ. Plume).

Μερικές δραστηριότητες που μπορεί να γεννήσουν «θετικά» συναισθήματα είναι οι εξής, σύμφωνα με τη Φρέντρικσον και άλλους ειδικούς:

* Να κάνετε καλά πράγματα για τους άλλους. Θα τους κάνετε να νιώσουν πιο χαρούμενοι – όπως και εσείς οι ίδιοι άλλωστε. Μπορεί να είναι κάτι τόσο απλό όσο το να κουβαλήσετε μια βαριά τσάντα ή να δώσετε οδηγίες στον δρόμο σε έναν ξένο.

* Να θαυμάζετε τον κόσμο γύρω σας. Μπορεί να είναι ένα δέντρο, ένα όμορφο ηλιοβασίλεμα, ο καταγάλανος ουρανός, ένα όμορφο κτίριο ή ένα ρούχο που φορά ένας άλλος άνθρωπος.

* Αναπτύξτε και καλλιεργήστε σχέσεις. Οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί με φίλους και συγγενείς αυξάνουν τα συναισθήματα αυτοαξίας και μακροπρόθεσμα την υγεία και τη μακροζωία.

* Θέστε στόχους τους οποίους μπορείτε να πετύχετε. Μπορεί να θέλετε να βελτιώσετε το τένις σας, να διαβάσετε περισσότερα βιβλία ή να γίνετε εξπέρ στο Sudoku. Αρκεί να θέσετε έναν ρεαλιστικό στόχο, διότι αν είναι ανέφικτος ή μη πρακτικός θα σας δημιουργήσει αναίτιο στρες.

* Μάθετε κάτι νέο. Μπορεί να είναι ένα άθλημα, μια ξένη γλώσσα, ένα μουσικό όργανο, ένα παιχνίδι, οτιδήποτε ενσταλάζει μέσα σας το αίσθημα της επιτυχίας και σας κάνει να νιώθετε αυτοπεποίθηση και ανθεκτικότητα. Και πάλι, όμως, να είστε ρεαλιστές για τον χρόνο και τον κόπο που θα χρειαστείτε για να τα καταφέρετε.

* Αποδεχθείτε τον εαυτό σας με τις ατέλειες και τα στραβά του. Αντί όμως να εστιάζετε σε αυτά, να ρίχνετε βάρος στα θετικά σας σημεία και στα επιτεύγματά σας.

* Εξασκήστε την αντοχή σας. Αντί να αφήνετε την απώλεια, το στρες, την ανεπάρκεια και τα ψυχικά τραύματα να σας καταβάλλουν, να τα χρησιμοποιείτε ως εμπειρίες μάθησης και εφαλτήρια για ένα καλύτερο μέλλον. Μην ξεχνάτε την έκφραση: «Οταν η ζωή σού δίνει λεμόνια (σ.σ. συμβολίζουν τις πίκρες), κάν’ τα λεμονάδα».

* Εξασκήστε την ενσυνειδητότητά σας. Αναμασώντας τα προβλήματα του παρελθόντος ή τις δυσκολίες του μέλλοντος, εξαντλείτε τα ψυχικά αποθέματά σας και στερείτε την προσοχή από τις τρέχουσες απολαύσεις. Πάψτε να αναλώνεστε με ό,τι δεν μπορείτε να ελέγξετε και εστιάστε στο «εδώ και τώρα». Καλή ιδέα θα ήταν να κάνετε ένα μάθημα διαλογισμού.

Επιμέλεια: Ρούλα Τσουλέα

 

Πηγή: ygeia.tanea.gr

 

Πολλές φορές όλοι νιώθουμε την ανάγκη να κλάψουμε. Είναι μια απελευθέρωση και το κλάμα στην αγκαλιά ενός αγαπημένου προσώπου σημαίνει πολλά. Τα συναισθήματα των μωρών είναι βαθιά όπως των ενηλίκων, οι φόβοι, οι λύπες και οι απογοητεύσεις δεν είναι μικρότερες. Από τις παρατηρήσεις στα μαθήματα βρεφικού μασάζ γνωρίζουμε ότι το κλάμα μπορεί να είναι ανακουφιστικό και απελευθερωτικό για τα μωρά.

Όσοι έχουμε ζήσει τις εποχές του «μην κακομάθει το μωρό» , έχουμε ανάμεικτα συναισθήματα για το κλάμα του. Είμαστε νευρικοί και αγχωμένοι και θέλουμε να το σταματήσουμε αμέσως. Το κλάμα ξυπνά φόβους και ίσως μας υπενθυμίζει την οδύνη, το φόβο και το θυμό που μπορεί να νιώσαμε όταν αφεθήκαμε να κλάψουμε χωρίς ανταπόκριση. Μπορεί επίσης να προξενεί αισθήματα ενοχής: «Είμαι καλή μητέρα εάν το μωρό μου κλαίει;».

Ο πολιτισμός μας επιβάλλει συχνά «αρνητικά» συναισθήματα για το κλάμα. Πολλοί άνθρωποι ταράζονται σε κάθε θόρυβο που κάνει το μωρό και κοιτάζουν επιθετικά τους γονείς στον παραμικρό ήχο. Οι γονείς αμήχανοι μαλώνουν  με δυνατή φωνή το μωρό, απολογούνται και τρέχουν στην ασφάλεια του σπιτιού τους. Εξαιτίας της έλλειψης κοινωνικής υποστήριξης στο μεγάλωμα των παιδιών, των οικονομικών απαιτήσεων και των κοινωνικών αξιών που δεν ενθαρρύνουν το δέσιμο της οικογένειας, πολλοί νέοι γονείς νιώθουν υψηλά επίπεδα άγχους, ανεξάρτητα από τα πιστεύω τους για την οικογένεια (……)

Όπως εμείς έτσι και τα μωρά έχουν διαφορετικούς λόγους να κλαίνε. Δυστυχώς έχουμε χάσει μεγάλο μέρος της ικανότητάς μας να καταλαβαίνουμε ενστικτωδώς τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους. Οι περισσότεροι άνθρωποι μπορούν να αναγνωρίσουν ένα δυνατό κλάμα από πόνο, αλλά οι ερμηνείες για άλλα κλάματα και δυσφορίες έχουν καλυφθεί από τις ανασφάλειες και τις προβολές τους (…..) Το καθημερινό μασάζ μπορεί να σας βοηθήσει να μάθετε να κατανοείτε τους ήχους του μωρού ενστικτωδώς και κυριολεκτικά να έρθετε σε επαφή με τη γλώσσα του σώματός του, τα μη λεκτικά σημάδια και τους διαφορετικούς τύπους κλάματος.

 

Από το βιβλίο της Vimala McClure “Infant Massage a handbook for loving parents”

Ευχαριστούμε τη Γιώτα Αγγελάκη, Βρεφονηπιοκόμο & Εκπαιδεύτρια του Βρεφικού Μασάζ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα και βρείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες για τα Μαθήματα Βρεφικού Μασάζ.

 

Η σχιζοφρένεια είναι μία από τις πρώτες επίσημα καταγεγραμμένες ψυχικές διαταραχές. Καταγράφηκε για πρώτη φορά από τον Μπρόιερ στις αρχές του 20ου αιώνα και βασικός της πυρήνας είναι η περιγραφή ενός ευρέους φάσματος συμπεριφορών και γνωστικών συμπτωμάτων που σχετίζονται κυρίως με αποκλίνουσες σκέψεις και παραισθητικές αντιλήψεις που δεν βασίζονται στην πραγματικότητα. Η επίσημη περιγραφή της σχιζοφρένειας από το DSM-IV και DSM-αναφέρουν  ως βασικά συμπτώματα.[1] :

·         Παραισθήσεις (οπτικές/ακουστικές κ.α.)

·         Ψευδαισθήσεις (οπτικές/ακουστικές κ.α.)

·         Αποδιοργανωμένη ομιλία (ασύντακτες προτάσεις/ιδέες, φυγή ιδεών κ.α.)

·         Αποδιοργανωμένη και κατατονική συμπεριφορά

·         Αρνητικά συμπτώματα (έλλειψη αναμενόμενων βασικών συμπεριφορών π.χ. αλαλία, ακινησία, συναισθηματική απάθεια κ.α.)

 

Όπως βλέπουμε η σχιζοφρένεια είναι μια πολυσυμπτωματική ψυχική διαταραχή η οποία μπορεί να εκδηλωθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους και με διαφορετικό συνδυασμό συμπτωμάτων. Ήδη το DSM αναφέρει ότι για την διάγνωση της σχιζοφρένειας απαιτείται η παρουσία δύο εκ των άνω συμπτωμάτων ή ακόμη και ενός εφόσον οι παραισθήσεις και ψευδαισθήσεις είναι σε πολύ έντονο βαθμό. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι κάποιος μπορεί να έχει μπροστά του δύο ασθενείς που έχουν διαγνωσθεί ως σχιζοφρενείς αλλά να παρουσιάζουν εντελώς διαφορετική κλινική εικόνα.

Αυτό το ευρύ φάσμα συμπτωμάτων και κλινικών εικόνων της σχιζοφρένειας έχει οδηγήσει ένα μέρος της επιστημονικής κοινότητας σε αμφισβήτηση της ενιαίας διάγνωσης για όλους τους ασθενείς. Εφόσον ένας ασθενής έχει διαφορετικά κλινικά συμπτώματα σε σχέση με έναν άλλο, πως γίνεται να έχουν την ίδια διαταραχή; Αυτοί που αμφισβητούν τόσο την εγκυρότητα όσο και τη χρησιμότητα της διάγνωσης της σχιζοφρένειας, μιλούν ήδη για την αναγκαιότητα να εγκαταλειφθεί η αντίληψη και η παρούσα περιγραφή του όρου και να αντικατασταθεί από μια πιο γενική κλινική κατηγορία του «φάσματος της ψύχωσης», η οποία θα περιλαμβάνει και την παρούσα συμπτωματολογία της σχιζοφρένειας μεταξύ άλλων[2][3] .

Η συγκεκριμένη πρόταση που ακούγεται όλο και πιο συχνά στους επιστημονικούς κύκλους δεν σκοπεύει απλά σε μια αλλαγή της ονομασίας της διαταραχής από «σχιζοφρένεια» σε «διαταραχή του φάσματος της ψύχωσης», αλλά σε μια αλλαγή στη γενικότερη θεώρηση των ψυχωσικών διαταραχών, που σκοπό έχει να περιγράψει ένα σύνολο αποκλίνουσων συμπεριφορών με πολλαπλά κλινικά στοιχεία. Η σχιζοφρένεια γίνεται αντιληπτή από το ευρύ κοινό ως μια συγκεκριμένη πάθηση και μάλιστα η οποία δεν θεραπεύεται, με αποτέλεσμα το στιγματισμό των ασθενών. Εάν όμως παύσουμε να μιλάμε για σχιζοφρένεια, αλλά για μια διαταραχή μέσα στο ευρύτερο φάσμα των ψυχώσεων (όπως ακριβώς γίνεται πλέον με τις διαταραχές του φάσματος του αυτισμού), αυτόματα η αντιμετώπισή της θα πάψει να είναι ενιαία, αλλά αντίθετα θα γίνει πιο εξατομικευμένη, μιας και ο κάθε ασθενής αντιμετωπίζει διαφορετικές δυσκολίες μέσα στα άκρα του φάσματος της ψύχωσης.

Πέραν της αλλαγής στα θεραπευτικά πλαίσια, μια νέα θεώρηση της σχιζοφρένειας όπως περιγράφηκε πιο πάνω, κρίνεται αναγκαία από κάποιους κλινικούς νευροψυχολόγους καθώς σε πολλές περιπτώσεις ατόμων που λαμβάνουν τη διάγνωση της σχιζοφρένειας παρατηρείται διαφορετική αιτιολογία για την ανάπτυξη των συμπτωμάτων. Για παράδειγμα, πολλά από τα συμπτώματα της σχιζοφρένειας παρουσιάζουν θετική συσχέτιση με την μόλυνση από το Toxoplasma gondii το οποίο μεταδίδεται από τις γάτες στον άνθρωπο[4] , την τραυματική παιδική ηλικία[5], τη χρήση κάνναβης[6] αλλά και τη λοίμωξη του νευρολογικού συστήματος κατά την παιδική ηλικία[7] . Επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η συμπτωματολογία της σχιζοφρένειας έχει ήδη βρεθεί να έχει συγκεκριμένες βιολογικές βάσεις και μάλιστα να σχετίζεται με γονιδιακές ανωμαλίες[8] .

Φυσικά κανένας δεν ισχυρίζεται ότι η διάγνωση της σχιζοφρένειας δεν έχει αξία. Γενικότερα οι διαγνώσεις χρησιμεύουν ως κοινή γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ των επιστημόνων και πολλών επιστημονικών κλάδων, βοηθούν στην ευκολότερη πρόσβαση σε θεραπευτικές επιλογές, αλλά και σε πολλές περιπτώσεις μπορούν να επιτρέψουν στο άτομο και τον περίγυρό τους να αναζητήσουν πιο εξειδικευμένη βοήθεια. Αυτό το οποίο όμως γίνεται σταδιακά όλο και πιο ξεκάθαρο είναι ότι υπάρχει ένα κενό στην διάγνωση της συγκεκριμένης ψυχικής διαταραχής το οποίο πρέπει να οδηγήσει σε μια πιο ακριβή περιγραφή του συνόλου της συμπτωματολογίας και κατ’ επέκταση σε πιο στοχευμένες και εξατομικευμένες παρεμβάσεις, ανάλογα με το είδος, την ένταση και την αιτιολογία των εκάστοτε συμπτωμάτων.

 

Δημήτρης Αγοραστός, Ψυχολόγος 

 

Περισσότερες Πληροφορίες / Βιβλιογραφία

1.      Tandon, R., et al., Definition and description of schizophrenia in the DSM-5, Schizophr. Res. (2013), http://dx.doi.org/10.1016/j.schres.2013.05.028

2.      Guloksuz, S., & Os, J. V. (2017). The slow death of the concept of schizophrenia and the painful birth of the psychosis spectrum. Psychological Medicine, 1-16. doi:10.1017/s0033291717001775

3.      Murray, R. M. (2016). Mistakes I Have Made in My Research Career. Schizophrenia Bulletindoi:10.1093/schbul/sbw165

4.      Torrey, E. F. (2000). Familial and genetic mechanisms in schizophrenia. Brain Research Reviews, 31(2-3), 113-117. doi:10.1016/s0165-0173(99)00028-4

5.      Varese, F., Smeets, F., Drukker, M., Lieverse, R., Lataster, T., Viechtbauer, W., . . . Bentall, R. P. (2012). Childhood Adversities Increase the Risk of Psychosis: A Meta-analysis of Patient-Control, Prospective- and Cross-sectional Cohort Studies. Schizophrenia Bulletin, 38(4), 661-671. doi:10.1093/schbul/sbs050

6.      Gage, S. H., Hickman, M., & Zammit, S. (2016). Association Between Cannabis and Psychosis: Epidemiologic Evidence. Biological Psychiatry, 79(7), 549-556. doi:10.1016/j.biopsych.2015.08.001

7.      Khandaker, G. M., Zimbron, J., Dalman, C., Lewis, G., & Jones, P. B. (2012). Childhood infection and adult schizophrenia: A meta-analysis of population-based studies. Schizophrenia Research, 139(1-3), 161-168. doi:10.1016/j.schres.2012.05.023

 

8.      Chow, E., Weksberg, R., & Bassett, A. (2003). Impulsivity and aggression in 22Q11 deletion syndrome and schizophrenia. Schizophrenia Research, 60(1), 79. doi:10.1016/s0920-9964(03)80621-7

 

 Πηγή: psychologein.dagorastos.net

Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017 11:30

«Παίζοντας …. Μαθαίνω»

Written by

 

Ας παίξουμε λοιπόν, αυτή να είναι το έναυσμα και η λέξη κλειδί για να μαθαίνει το παιδί. Πολλοί κάνουν λόγο για τη συμβολή της τέχνης, της δημιουργικής γραφής, των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων στην καλλιέργεια της φαντασίας, του λόγου του παιδιού, καθώς και στην ανάπτυξη πνευματική και ψυχική του παιδιού.

Ο πρωταρχικός στόχος της εφαρμογής των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων είναι η ολόπλευρη και συνολική ανάπτυξη και καλλιέργεια των δυνατοτήτων του παιδιού. Αποσκοπεί με άλλα λόγια στην ολική οικοδόμηση των «βασικών θεμελίων» (δεξιότητες επικοινωνίας, γλώσσα, έκφραση κτλ) του παιδιού, με παιγνιώδη και ευχάριστο τρόπο. Τι πιο όμορφο από το να μαθαίνει κανείς Παίζοντας, Ζωγραφίζοντας, Χορεύοντας, Δημιουργώντας!

Το παιδί μέσω των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων (ζωγραφική, κολάζ, θέατρο, μουσική, χορό κτλ), γνωρίζει, μαθαίνει, καλλιεργεί και αναπτύσσει πλευρές και τομείς που το βοηθούν ώστε να αναπληρώσει τις πλευρές-τομείς, στις οποίες  μειονεκτεί ή δεν έχει καλλιεργήσει επαρκώς. Δηλαδή αναπτύσσει δεξιότητες, κλίσεις, ενδιαφέροντα και ενδυναμώνει τη συναισθηματική νοημοσύνη, ώστε να προσαρμόζεται πιο εύκολα στις αλλαγές που θα αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της ζωής του. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι πως το παιδί γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του, τις δυνατότητες και τα χαρακτηριστικά του εαυτού του.

Ένα ακόμη πλεονέκτημα των καλλιτεχνικών δραστηριοτήτων είναι πως οι γονείς μπορούν να συμμετέχουν ενεργά σε όλες τις διαδικασίες με απώτερο σκοπό την αφιέρωση ποιοτικού χρόνου στο παιδί, αλλά και να «ξεφεύγουν» και εκείνοι με τη σειρά τους για λίγο από την ενήλική ζωή τους. Να γίνονται για λίγο «Ενήλικα» παιδιά!

Επομένως, την επόμενη φορά που θα θέλετε να εξηγήσετε στο παιδί σας κάτι, αφεθείτε στην Τέχνη, στις καλλιτεχνικές δραστηριότητες με εργαλεία τη Φαντασία, τη Δημιουργικότητα.

 

Αποστολία Ευρ. Χαρμάνη MA, MSc, PhD©

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια,

Eιδική Παιδαγωγός

 

Τα παιδιά και οι νέοι περισσότερο από κάθε άλλη εποχή σήμερα, παρουσιάζουν αυξανόμενα ποσοστά κατάθλιψης και άγχους, παρά την κοινωνική ευημερία. Μήπως κάνουμε κάτι λάθος;


Τα ποσοστά της κατάθλιψης και του άγχους μεταξύ των παιδιών και των νέων στο δυτικό πολιτισμό, αυξάνονται σταθερά τα τελευταία 50-70 χρόνια. Σήμερα, σε σύγκριση με μισό αιώνα πριν και σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, πέντε έως οκτώ φορές περισσότεροι φοιτητές και μαθητές γυμνασίου, πληρούν τα κριτήρια για τη διάγνωση της μείζονος κατάθλιψης και/ή της αγχώδους διαταραχής. Αυτή η αυξημένη ψυχοπαθολογία δεν είναι το αποτέλεσμα των αλλαγών των διαγνωστικών κριτηρίων αλλά παραμένει ακόμα και όταν οι μετρήσεις και τα κριτήρια είναι σταθερά.

Η πιο πρόσφατη απόδειξη για την απότομη διαγενεακή άνοδο της κατάθλιψης, του άγχους και άλλων ψυχικών διαταραχών, προέρχεται από μια μελέτη που μόλις κυκλοφόρησε από το Πανεπιστήμιο του Σαν Ντιέγκο[1]. Η Twenge, βασική συγγραφέας της έρευνας και οι συνάδελφοί της, αξιοποίησαν τα δεδομένα από τη χορήγηση του Πολυφασικού Ερωτηματολογίου Προσωπικότητας της Μιννεσότα - MMPI (ερωτηματολόγιο που χρησιμοποιείται για να αξιολογήσει ένα εύρος ψυχικών διαταραχών), το οποίο έχει δοθεί σε μεγάλα δείγματα φοιτητών σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες από το 1938 και της έκδοσης MMPI-A που χρησιμοποιείται στους νεότερους εφήβους και έχει δοθεί σε δείγματα των μαθητών του λυκείου από το 1951. Τα αποτελέσματα αυτά συμφωνούν με άλλες μελέτες, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία δεικτών, που δείχνουν επίσης δραματικές αυξήσεις στο άγχος και την κατάθλιψη στα παιδιά καθώς και τους εφήβους και τους νέους ενήλικες κατά τα τελευταία πέντε ή περισσότερα χρόνια.

 

"Θα θέλαμε να σκεφτούμε την ιστορία ως μία προοδευτική διαδικασία, αλλά εάν η πρόοδος μετράται από την ψυχική υγεία και την ευτυχία των νέων ανθρώπων, τότε πηγαίνουμε προς τα πίσω, τουλάχιστον στις αρχές της δεκαετίας του 1950."

 

Το ερώτημα που θέλω να θίξω εδώ, είναι γιατί συμβαίνει αυτό.

Η αυξημένη ψυχοπαθολογία φαίνεται να μην έχει σχέση με ρεαλιστικούς κινδύνους και αβεβαιότητες στον ευρύτερο κόσμο. Οι αλλαγές στην ψυχοπαθολογία δεν συσχετίζονται τόσο με οικονομικούς κύκλους, πολέμους ή οποιαδήποτε από τα άλλα είδη των παγκόσμιων γεγονότων τα οποία οι άνθρωποι συχνά υποστηρίζουν ότι επηρεάζουν τις νοητικές καταστάσεις των παιδιών. Τα ποσοστά άγχους και κατάθλιψης στα παιδιά και τους εφήβους, ήταν πολύ χαμηλότερα κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, του Ψυχρού Πολέμου και της ταραχώδους δεκαετίας του 1960 και στις αρχές της δεκαετίας του '70, απ' ό,τι είναι σήμερα. Οι αλλαγές φαίνεται να έχουν να κάνουν πολύ περισσότερο με τον τρόπο που οι νέοι βλέπουν τον κόσμο, από ό,τι με τον τρόπο που ο κόσμος πραγματικά είναι.

 

Οι νέοι έχουν μειωμένη αίσθηση του προσωπικού ελέγχου απέναντι στη μοίρα τους

Ένα πράγμα που γνωρίζουμε για το άγχος και την κατάθλιψη είναι ότι συσχετίζονται σημαντικά με την αίσθηση του ελέγχου ή της έλλειψης ελέγχου των ανθρώπων επί τη δικής τους ζωής. Οι άνθρωποι που πιστεύουν ότι είναι υπεύθυνοι για τη μοίρα τους, είναι λιγότερο πιθανό να έχουν άγχος ή κατάθλιψη από εκείνους που πιστεύουν ότι είναι θύματα των περιστάσεων πέρα ​​από τον έλεγχό τους.

Ίσως σκεφτείτε ότι η αίσθηση του προσωπικού ελέγχου θα ήταν αυξημένη κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Η πραγματική πρόοδος έχει σημειωθεί στην ικανότητά μας για την πρόληψη και τη θεραπεία ασθενειών˙ οι παλιές προκαταλήψεις που περιόριζαν τις επιλογές των ανθρώπων λόγω της φυλής, του φύλου ή του γενετήσιου προσανατολισμού έχουν μειωθεί και ο μέσος άνθρωπος είναι πλουσιότερος από ό,τι στο παρελθόν. Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι η πίστη των νέων στον έλεγχο επί του δικού τους πεπρωμένου, έχει μειωθεί κατακόρυφα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών.

Η πρότυπη μέτρηση της αίσθησης του ελέγχου είναι ένα ερωτηματολόγιο που αναπτύχθηκε από τον Julien Rotter στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και ονομάζεται Εσωτερική-Εξωτερική Κλίμακα Πηγής Ελέγχου. Το ερωτηματολόγιο αποτελείται από 23 ζεύγη δηλώσεων. Η μια δήλωση σε κάθε ζεύγος αντιπροσωπεύει την πίστη σε μια εσωτερική πηγή ελέγχου (έλεγχος από το άτομο) και η άλλη αντιπροσωπεύει την πίστη σε μια εξωτερική πηγή ελέγχου (έλεγχος από τις περιστάσεις έξω από το άτομο). Το πρόσωπο που κάνει το τεστ πρέπει να αποφασίσει ποια δήλωση σε κάθε ζεύγος είναι πιο αληθινή. Ένα ζεύγος δηλώσεων, για παράδειγμα, είναι το ακόλουθο:

Α) Έχω διαπιστώσει ότι αυτό που πρόκειται να συμβεί, θα συμβεί.

Β) Η εμπιστοσύνη στην μοίρα, δεν έχει αποδειχθεί καλή επιλογή για μένα, όπως να πάρω μια απόφασης για να ακολουθήσω μια συγκεκριμένη πορεία.

Σε αυτήν την περίπτωση, η επιλογή (α) αντιπροσωπεύει μία εξωτερική πηγή ελέγχου και η (β) αντιπροσωπεύει μία εσωτερική πηγή ελέγχου.

 

Πολλές μελέτες κατά τη διάρκεια των ετών έχουν δείξει ότι οι άνθρωποι που έχουν αυξημένες μετρήσεις προς την εσωτερική πηγή ελέγχου της κλίμακας Rotter, τα πάνε καλύτερα στη ζωή από ό,τι εκείνοι που κλίνουν προς την εξωτερική πηγή ελέγχου. [2] Έτσι, είναι πιο πιθανό να βρουν τις καλές θέσεις εργασίας που θέλουν, να φροντίζουν για την υγεία τους και να παίζουν ενεργό ρόλο στην κοινότητές τους και είναι λιγότερο πιθανό να έχουν άγχος ή κατάθλιψη.

Σε μια ερευνητική μελέτη που δημοσιεύθηκε πριν από λίγα χρόνια, η Twenge και οι συνεργάτες της ανέλυσαν τα αποτελέσματα πολλών προηγούμενων μελετών που χρησιμοποίησαν την Κλίμακα Rotter με νέους από το 1960 έως το 2002. [3] Διαπίστωσαν ότι κατά την περίοδο αυτή οι μέσες μετρήσεις για παιδιά ηλικίας 9 έως 14 ετών καθώς και για τους φοιτητές, μετατοπίστηκαν δραματικά μακριά από την εσωτερική πηγή ελέγχου προς την άκρη του εξωτερικού ελέγχου της κλίμακας. Στην πραγματικότητα, η μετατόπιση ήταν τόσο μεγάλη, ώστε το μέσο νεαρό άτομο το 2002 έκλινε περισσότερο στην εξωτερική πηγή ελέγχου από ό,τι το 80% των νέων στη δεκαετία του 1960. Η αύξηση της εξωτερικότητας στην κλίμακα Rotter κατά την περίοδο των 42 ετών, έδειξε την ίδια γραμμική τάση όπως και η αύξηση της κατάθλιψης και του άγχους.

Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι η άνοδος στην εξωτερική πηγή ελέγχου (με ταυτόχρονη μείωση της εσωτερικής πηγής ελέγχου) σχετίζεται αιτιολογικά με την αύξηση του άγχους και της κατάθλιψης. Όταν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουν ελάχιστο ή καθόλου έλεγχο πάνω στην τύχη τους, γίνονται ανήσυχοι: «Κάτι τρομερό μπορεί να συμβεί σε μένα ανά πάσα στιγμή και δεν θα μπορώ να κάνω τίποτα γι’ αυτό». Όταν το άγχος και η αίσθηση της αδυναμίας γίνονται πάρα πολύ έντονα, οι άνθρωποι γίνονται καταθλιπτικοί: «Δεν υπάρχει κανένα νόημα να προσπαθήσω, είμαι καταδικασμένος».

 

Στροφή προς τους εξωγενείς στόχους, μακριά από εσωτερικούς στόχους

Η θεωρία της Twenge είναι ότι οι διαγενεακές αυξήσεις άγχους και κατάθλιψης σχετίζονται με μια μετατόπιση από τους «εσωτερικούς» στόχους σε «εξωγενείς». [1] Οι εσωτερικοί στόχοι είναι αυτοί που αφορούν στην ανάπτυξη του ανθρώπου ως πρόσωπο, όπως να καταστήσει τον εαυτό του υπεύθυνο για τις επιλογές του και να αναπτύξει μία ουσιαστική φιλοσοφία στη ζωή. Οι εξωγενείς στόχοι, από την άλλη πλευρά, είναι εκείνοι που έχουν να κάνουν με υλικές ανταμοιβές και τις κρίσεις των άλλων ανθρώπων. Περιλαμβάνουν τους στόχους των υψηλών εισοδημάτων, το κοινωνικό προφίλ και την όμορφη εμφάνιση.

Η Twenge παραθέτει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι οι νέοι σήμερα είναι, κατά μέσο όρο, περισσότερο προσανατολισμένοι προς τους εξωγενείς στόχους και λιγότερο προσανατολισμένοι προς τους εσωτερικούς στόχους από ό,τι ήταν στο παρελθόν. Για παράδειγμα, μια ετήσια δημοσκόπηση σε πρωτοετείς φοιτητές δείχνει ότι, οι περισσότεροι φοιτητές σήμερα υποστηρίζουν ως πιο σημαντικό για αυτούς να «είναι εύποροι οικονομικά» από ό,τι «να αναπτύξουν μια ουσιαστική φιλοσοφία στη ζωή». Το αντίστροφο συνέβαινε στη δεκαετία του 1960 και του 1970. [4]

Η στροφή προς τους εξωγενείς στόχους θα μπορούσε κάλλιστα να σχετίζεται αιτιολογικά με τη στροφή προς μια εξωτερική πηγή ελέγχου. Έχουμε πολύ λιγότερο προσωπικό έλεγχο πάνω στην επίτευξη των εξωγενών στόχων από ό,τι των εσωτερικών. Μπορώ, μέσα από την προσωπική προσπάθεια, να βελτιώσω αρκετά τις ικανότητές μου, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι θα γίνω πλούσιος. Μπορώ, μέσα από πνευματικές πρακτικές ή φιλοσοφικές αναζητήσεις, να βρω τη δική μου αίσθηση του νοήματος στη ζωή, αλλά αυτό δεν εγγυάται ότι οι άνθρωποι θα με βρουν πιο ελκυστικό ή θα με επαινέσουν. Στο βαθμό που η συναισθηματική μου αίσθηση ικανοποίησης προέρχεται από την πρόοδο προς τους εσωτερικούς στόχους μπορώ να ελέγξω τη συναισθηματική ευημερία μου. Στο βαθμό που η ικανοποίηση μου προέρχεται από τις αποφάσεις και τις ανταμοιβές των άλλων, έχω πολύ λιγότερο έλεγχο πάνω στη συναισθηματική μου κατάσταση.

Η Twenge προτείνει ότι η μετατόπιση από εσωτερικούς σε εξωγενείς στόχους αντιπροσωπεύει μια γενική στροφή προς μια κουλτούρα του υλισμού, που μεταδίδεται μέσω της τηλεόρασης και άλλων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Οι νέοι άνθρωποι εκτίθενται από τη γέννηση τους στις διαφημίσεις και τα άλλα μηνύματα που υποστηρίζουν ότι η ευτυχία εξαρτάται από την καλή εμφάνιση, την δημοσιότητα και τα υλικά αγαθά. Η εικασία μου είναι ότι η Twenge είναι τουλάχιστον εν μέρει σωστή για αυτό, αλλά εγώ θα προτείνω μια περαιτέρω αιτία, η οποία νομίζω ότι είναι ακόμη πιο σημαντική και βασική: Η υπόθεσή μου είναι ότι η διαγενεακή αύξηση προς την εξωτερικότητα, των εξωγενών στόχων, του άγχους και της κατάθλιψης προκαλούνται όλα σε μεγάλο βαθμό από τη μείωση, κατά την ίδια περίοδο, των ευκαιριών για ελεύθερο παιχνίδι και της αύξησης του χρόνου και του βάρους που δίνεται στην εκπαίδευση.

 

Πώς η μείωση του ελεύθερου παιχνιδιού έχει συμβάλει στην ύφεση της αίσθησης του ελέγχου και των εσωτερικών στόχων και στην άνοδο του άγχους και της κατάθλιψης

Η ελευθερία των παιδιών να παίξουν και να εξερευνήσουν από μόνα τους, ανεξάρτητα από την άμεση καθοδήγηση και την κατεύθυνση των ενηλίκων, έχει μειωθεί σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Το ελεύθερο παιχνίδι και η εξερεύνηση είναι, ιστορικά, ο τρόπος με τον οποίο τα παιδιά μαθαίνουν να λύνουν τα προβλήματά τους, να ελέγχουν τις ζωές τους, να αναπτύσσουν τα δικά τους συμφέροντα και να γίνουν υπεύθυνα για την επιδίωξη των δικών τους συμφερόντων. Στην πραγματικότητα, το παιχνίδι, εξ ορισμού, είναι δραστηριότητα που ελέγχεται και διευθύνεται από τους παίκτες και το παιχνίδι, εξ ορισμού, απευθύνεται προς τους εσωτερικούς και όχι τους εξωγενείς στόχους.

 

"Στερώντας από τα παιδιά τις ευκαιρίες να παίξουν μόνα τους, μακριά από την άμεση εποπτεία και τον έλεγχο των ενηλίκων, τους στερούμε τις ευκαιρίες για να μάθουν πώς να παίρνουν τον έλεγχο της δικής τους ζωής."

 

Μπορεί να νομίζουμε ότι τα προστατεύουμε, αλλά στην πραγματικότητα μειώνουμε τη χαρά τους, μειώνοντας την αίσθηση του αυτο-ελέγχου, εμποδίζοντάς τα να ανακαλύψουν και να εξερευνήσουν πιθανότητες που θα τους ικανοποιούσαν και αυξάνοντας τις πιθανότητες να υποφέρουν από άγχος, κατάθλιψη και άλλες διαταραχές.

 

Πώς η καταναγκαστική εκπαίδευση στερεί από τους νέους τον προσωπικό έλεγχο και τους κατευθύνει προς τους εξωγενείς στόχους, προωθώντας το άγχος και την κατάθλιψη

Κατά την διάρκεια του ίδιου μισού αιώνα ή περισσότερο, όταν και το ελεύθερο παιχνίδι έχει μειωθεί, αυξάνονται συνεχώς οι ώρες του σχολείου και οι σχολικές δραστηριότητες (όπως τα μαθήματα εκτός σχολείου και τα σπορ που ελέγχονται από τους ενήλικες). Τα παιδιά σήμερα ξοδεύουν περισσότερες ώρες την ημέρα, ημέρες το χρόνο και χρόνια της ζωής τους στο σχολείο από ό,τι ποτέ πριν. Δίνεται περισσότερο βάρος από ποτέ στις εξετάσεις και στους βαθμούς. Έξω από το σχολείο, τα παιδιά περνούν περισσότερο χρόνο από ποτέ σε περιβάλλοντα στα οποία κατευθύνονται, προστατεύονται, τροφοδοτούνται, κατατάσονται, κρίνονται και επιβραβεύονται από τους ενήλικες. Σε όλα αυτά τα περιβάλλοντα οι ενήλικες έχουν τον έλεγχο, όχι τα παιδιά.

Στο σχολείο, τα παιδιά μαθαίνουν γρήγορα ότι δεν υπολογίζονται οι δικές τους επιλογές δραστηριοτήτων και οι δικές τους υπεύθυνες αποφάσεις. Αυτό που έχει σημασία είναι οι επιλογές και οι αποφάσεις των καθηγητών. Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι εντελώς προβλέψιμοι: μπορεί οι μαθητές να μελετούν σκληρά αλλά να πάρουν ένα άσχημο βαθμό επειδή δεν καταλάβαν τι ακριβώς ο ήθελε δάσκαλος να διαβάσουν ή δεν μάντεψαν σωστά τι ερωτήσεις θα έκανε. Στα μυαλά της μεγάλης πλειοψηφίας των μαθητών, ο στόχος δεν είναι η επάρκεια, αλλά οι καλοί βαθμοί. Με δεδομένη την επιλογή μεταξύ της πραγματικής μάθησης ενός θέματος και της αριστείας, η μεγάλη πλειοψηφία των μαθητών, χωρίς δισταγμό, θα επιλέξει το τελευταίο.

Αυτό είναι αλήθεια σε κάθε στάδιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας, τουλάχιστον μέχρι το επίπεδο των μεταπτυχιακών σπουδών. Αυτό δεν είναι σφάλμα των φοιτητών, αλλά δικό μας λάθος. Το έχουμε δημιουργήσει με αυτόν τον τρόπο. Το σύστημα του συνεχούς ελέγχου και της αξιολόγησης στο σχολείο, η οποία γίνεται όλο και πιο έντονη με κάθε χρόνο που περνάει, είναι ένα σύστημα που αντικαθιστά πολύ καθαρά τις εξωγενείς ανταμοιβές και τους στόχους για τους αντίστοιχους εσωτερικούς. Είναι σχεδόν σχεδιασμένο για να παράγει άγχος και κατάθλιψη. [5]

Το σχολείο είναι επίσης ένα μέρος όπου τα παιδιά έχουν ελάχιστη επιλογή σχετικά με ποια πρόσωπα μπορούν να σχετιστούν. Καθοδηγούνται να βρίσκονται σε χώρους που είναι γεμάτοι με άλλα παιδιά που δεν επέλεξαν και πρέπει να περάσουν ένα μεγάλο μέρος της κάθε σχολικής ημέρας εκεί. Στο ελεύθερο παιχνίδι, τα παιδιά που αισθάνονται παρενόχληση ή εκφοβισμό μπορούν να φύγουν και να βρούν άλλη ομάδα που είναι πιο συμβατή, όμως στο σχολείο δεν μπορούν. Αν οι νταήδες είναι άλλοι μαθητές ή καθηγητές (που είναι πάρα πολύ κοινό), το παιδί δεν έχει συνήθως καμία επιλογή παρά να αντιμετωπίζει καθημερινά τα εν λόγω πρόσωπα.

Τα αποτελέσματα είναι μερικές φορές καταστροφικά.

Πριν από μερικά χρόνια, ερευνητές διεξήγαγαν μια μελέτη για να μετρήσουν την ευτυχία και τη δυστυχία σε μαθητές των δημόσιων σχολείων [6]. Κάθε ένας από τους 828 συμμετέχοντες, προερχόμενοι από 33 διαφορετικά σχολεία σε 12 διαφορετικές κοινότητες σε ολόκληρη τη χώρα, φορούσε ένα ειδικό ρολόι για μια εβδομάδα, προγραμματισμένο να ειδοποιεί μέσω ενός σήματος σε τυχαίες χρονικές στιγμές από τις 07.30 το πρωί ως τις 22:30. Κάθε φορά που το σήμα ακουγόταν οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν ένα ερωτηματολόγιο δείχνοντας πού ήταν, τι έκαναν, και πόσο ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι ήταν εκείνη τη στιγμή.

Τα χαμηλότερα επίπεδα της ευτυχίας, με μεγάλη διαφορά (και αυτό δεν είναι έκπληξη) παρουσιάστηκαν όταν τα παιδιά ήταν στο σχολείο και τα υψηλότερα επίπεδα σημειώθηκαν όταν ήταν έξω από το σχολείο και συνομιλούσαν ή έπαιζαν με τους φίλους τους. Ο χρόνος που δαπανούσαν με τους γονείς παρουσιάστηκε στο μέσο του διαστήματος. Ο μέσος όρος της ευτυχίας αυξανόταν τα Σαββατοκύριακα, αλλά στη συνέχεια έπεφτε αργά την Κυριακή το απόγευμα μέχρι το βράδυ, εν αναμονή της ερχόμενης εβδομάδας.

Ως κοινωνία έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά πρέπει να περάσουν ένα μεγάλο διάστημα του χρόνου τους στο ίδιο περιβάλλον, στο οποίο δεν θέλουν να βρίσκονται. Το κόστος αυτής της πεποίθησης, όπως μετράται από την ευτυχία και την ψυχική υγεία των παιδιών μας, είναι τεράστιο.

Είναι ώρα να επανεξετάσουμε την εκπαίδευση.

 

Υπάρχει ένας άλλος τρόπος

Όποιος κοιτάζει με ειλικρίνεια τις εμπειρίες των μαθητών στο δημοκρατικό μοντέλο του σχολείου Sudbury, όπου επικρατεί η ελευθερία, το παιχνίδι και η αυτο-κατευθυνόμενη εξερεύνηση, ξέρει ότι υπάρχει και άλλος τρόπος. Δεν χρειάζεται να τρελαίνουμε τα παιδιά για να εκπαιδευθούν. Οι νέοι εκπαιδεύουν τους εαυτούς τους έχοντας ελευθερία και ευκαιρίες, χωρίς καταναγκασμό. Και το κάνουν με χαρά και κατά τη διαδικασία αυτή αναπτύσουν εσωτερικές αξίες, προσωπικό αυτο-έλεγχο και συναισθηματική ευεξία. Ίσως έφτασε η ώρα για την κοινωνία να αντικρίσει ειλικρινά την κατάσταση.

 

Πηγή: psychologytoday.com

 

Βιβλιογραφία

·      [1] Twenge, J., et al., (2010). Birth cohort increases in psychopathology among young Americans, 1938-2007: A cross-temporal meta-analysis of the MMPI. In press, Clinical Psychology Review 30, 145-154.

·      [2] For references, see Twenge et al. (2004).

·      [3] Twenge, J. et al. (2004). Its beyond my control: A cross-temporal meta-analysis of increasing externality in locus of control, 1960-2002. Personality and Social Psychology Review, 8, 308-319.

·      [4] Pryor, J. H., et al. (2007). The American freshman: Forty-year trends, 1966-2006. Los Angeles: Higher Education Research Institute.

·      [5] Consistent with this claim is evidence that the more academically competitive the school, the greater is the incidence of student depression. Herman, K. C., et al. (2009). Childhood depression: Rethinking the role of school. Psychology in the Schools, 46, 433-446.

·      [6] Csikszentmihalyi, M., & Hunter, J. (2003). Happiness in everyday life: The uses of experience sampling. Journal of Happiness Studies, 4, 185-199.


 

Πηγή: psychologynow.gr

 

Τα οφέλη του βρεφικού μασάζ είναι πολλά και μπορούμε να τα δούμε από πολλές οπτικές. Από το μασάζ ωφελούνται τόσο το μωρό όσο η μητέρα, ολόκληρη η οικογένεια αλλά μακροπρόθεσμα και η κοινωνία. 


ΓΙΑ ΤΟ ΜΩΡΟ
Τα οφέλη που κερδίζει το μωρό από το μασάζ χωρίζονται σε τέσσερις βασικές κατηγορίες σύμφωνα με τον Διεθνή Σύνδεσμο Βρεφικού Μασάζ και τη
Vimala Mc Clure, εμπνεύστρια και ιδρύτρια του οργανισμού: Αλληλεπίδραση, Διέγερση, Ανακούφιση και Χαλάρωση.

 

Αλληλεπίδραση
• Ενισχύεται ο δεσμός γονιών – βρέφους και η ασφαλής προσκόλληση
• Κερδίζει όλη την προσοχή των γονιών σε μια ώρα ποιοτική
• Χρησιμοποιούνται όλες οι αισθήσεις
• Προωθείται η λεκτική και μη λεκτική επικοινωνία
• Εξελίσσονται οι προ – γλωσσικές του ικανότητες
• Αισθάνεται ότι αξίζει σεβασμό και αγάπη
• Μαθαίνει στην υπομονή και την ενσυναίσθηση
• Μιμείται τους γονείς στην εκδήλωση αγάπης και τρυφερότητας

 

Διέγερση
• Διεγείρονται τα βασικά συστήματα του οργανισμού όπως το κυκλοφορικό, πεπτικό, ορμονικό, ανοσοποιητικό, λεμφικό, νευρικό, αναπνευστικό, αιθουσαίο (αισθητηριακό σύστημα που ελέγχει την αίσθηση της κίνησης και της ισορροπίας)
• Σημαντική μυϊκή ανάπτυξη
• Γρήγορη σύνδεση των νευρώνων του εγκεφάλου
• Ανάπτυξη της γλωσσικής ικανότητας
• Εξέλιξη στην αντίληψη της μάθησης
• Απόκτηση αντίληψης σώματος και νου

 

Ανακούφιση 
Το βρεφικό μασάζ ανακουφίζει το μωρό από:
• Κολικούς – αέρια
• Δυσκοιλιότητα
• Κοιλιακές κράμπες
• Μπούκωμα μύτης
• Οδοντοφυΐα
 
• Μυϊκή ένταση
• Πόνους ανάπτυξης
• Αναστάτωση του νευρικού συστήματος
• Ευαισθησία στο άγγιγμα
• Σωματική και ψυχολογική ένταση

 

Χαλάρωση
• Βελτιώνει σημαντικά τον ύπνο
• Ομαλοποιεί την μυϊκή ένταση
• Το μωρό γίνεται πιο ευέλικτο και προσαρμόζεται καλύτερα στο περιβάλλον που βρίσκεται
• Γίνεται πιο ήρεμο και μαθαίνει να ηρεμεί τον εαυτό του
• Μειώνονται τα επίπεδα του στρες και αυξάνονται τα επίπεδα χαλάρωσης χάρη στις ορμόνες που παράγονται όπως η οκυτοκίνη και η σεροτονίνη
• Εμφανίζει λιγότερη υπερένταση και υπερκινητικότητα

 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ
• Κατανοούν το μωρό τους
• Μαθαίνουν να σέβονται τις ανάγκες και τις επιθυμίες του
• Δένονται με το μωρό τους και δημιουργούν βάσεις για μια σωστή ασφαλή προσκόλληση
• Νιώθουν σιγουριά και αυτοπεποίθηση σαν γονείς
• Ο πατέρας εμπλέκεται στην ανατροφή του μωρού από πολύ νωρίς
• Μειώνονται οι ορμόνες του στρες και αυξάνονται αυτές που προκαλλούν ηρεμία
• Κοιμούνται περισσότερο και πιο βαθειά
• Η μητέρες θηλάζουν πιο εύκολα και παρουσιάζουν λιγότερα συμπτώματα επιλόχειου κατάθλιψης
• Έχουν τη δυνατότητα να γνωρίσουν και να συναναστραφούν με άλλους γονείς στα μαθήματα

 

ΓΙΑ ΌΛΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Με την εμπλοκή των αδερφών στο μασάζ, μειώνεται ο ανταγωνισμός και η ζήλεια, οι διαμάχες γίνονται όλο και λιγότερες και το οικογενειακό περιβάλλον γίνεται πιο ήρεμο. Η οικογένεια δένει και τα παιδιά μαθαίνουν να δίνουν και να παίρνουν σεβασμό και αγάπη.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Με το μασάζ τα παιδιά μαθαίνουν στο τρυφερό άγγιγμα ενώ διδάσκονται σεβασμό και ενσυναίσθηση, συστατικά απαραίτητα για το χτίσιμο μιας υγιούς και συγκροτημένης προσωπικότητας. Οι υγιείς άνθρωποι κατά συνέπεια, συνιστούν μια υγιή κοινωνία, με λιγότερη βιαιότητα και κακοποίηση και περισσότερο σεβασμό και ανεκτικότητα.

 

 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα και βρείτε εδώ περισσότερες πληροφορίες για τα Μαθήματα Βρεφικού Μασάζ.

Σελίδα 1 από 2

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!