Αυτογνωσία

Αυτογνωσία (68)

Η διαρκής διαδικασία γνώσης και αποδοχής του εαυτού 

 

Έχουν γραφτεί πολλά για τον ρόλο της μητέρας στην εξέλιξη του παιδιού, όχι όμως και για το ρόλο του πατέρα. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Είναι αλήθεια ότι η Ψυχολογία αγνόησε για πολύν καιρό τον πατέρα… Οι επιστήμονες υπέθεσαν προκαταβολικά ότι η επίδρασή του στην ανάπτυξη του παιδιού έχει μικρότερη σημασία από εκείνη της μητέρας και οι θεωρίες που αναπτύχθηκαν στο παρελθόν είναι εναρμονισμένες με την παραδοσιακή αντίληψη για τον πατέρα – θεατή και τη μητέρα να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ανάπτυξη του παιδιού.

Είναι αλήθεια ακόμα ότι όπως αναπτύχθηκε η κοινωνία μας με τη μητέρα «στο σπίτι» και τον πατέρα «στη δουλειά», η κατανομή των ρόλων κάθε φύλου καθορίστηκε ανάλογα με τις πολιτισμικές, κοινωνικές και ιδεολογικές συνθήκες.

 

Τι μας κάνει τώρα να αναθεωρήσουμε το ρόλο του πατέρα; Τι έχει αλλάξει;

Στην εποχή μας έχουμε ν’ αντιμετωπίσουμε νέα φαινόμενα που έριξαν φως στον παραγνωρισμένο ρόλο του πατέρα:

(α) Η γυναίκα πλέον εργάζεται συχνά τις ίδιες ώρες με τον πατέρα ή και περισσότερες, με αποτέλεσμα την ανακατανομή των ρόλων σε σχέση με τη φροντίδα των παιδιών

(β) Αυξήθηκαν τα διαζύγια και οι μονογονικές οικογένειες

(γ)  Εντατικοποιήθηκαν οι έρευνες πάνω στο ρόλο του πατέρα στην ανάπτυξη των παιδιών και πάνω στις συνέπειες της πατρικής αποστέρησης

(δ) Μελετήθηκαν πιο εκτεταμένα οι διαφορές των δύο φύλων (βιολογικές και κοινωνικές)

(ε) Η οικογένεια πλέον αντιμετωπίζεται σαν σύστημα που αλληλοεπηρεάζει και αλληλοκαθορίζει τις σχέσεις των μελών της

 

Στην εποχή μας δηλαδή ο ρόλος του πατέρα έχει αλλάξει και δεν είναι πλέον απλός θεατής;

Δυστυχώς συχνά ο πατέρας περιορίζεται στους ρόλους του Άγιου Βασίλη που έρχεται φορτωμένος δώρα και του Μέγα Τιμωρού που έρχεται να τιμωρήσει και να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Άλλες φορές εμφανίζεται στο προσκήνιο με το τέλος της βρεφικής ηλικίας, όταν «μπορεί» να επικοινωνεί πλέον με το παιδί του. Αυτό όμως έχει βαρύ τίμημα για τη μητέρα και τη φορτώνει με πολύ άγχος, θυμό και ενοχή για τα τυχόν προβλήματα του παιδιού.

 

Είναι χαρακτηριστικό ότι συχνά οι ίδιοι οι πατέρες θεωρούν ότι το μεγάλωμα των παιδιών είναι καθαρά «γυναικεία» υπόθεση και ότι δεν διαθέτουν τα απαραίτητα βιολογικά ένστικτα για να ανταποκριθούν στα παιδιά τους, ιδιαίτερα κατά τη βρεφική ηλικία. Οι σύγχρονες έρευνες όμως διαψεύδουν αυτές τις εδραιωμένες αντιλήψεις και καλούν τον πατέρα να πάρει τη θέση που του αρμόζει στο οικογενειακό σύστημα και να «αποφορτίσει» τη μητέρα από τις ευθύνες που της επιρρίπτονται για «οτιδήποτε πηγαίνει στραβά»!

 

Ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα στο οικογενειακό σύστημα;

Πρώτα απ’ όλα δεν θα πρέπει να αγνοείται ο ρόλος του πατέρα σαν το πρόσωπο που θα «κόψει» τον ψυχολογικό ομφάλιο λώρο που συνδέει τη μητέρα με το παιδί. Έτσι, συχνά η υπερπροστασία της μητέρας με τις καταστροφικές για το ψυχισμό των παιδιών συνέπειες, σχετίζεται με την απουσία ή την ανεπάρκεια του πατέρα.

 

Θα πρέπει ακόμα να παραδεχτούμε το γεγονός πως ο τρόπος συμμετοχής του πατέρα στο γάμο του και οι συζυγικές σχέσεις, που είναι ο πυρήνας πάνω στον οποίο κτίζεται το όλο οικογενειακό σύστημα, καθορίζουν και την επάρκεια του μητρικού ρόλου και το πώς η μητέρα αντεπεξέρχεται στο ρόλο αυτό. Η ποιότητα της σχέσης των δύο συζύγων σχετίζεται με την ποιότητα της σχέσης μητέρας – παιδιού αλλά και πατέρα –παιδιού.

 

Είναι σημαντικό το ότι έχει παρατηρηθεί υψηλή συνάφεια των προβλημάτων των παιδιών με τη γενικότερη ανωμαλία και διαταραχή που επικρατεί στην οικογένεια, ιδιαίτερα στις διαλυμένες οικογένειες ή στις οικογένειες που οι σύζυγοι βρίσκονται σε «συναισθηματικό διαζύγιο».

 

Ποιος είναι ο ρόλος του πατέρα στην κοινωνικοποίηση του παιδιού και στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του;

Τονίζεται η σημασία της πατρικής παρουσίας κατά τη βρεφική ηλικία του παιδιού ως προς τις έμμεσες συνέπειές της στις πρώτες συναναστροφές και ενέργειες του παιδιού με άλλα πρόσωπα.

Αν ο πατέρας «ασχοληθεί», θα μπορέσει να αντιληφθεί τις εκδηλώσεις του βρέφους και ν' ανταποκριθεί σωστά σ' αυτές. Πέρα από την άμεση επίδρασή του στο βρέφος, επηρεάζει έμμεσα τη συμπεριφορά της μητέρας απέναντι σ' αυτό.

 

Πατέρας και βρέφος, όπως μητέρα και βρέφος αλληλοεπηρεάζονται αδιάκοπα. Ο πατέρας καταλαβαίνει τις εκδηλώσεις του βρέφους και αυτό με τη σειρά του μαθαίνει να επικοινωνεί και να επιδρά στη συμπεριφορά του πατέρα του απέναντί του. Αυτή η ανταλλαγή ανάμεσα στον πατέρα και το βρέφος δίνει από νωρίς στο παιδί ένα μάθημα κοινωνικού ελέγχου: «Μπορώ να επηρεάσω τους άλλους με αυτά που κάνω!»

 

Οι οικογένειες με μεγαλύτερη ισότητα στις σχέσεις των γονιών και ίσο καταμερισμό στις φροντίδες για το μωρό (τάισμα, λούσιμο, ντύσιμο…) καταφέρνουν να δώσουν στο βρέφος την ικανότητα ν' ανοίγεται στους άλλους και να φοβάται λιγότερο την παρουσία ενός ξένου. Με αυτό τον τρόπο καθορίζουν τις κοινωνικές του αντιδράσεις και τις φιλίες που θα αναπτύξει στο μέλλον με άλλα παιδιά.

 

Μελέτες σε έφηβους δείχνουν ότι οι έφηβοι που είχαν ανεπαρκή πατρική στοργή ήταν λιγότερο κοινωνικοί, δυσπροσάρμοστοι, ανασφαλείς και αγχώδεις με χαμηλή αυτοεκτίμηση.

Άλλες μελέτες σε παιδιά που ο πατέρας τους απουσίαζε μεταξύ 6 – 12 ετών δείχνουν ότι σαν έφηβοι ήταν πιο επιθετικοί αλλά και θηλυπρεπείς ταυτόχρονα.

Ακόμα πολλές έρευνες συνδέουν την ένταση και την έκταση του άγχους που αναπτύσσει το παιδί με την πατρική αποστέρηση.

Μεγάλος ρόλος αποδίδεται στον ρόλο του πατέρα στην ανάπτυξη διαταραχών της συμπεριφοράς του παιδιού, όπως στην αντικοινωνική συμπεριφορά, την «παιδική παραπτωματικότητα» και άλλων ψυχικών διαταραχών και ψυχοπαθολογικών εκδηλώσεων.

 

Όταν ο πατέρας «απουσιάζει» δεν υπάρχει πρότυπο ταύτισης για το αγόρι, με αποτέλεσμα να φτιάχνει πρότυπο «μυθικό»: παντοδύναμο, που δεν απαγορεύει, δεν έχει όρια, δεν έχει φραγμούς, δεν έχει αυτοέλεγχο!

Συμπερασματικά μπορούμε να πούμε πως μέσω της διαδικασίας ταύτισης με τους γονείς του το παιδί χτίζει το «εγώ» του βάσει των προτύπων που του παρέχουν οι γονείς του. Έτσι βλέπουμε τον σημαντικό ρόλο του πατέρα όχι μόνο στην ανάπτυξη της ηθικής συνείδησης και συμπεριφοράς του παιδιού (αξίες, στάσεις ζωής) αλλά και στη διαμόρφωση της «σεξουαλικής του ταυτότητας».

 

Ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του πατέρα στη διαμόρφωση της σεξουαλικής ταυτότητας του παιδιού;

Οι πατέρες επηρεάζουν περισσότερο από τις μητέρες τη συμπεριφορά σύμφωνα με το φύλο με την προσωπικότητα τους, με το να χρησιμεύουν σαν πρότυπα και με τις καθημερινές συναναστροφές με τα παιδιά τους.

Είναι αξιοσημείωτο το ότι η πατρική ζεστασιά συνδέεται με υψηλή αρρενωπότητα στ' αγόρια. Τα αγόρια που η συμπεριφορά τους ταιριάζει με το στερεότυπο του ανδρισμού έχουν πατέρες αποφασιστικούς, ικανούς να θέτουν όρια, με ενεργό ρόλο στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών τους.

 

Οι μελέτες δείχνουν ότι η σεξουαλική ταυτοποίηση των αγοριών εξαρτάται κυρίως από το πόσο ουσιώδης είναι για το αγόρι η σχέση με τον πατέρα του και όχι από το χρόνο που περνά μαζί του. Τα αγόρια που έχουν μεγαλύτερη ταυτοποίηση με τον «ανδρικό ρόλο» βλέπουν τον πατέρα τους ως πηγή επιδοκιμασίας και τιμωρίας.

Αντίθετα, η αδιαφορία και η εχθρότητα του πατέρα ευθύνονται κατά πολύ για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες στη δημιουργία μόνιμων ετεροφυλικών σχέσεων.

 

Στις έρευνες για τα αποτελέσματα της πρώιμης πατρικής αποστέρησης φαίνεται ότι για τα αγόρια δεν υπάρχει μορφή για ταυτοποίηση (ανδρικό πρότυπο). Είναι περισσότερο «θηλυπρεπή», λιγότερο ανεξάρτητα, έχουν δυσκολίες στις σχέσεις με συνομήλικους και είναι αγχώδη με περισσότερα προβλήματα συμπεριφοράς.

Όσον αφορά στα κορίτσια, δημιουργούνται δυσκολίες στις σχέσεις τους με τους άντρες και παραμένουν πιο εξαρτημένα από τη μητέρα τους.

Εννοείται, πως όσο αλλάζουν οι αντιλήψεις μας για το ποια συμπεριφορά ταιριάζει στα κορίτσια και ποια στα αγόρια, άλλο τόσο αλλάζει και η συμβολή του πατέρα σ' αυτή τη διαδικασία.

 

Ο πατέρας παίζει κάποιο ιδιαίτερο ρόλο στην πνευματική εξέλιξη των παιδιών;

Ο πατέρας επηρεάζει την απόδοση των παιδιών στο σχολείο, τις προτιμήσεις τους, ακόμα και τα είδη των απασχολήσεων τους. Δεν είναι λίγα τα παιδιά που ασχολούνται, για παράδειγμα, με το ποδόσφαιρο (ανεξαρτήτως ταλέντου και πραγματικού ενδιαφέροντος), μόνο και μόνο γιατί το ποδόσφαιρο είναι σημαντικό για τον πατέρα…

Οι πατέρες και οι μητέρες συμβάλουν στη νοητική ανάπτυξη του βρέφους αλλά με διαφορετικό τρόπο:

Ο πατέρας με τις φυσικές του ικανότητες σαν συμπαίκτης στο παιχνίδι με το παιδί και η μητέρα με τις ειδικές της ικανότητες να του κουβεντιάζει και να το διδάσκει.

Οι πατέρες μιλούν λιγότερο αλλά παίζουν με απότομες αλλαγές της έντασης κυρίως «σωματικά», ζωηρά παιχνίδια, παρά διδακτικά ή διανοητικά ή με αντικείμενα ή με ομιλία όπως της μητέρας. Στο παιχνίδι με τον πατέρα, το παιδί εξερευνά, γνωρίζει, αποδέχεται τα όρια του και αποκτά τον έλεγχο της πραγματικότητάς του. Αποκτώντας όμως τον έλεγχο της πραγματικότητάς του, το παιδί κερδίζει σε αυτογνωσία και αυτοεκτίμηση.

 

Πέρα από το παιχνίδι, καθοριστική είναι η συμβολή του πατέρα (αν η μητέρα τον αφήσει!!!) στις προσπάθειες που κάνει, νωρίτερα από τη μητέρα , για να γίνει το παιδί του ανεξάρτητο (να τρώει, να λούζεται και να κοιμάται μόνο, να κόβει με το μαχαίρι κ.ο.κ).

Δεν είναι τυχαίο ότι η πατρική αποστέρηση συνδέεται με χαμηλότερες επιδόσεις στο σχολείο για τα αγόρια και με τη συχνότερη εμφάνιση σχολικής φοβίας ή σχολικής αποτυχίας.

 

Αυτά αφορούν στα αγόρια. Στα κορίτσια οι πατέρες επιδρούν με το λόγο και τη στοργή τους και όχι τόσο με το παιχνίδι! Οι πατέρες επηρεάζουν τα κορίτσια τους έμμεσα, μέσα από τη σχέση τους με τις γυναίκες τους και άμεσα με τις προσδοκίες που δείχνουν να έχουν από αυτά.

 

Η πατρική αποστέρηση είναι δηλαδή εξίσου σημαντική όπως και η μητρική αποστέρηση;

Φαίνεται πως ο πατέρας πρέπει να εγκαταλείψει το ρόλο του θεατή και με την παρουσία του και το παράδειγμα του να συμπρωταγωνιστήσει και να δείξει μαζί με τη μητέρα πώς λειτουργεί μια οικογένεια: η βασική μονάδα, η υπεύθυνη για την ανάπτυξη των μελών της.

Η πατρική αποστέρηση είναι όντως εξίσου σημαντική με τη μητρική αποστέρηση. Η αποστέρηση αυτή έχει ποικίλες επιπτώσεις στην εξέλιξη και την προσωπικότητα των παιδιών – επιπτώσεις διαφορετικές στα αγόρια και στα κορίτσια.

Η παρουσία του πατέρα είναι απαραίτητη για τη σεξουαλική ταυτοποίηση, την πνευματική εξέλιξη, την ωρίμανση της προσωπικότητας και των αγοριών και των κοριτσιών.

 

Για την υγιή ψυχοσωματική εξέλιξη των παιδιών χρειάζεται και η πατρική και η μητρική φροντίδα. Σε κάθε στάδιο εξέλιξης του παιδιού στη διάρκεια της παιδικής ηλικίας, το παιδί χρειάζεται όχι μόνο τη μητέρα αλλά και τον πατέρα ως αντικείμενο αγάπης, ασφάλειας, σύνδεσης με τον εξωτερικό κόσμο και την αρχή της πραγματικότητας, ως μορφή ταυτοποίησης ή ακόμα και ως μορφή την οποία μπορεί να αμφισβητήσει…


Μαίρη Δήμου, Κλινική Ψυχολόγος

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε http://www.enteleheia.com.gr/component/spsimpleportfolio/item/20-sxoli-goneon

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

 

Πηγή: www.paidiatros.com

 

Πόσο εύκολο είναι να είσαι γονιός; Υπάρχει ο ιδανικός γονιός;

Αυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που περιστρέφονται γύρω από το μυαλό ενός ανθρώπου που είναι  γονιός ή ετοιμάζεται να γίνει…

Η αλήθεια είναι πως η παγίδα του «ιδανικού γονιού» είναι μεγάλη κι επικίνδυνη είτε από την πλευρά του γονιού είτε από την πλευρά του παιδιού. Τις περισσότερες φορές, οι γονείς πιστεύουν ότι μπορεί να τους δοθεί ο τίτλος του «ιδανικού»,  όταν όλες τους οι προσδοκίες  πραγματοποιηθούν με ευκολία και ακρίβεια. Από την άλλη, τα παιδιά θεωρούν ότι ο γονιός τους είναι «ιδανικός» μόνο όταν πραγματοποιούνται τα χατίρια τους. Και οι δυο πλευρές έχουν στο μυαλό τους κάτι εξιδανικευμένο, που δεν φέρνει συγκρούσεις και αντιπαραθέσεις! Είναι όμως εφικτό αυτό;

Δυστυχώς, δεν υπάρχει τέλειος ή ιδανικός γονιός! Υπάρχει όμως εκείνος ο γονιός ο οποίος αποδέχεται τον εαυτό του, τα βιώματα και τις εμπειρίες από την πατρική του οικογένεια, δεν προσπαθεί να γίνει τέλειος, αλλά δέχεται ότι μπορεί να έχει αντιφατικά συναισθήματα για την οικογένειά του, ότι είναι αναπόφευκτο να γίνουν «λάθη» και κάποια στραβοπατήματα.  Αναγνωρίζει τα λάθη του και προσπαθεί να τα διορθώσει. Προπάντων όμως, βοηθάει το παιδί του να αποκτήσει την αυτονομία του…

Ένας βασικός παράγοντας που επηρεάζει το γονεϊκό ρόλο είναι αυτός του συναισθηματικού κλίματος που δημιουργείται μέσα στην οικογένεια. Η συναισθηματική στάση των γονέων αναφέρεται στην αποδοχή ή απόρριψη απέναντι στο παιδί τους. Η αποδοχή του παιδιού σχετίζεται άμεσα με το βαθμό της στοργής και αγάπης που εκφράζει ο γονιός στο παιδί του. Είναι σημαντικό στις μέρες μας, όπου συνήθως και οι δυο γονείς εργάζονται, να αφιερώνεται ποιοτικός χρόνος στο παιδί και όχι τόσο ποιοτικός. Δεν ωφελεί να νιώθει κανείς τύψεις γιατί εργάζεται πολλές ώρες την ημέρα και δεν έχει χρόνο να δει το παιδί του, αρκεί όταν επιστρέψει σπίτι να μοιραστεί κάποιο χρόνο μαζί του παίζοντας ή κάνοντας κάτι ευχάριστο και για τους δυο. Αυτό το μοίρασμα του χρόνου, βελτιώνει την επικοινωνία μέσα στην οικογένεια, τα μέλη έρχονται πιο κοντά και ο ένας μπορεί να καταλάβει τις ανάγκες του άλλου. Μ’ αυτό τον τρόπο καλλιεργείται  η άνευ όρων κατανόηση στα λάθη του παιδιού και όχι η κριτική διάθεση. Η αποδοχή, λοιπόν, του παιδιού μέσα σε ένα ήπιο οικογενειακό κλίμα με ήρεμους γονείς, έχει σαν αποτέλεσμα την ανάπτυξη υγιούς προσωπικότητας του παιδιού.

Στην αντίπερα όχθη της αποδοχής έχουμε την απόρριψη του παιδιού από τους γονείς  του. Σ’ αυτή την στάση των γονέων δεν κυριαρχεί τόσο η στοργή και η φιλική διάθεση, όσο η αυταρχικότητα. Σε μια αντίστοιχη οικογένεια, δεν ακούγονται  γέλια και ήρεμες συζητήσεις. Ακούγεται μόνο η κριτική! Οι γονείς πιστεύουν πως με το να κριτικάρουν κάθε επιλογή του παιδιού και να μεγαλοποιούν τα λάθη του, θα καλλιεργήσουν την  υπευθυνότητά του. Η επικέντρωση στα σφάλματα και τις ατέλειες  του παιδιού όμως, δεν είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Αντιθέτως, το παιδί μεγαλώνει σε ένα «επιθετικό» περιβάλλον, δεν θα αποκτήσει αυτοσεβασμό και η αυτοεκτίμησή του θα είναι πάντα σε χαμηλά επίπεδα. Φυσικά, η σχέση του παιδιού με την οικογένειά του δεν θα βασίζεται στην ισοτιμία, αλλά στο φόβο, το θυμό, την έλλειψη εμπιστοσύνης, την ανασφάλεια και την ανισορροπία δύναμης.

Το δίπολο της αποδοχής – απόρριψης δεν είναι ο μοναδικός παράγοντας που σχετίζεται με το ρόλο του γονέα. Σημαντικό ρόλο παίζει και η θέσπιση των ορίων για την ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Με την έννοια «όρια» ονομάζουμε το σύνολο από συμφωνίες σχετικά με τον τρόπο λειτουργίας και τις σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Τα όρια, σε πρώτη φάση, θεσπίζονται άτυπα από το συντροφικό ζευγάρι. Στη συνέχεια, με την απόκτηση παιδιού και όσο μεγαλώνει και ωριμάζει, τόσο πιο μεγάλη είναι η συμμετοχή του στη συνδιαμόρφωση των κανόνων. Στόχος των ορίων και των κανόνων δεν είναι η τιμωρία και ο υπερβολικός περιορισμός της συμπεριφοράς του παιδιού, αλλά η εκπαίδευση του παιδιού για μια υγιή ζωή ως παιδί και ως ενήλικας αργότερα.

 

Η θέσπιση των ορίων μέσα στην οικογένεια αναφέρεται ουσιαστικά στην άσκηση πειθαρχίας. Πολλές φορές μπερδεύουμε την πειθαρχία με την αυταρχικότητα και την τιμωρία. Στην πραγματικότητα, όμως η πειθαρχία συσχετίζεται με τη σταθερότητα και τη συνέπεια στην τήρηση των κανόνων. Άρα, λοιπόν, αποφεύγουμε τις σχέσεις εξουσίας, τις πολλές απαγορεύσεις και την άσκηση βίας  και αποδεχόμαστε την καλή επικοινωνία, τον σεβασμό των δικαιωμάτων του παιδιού και την ειλικρίνεια.

Συγκρούσεις και διαφωνίες θα υπάρχουν πάντα μέσα στην οικογένεια. Δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν είναι καλός γονιός γιατί διαφωνεί με το παιδί του. Τα παιδιά επιθυμούν συνεχώς να ξεπεράσουν τα όρια που θέτουν οι γονείς τους. Όσο πιο σταθερός είναι ο γονιός και δείχνει το ενδιαφέρον του για τις ανάγκες του παιδιού, τόσο πιο ανώδυνα και ήπια θα επιλύονται οι μικροσυγκρούσεις.  Ας ξεχάσουμε τη φράση «δεν θα γίνει το δικό σου». Δεν θέλουμε να φουντώσουμε τον ανταγωνισμό μεταξύ μας, αλλά να προωθήσουμε την ωριμότητα και μια νέα στρατηγική επίλυσης συγκρούσεων και εξεύρεσης εναλλακτικών λύσεων.

Θα ήταν αποτελεσματικό αν είχαμε στο νου μας ότι η οικογένεια και η ανατροφή των παιδιών δεν αποτελεί μόνο μια δύσκολη δουλειά διαπαιδαγώγησης, αλλά ταυτόχρονα είναι και μια πηγή ευτυχίας. Οι γονεϊκές σχέσεις δοκιμάζονται με το πέρασμα του χρόνου. Απαιτείται πολύ υπομονή, επιμονή, ενέργεια, σταθερότητα αλλά και ευλυγισία.

Εστιάστε στα θετικά της οικογένειάς σας και δεν θα χάσετε! Δείτε το ρόλο σας από μια άλλη οπτική!

 

Διασκεδάστε τόσο με τα δικά σας λάθη όσο και με του παιδιού σας! Διασκεδάστε με τα παιδιά σας!

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Πηγή: psychologein.dagorastos.net

 

Συνέντευξη του Θάνου Ασκητή

 

Πόσο σημαντική είναι η μητρότητα σε μια γυναίκα;

Aν και είναι αλήθεια πως η γυναίκα έχει ταυτιστεί με την γονιμότητα και τη μητρότητα δεν θα μπορούσαμε να πούμε πως υπάρχει μια ξεκάθαρη απάντηση στην παραπάνω ερώτηση.

Κάποιες γυναίκες θεωρούν τη μητρότητα τον κυριότερο στόχο της ζωής τους και αισθάνονται πληρότητα και απόλυτη ευτυχία, βιώνοντας αυτόν τον ρόλο. Από την άλλη πλευρά, για κάποιες άλλες ο ρόλος της μητέρας δεν είναι προτεραιότητα αλλά μία κατάσταση στην οποία προσαρμόζονται ευχάριστα, χωρίς να βλέπουν τη μητρότητα ως σκοπό ζωής.

Μία άλλη μερίδα γυναικών φαίνεται ότι δεν βάζει τη μητρότητα ως προτεραιότητα. Η επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση φαίνεται να παίζουν πρωταρχικό ρόλο στη ζωή τους, γεγονός που φαίνεται από την αύξηση του ορίου ηλικίας όπου η σύγχρονη γυναίκα μένει έγκυος για πρώτη φορά.

Η μητρότητα είναι ένα γεγονός που φέρνει αναμφισβήτητα πολλές και σημαντικές αλλαγές στη ζωή μιας γυναίκας. Το πώς θα βιώσει η ίδια το ρόλο αυτό εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως η σχέση της με το σύζυγο-σύντροφο της, τις συνθήκες της ζωής της, την ηλικία της κ.α.

 

Πώς μπορεί να αλλάξει η μητρότητα τη ζωή μιας γυναίκας;

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή μιας γυναίκας που γίνεται μητέρα αρχίζει να αλλάζει από την περίοδο της εγκυμοσύνης. Τα πρώτα συμπτώματα (ναυτίες, αδιαθεσίες), οι αλλαγές στο σώμα της, καθώς και η αλλαγή της διάθεσης της κατά την εγκυμοσύνη ανοίγουν έναν νέο κύκλο ζωής για εκείνην.

Η στενή σχέση μητέρας - παιδιού και η προσοχή που χρειάζεται να του δίνει όταν είναι νεογέννητο μπορεί να ακούγεται κάτι το αυτονόητο. Παρόλα αυτά η νέα μητέρα, έχοντας βιώσει όλα τα δύσκολα στάδια που εμπεριέχει η εγκυμοσύνη σε βιολογικό και ψυχολογικό επίπεδο, νιώθει συχνά μελαγχολικά μετά τη γέννα και δεν αισθάνεται τη χαρά που πίστευε ότι θα της φέρει ο ερχομός του παιδιού της. Κάθε νέα μητέρα πρέπει να γνωρίζει ότι τα συναισθήματα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά και δεν χρειάζεται να την οδηγούν σε ενοχές. Το περιβάλλον της είναι σημαντικό να δείξει κατανόηση και να είναι υποστηρικτικό, κυρίως ο σύντροφος και πατέρας του παιδιού της.

Η μειωμένη διάθεση που μπορεί να έχει μια γυναίκα κατά την εγκυμοσύνη ή τη λοχεία δεν πρέπει να συγχέεται με την επιλοχία κατάθλιψη που συχνά παρουσιάζεται στις νέες μητέρες. Στις περιπτώσεις αυτές είναι σημαντικό να υπάρχει παρέμβαση ειδικού ψυχικής υγείας.

 

Πώς προσαρμόζεται η γυναίκα στις αλλαγές που φέρνει η μητρότητα στη ζωή της;

Η μητρότητα είναι ένα καθοριστικό στάδιο στη ζωή μιας γυναίκας. Η μετάβαση σε αυτό έχει μια βασική ιδιαιτερότητα αντίθετα με άλλα στάδια στη ζωή της όπως είναι η επισημοποίηση μιας σχέσης. Η ιδιαιτερότητα αυτή είναι η απόλυτη δέσμευση. Μια παντρεμένη γυναίκα μπορεί να επιλέξει κάποια δεδομένη στιγμή να σταματήσει να είναι παντρεμένη, μια μητέρα δεν μπορεί να κάνει κάτι αντίστοιχο.

Η φροντίδα του παιδιού γίνεται προτεραιότητα 24 ώρες το 24ωρο και η σχέση της με το σύζυγο αλλάζει εκ των πραγμάτων. Καλούνται πλέον και οι δύο να προσαρμοστούν σε νέες συνθήκες και δεδομένα. Ο ερχομός του παιδιού είναι ένα ευτυχές γεγονός που φέρνει πολλές αλλαγές. Η μητέρα κοιμάται λιγότερες ώρες, πρέπει να προσέχει τη διατροφή της και να φροντίζει το μωρό με αφοσίωση. Με το πέρασμα των χρόνων και όσο το παιδί μεγαλώνει οι ευθύνες και οι απαιτήσεις αλλάζουν, καλείται λοιπόν σε κάθε φάση της ζωής του παιδιού να προσαρμοστεί στις διαφορετικές ανάγκες του. Το γεγονός αυτό δεν αλλάζει μόνο τις προτεραιότητες της αλλά και την ίδια. Είναι αδιαμφισβήτητο βέβαια ότι αλλαγές που φέρνει παρά τις δυσκολίες που μπορεί να εμπεριέχουν, μπορούν να οδηγήσουν τη γυναίκα σε μία ψυχική πληρότητα και ισορροπία.

 

Πόσο σημαντικός είναι ο θηλασμός και τι αντίκτυπο έχει στη σεξουαλική ζωή της γυναίκας;

Για τους πρώτους 6 μήνες της ζωής του βρέφους, η αποκλειστική τροφή του πρέπει να είναι το γάλα. Το μητρικό γάλα περιέχει όλα τα θρεπτικά στοιχεία που χρειάζεται ο ανθρώπινος οργανισμός και γι' αυτό θεωρείται αναντικατάστατο.

Το όφελος του θηλασμού για την ψυχολογική ανάπτυξη του βρέφους είναι επίσης μεγάλο. Το παιδί που θηλάζει δέχεται άμεσα την αγάπη, τη στοργή, αποκτά αίσθημα ασφάλειας και όλα τα απαραίτητα εφόδια που το βοηθούν να χτίσει και να αποκτήσει την εμπιστοσύνη στον εαυτό του. Ο μαστός αποτελεί για το νεογέννητο το πρωταρχικό σημείο αναφοράς για να βρει την θέση του στο περιβάλλον μέσα στο οποίο γεννιέται. Όταν ο θηλασμός δεν υφίσταται, το νεογέννητο αρχίζει να βιώνει πολύ περισσότερο συνθήκες έλλειψης, εξάρτησης και φόβου. Τα πλεονεκτήματα για τις μητέρες που θηλάζουν είναι πολλά, καθώς έχει φανεί ότι έχουν μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση, αναπτύσσουν γρηγορότερα δεσμό με το μωρό τους, εγκαταλείπουν τα μωρά τους σπανιότερα.

Η περίοδος όμως του θηλασμού διαταράσσει και την ισορροπία που υπήρχε μέχρι πρότινος στο ζευγάρι, καθώς ο άνδρας έρχεται πια σε δεύτερο ρόλο στη ζωή της γυναίκας. Ενώ η σεξουαλικότητά της, που την πρώτη περίοδο είχε μειωθεί, σιγά-σιγά επανέρχεται, οι ώρες που αφιερώνει στο νεογέννητο παιδί μπορεί να δημιουργήσουν την αίσθηση του παραγκωνισμού στον άνδρα, ο οποίος πρέπει με τη σειρά του να δείξει υπομονή και ανοχή στην νέα αυτή κατάσταση.

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

 

Πηγή: mothersblog.gr 

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017 19:32

Βιωματική Μεθοδολογία

Written by

 

Βιωματική Μάθηση (Experiential Learning) σημαίνει, πρώτα να γεύομαι την εμπειρία της αλλαγής που χρειάζομαι στη ζωή μου και μετά να προσεγγίζω γνωσιακά τους παράγοντες και τους τρόπους για αυτό.

Πρώτα κινητοποιούμαι και μετά αναστοχάζομαι. Έχοντας την εμπειρία της συμμετοχής και συμμετέχοντας στην εμπειρία μου. Μιάς και στη ζωή δεν υπάρχει καιρός για «πρόβα»…

 

Κυριακή, 03 Σεπτεμβρίου 2017 07:17

Είσαι ο ουρανός

Written by

 

"Είσαι ο ουρανός. Όλα τα άλλα είναι απλώς ο καιρός."

Pema Chödrön (1936-)

 

Αμερικανίδα βουδίστρια

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017 18:57

Ο πόνος είναι μέρος του θηλυκού

Written by

 

Όμως, ο πόνος είναι μέρος του θηλυκού. Ξεχνάμε πως μέχρι τον αιώνα μας η γέννα συνοδευόταν συχνά από θάνατο· έτσι, οι γυναίκες των Αζτέκων που πέθαιναν στη γέννα, τιμούντο όπως οι πολεμιστές που πέθαιναν στη μάχη.

......……………......……………......……………

Η γυναικεία ζωή ήταν στην πραγματικότητα μια αλυσίδα από γέννες, που συνοδεύονταν από αληθινούς θανάτους - ένας φυσικός κύκλος που την κράταγε εστιασμένη στην άγρια κακοβουλία της πραγματικότητας, με την αίσθηση πως βρίσκεται στο χείλος της αβύσσου. 

......……………......……………......……………

Εδώ ο πόνος αποτελεί έναν αρχέγονο δρόμο. Είναι θυσία της δραστηριότητας που, όταν γίνει αποδεκτός σαν αναπόφευκτος, μπορεί να οδηγήσει στην αναγέννηση και τη φώτιση. Υπονοεί την ύπαρξη στο σκοτεινότερο επίπεδό της - μια αίσθηση απώλειας των πάντων, ακόμη και της ικανότητας για δράση, μια απώλεια τόσο βαθιά όπου τα πάντα χάνουν τη σημασία τους, μια κατάσταση που έχει «ξεπεράσει τα όρια της θλίψης». Είναι ο τόπος αποδυνάμωσης της χαοτικής μουδιασμένης και ανεκδήλωτης συγκίνησης, η μοναχική μανιασμένη θλίψη της αποδυνάμωσης και η ακατεύναστη απώλεια και νοσταλγία, ένας διαβολικός τόπος όπου όλα όσα ξέρουμε να κάνουμε είναι άχρηστα (έτσι δεν υπάρχει κάποια γνωστή διέξοδος από την απόγνωση). Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να υπομείνουμε, ελάχιστα συνειδητές, μόλις επιζώντας από τον πόνο και την αποδυνάμωση, κρεμασμένες από τη ζωή, ακινητοποιημένες, μέχρις ότου -και αν επέλθει κάποια εξιλέωση μέσα από μια νέα σοφία. 

 

 

Φωτογραφία: Crying Madonna από foxi1309

Sylvia Brinton Perera, Κάθοδος στη Θεά: ένα ταξίδι γυναικείας αυτογνωσίας

 

 

 

Η εγκυμοσύνη για τη γυναίκα είναι μια εξελικτική διεργασία, από την οποία προκύπτει ένας μεταποιημένος εαυτός. Η γυναίκα καλείται και «πρέπει» να βρεθεί σε μια υπέρβαση του εαυτού. Κυοφορεί 9 μήνες και ταυτόχρονα είναι κρίσιμο και απαραίτητο να αντιληφθεί ότι το μωρό είναι ένα ξεχωριστό ον.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, κατά τη διάρκεια των εννέα μηνών της εγκυμοσύνης έχουν  προετοιμαστεί σημαντικές ψυχολογικές μεταβολές: οι γονείς αντιμετώπισαν την πραγματικότητα της εγκυμοσύνης μέσα από τις σωματικές αλλαγές και την εικόνα του μωρού στο υπερηχογράφημα. Προοδευτικά πρέπει να συνηθίσουν στην ιδέα ότι εγκαταλείπουν το ρόλο του παιδιού για να επωμιστούν το ρόλο του γονέα. Αυτή η μετάλλαξη προκαλεί μια επανεκτίμηση των σχέσεών τους με τους δικούς τους γονείς, με τους οποίους τώρα πλέον είναι ισότιμοι, κάτι που ζωντανεύει τα αισθήματα αντιπαλότητας. Σιγά σιγά οι γονείς ταυτίζονται με τους δικούς τους γονείς. Ταυτόχρονα, πολλές μητέρες επαναφέρουν εικόνες της δικής τους σχέσης με τη μητέρα τους κατά την παιδική τους ηλικία, που τις οδηγεί στην αναζωπύρωση παιδικών επιθυμιών και ακόμα σε μια ταύτιση με το μωρό που πρόκειται να γεννηθεί.

Υπάρχει, λοιπόν, ένα είδος ταλάντωσης ανάμεσα σε δύο ταυτίσεις, αντίθετες αλλά συμπληρωματικές: είναι σαν η έγκυος να «δοκιμάζει» το μητρικό της ρόλο, ενώ ταυτοχρόνως προσπαθεί να φανταστεί τι σημαίνει να είσαι μωρό. Αυτή η διαδικασία είναι τεράστιας σημασίας, διότι επιτρέπει στη μητέρα να ονειρευτεί το μέλλον (τον ερχομό του νεογέννητου) ξαναζώντας το παρελθόν της (τη σχέση της όταν ήταν μωρό με τη δική της μητέρα). Ετοιμάζεται, καθώς θυμάται.

 

Επιλόχεια κατάθλιψη

Την τρίτη ή τέταρτη ημέρα μετά τον τοκετό οι νέες μητέρες  καταλαμβάνονται από μια ανεξήγητη θλίψη και ένα έντονο αίσθημα απώλειας. Αυτό μπορεί να προκληθεί για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Τις ημέρες που ακολουθούν τη γέννηση πραγματοποιούνται πολύ σημαντικές ορμονικές αλλαγές. Σε αυτές τις αλλαγές προστίθενται οι αλλαγές της εικόνας του σώματος: από τη γεμάτη κοιλιά στρογγυλή κοιλιά, η γυναίκα περνά στην άδεια κοιλιά με το χαλαρό δέρμα. Έχει διαπιστωθεί ότι κάθε γρήγορη και αμετάκλητη αλλαγή μπορεί να προκαλέσει μια κατάσταση ψυχικής κρίσης. Αυτό είναι ακόμη πιο ισχυρό όταν ανατρέπονται η εικόνα και η αντίληψη του σώματος.

Ένας ακόμη λόγος μπορεί να είναι το γεγονός ότι η μητέρα την περίοδο μετά τον τοκετό καλείται να αφήσει εντελώς τις δικές της ανάγκες και να αφοσιωθεί εξολοκλήρου στο μωρό, καθώς από εκείνη εξαρτάται η επιβίωσή του. Ακόμη, είναι πολύ συχνό και φυσικό να μην μπορεί η μητέρα να συντονιστεί καλά με το μωρό. Δεν μπορεί, για παράδειγμα, να καταλάβει, γιατί κλαίει. Πολύ συχνά η μητέρα εκλαμβάνει το κλάμα ως δική της αποτυχία και αυτό μπορεί να οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο: το γεγονός ότι πιστεύει πώς έχει αποτύχει την οδηγεί σε κατάθλιψη. Η κατάθλιψη αυτή κάνει το παιδί να γκρινιάζει, με αποτέλεσμα η αίσθηση της αποτυχίας να είναι ακόμη πιο έντονη και η κατάθλιψη να επιδεινώνεται.

Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζει η κάθε νέα μητέρα ότι όλα αυτά τα συναισθήματα είναι απολύτως φυσικά και ταιριάζουν με τη συγκεκριμένη περίοδο της ζωής της. Αν η επιλόχεια κατάθλιψη αντιμετωπιστεί ως φυσικό επακόλουθο του τοκετού θεραπεύεται από μόνη της.

 

Η θέση του πατέρα

Ο ερχομός του μωρού στο σπίτι αποτελεί μια αλλαγή καθεστώτος. Μερικές φορές μάλιστα μια επανάσταση, η οποία μπορεί να φέρει κρίση ανάμεσα στο ζευγάρι. Όλες οι μέριμνες της μητέρας καθιστούν το μωρό τον απόλυτο κυρίαρχο. Αυτόν τον τόσο στενό δεσμό ο πατέρας τον νοιώθει ως αποκλεισμό. Νοιώθει ότι περισσεύει. Ο αποκλεισμός του πατέρα και η διατήρηση μιας σχέσης συγχώνευσης ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό ενέχει κινδύνους όσον αφορά στην εξέλιξη του παιδιού.

Είναι εξαιρετική σημασίας τόσο για την εξέλιξη και ανάπτυξη του παιδιού, όσο και για την πορεία της σχέση του ζευγαριού και ολόκληρης της οικογένειας να υπάρξει χώρος και για τον πατέρα. Και το χώρο αυτό πρέπει να τον δώσει η γυναίκα στον άντρα της. Τόσο η γυναίκα-μητέρα, όσο και το παιδί έχουν ανάγκη και τη φροντίδα του άντρα-πατέρα. Μόνο έτσι θα υπάρξει μια υγιή ανάπτυξη όλων: του παιδιού, της μητέρας, του πατέρα, του ζευγαριού, της οικογένειας.

 

Από την Τριανταφυλλιά Χαρίλα, Ψυχολόγο – ψυχοθεραπεύτρια, MSc Εργασιακή Υγεία, , Ειδίκευση στην Συστημική – Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία

 

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε.

 

Πηγή: http://psychografimata.com

 

 

Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017 22:54

ΚΑΜΙΑ ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΕΝΗ

Written by

 

"Καμιά ψυχή δεν είναι στενή. Το μυαλό στενεύει πάντα την ψυχή..."

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!