Αυτογνωσία

Αυτογνωσία (68)

Η διαρκής διαδικασία γνώσης και αποδοχής του εαυτού 

Κυριακή, 05 Νοεμβρίου 2017 21:14

Είμαι καλός γονιός;

Written by

 

Συχνά και μάλιστα από  μικρή κιόλας ηλικία, πολλά νεαρά κορίτσια  και  υποψήφιες  μητέρες αναρωτιούνται αν θα γίνουν καλές μητέρες, πως θα μεγαλώσουν το παιδί τους, με τι αρχές θα το αναθρέψουν, ποια πιστεύω θα του εμφυσήσουν. Έχουν  πολλές  ανησυχίες. Αναπόφευκτο άγχος και  φόβος τους είναι φυσικά να μην κάνουν τα λάθη των γονιών τους στην ανατροφή των δικών τους παιδιών.

 

Αλήθεια,  ισχύει  κάτι  τέτοιο;

Η άρνηση και η εναγώνια αντίσταση στον φόβο αυτό, μήπως είναι ένα τεράστιο βήμα για να τα …πραγματοποιήσουν σε μεγαλύτερο βαθμό;

Πολλές νεαρές μητέρες έχουν ως κυρίαρχη στάση, να μεγαλώσουν τα παιδιά τους σύμφωνα με τις βασικές αρχές της παιδαγωγικής και της ψυχοκοινωνικής ανάπτυξής τους προς αποφυγήν ψυχολογικών δυσλειτουργιών.

Είναι μια εξέλιξη. Βέβαια πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ολόπλευρη καλλιέργεια ενός νέου ανθρώπου αποτελεί επίτευγμα για την εποχή μας. Μην λησμονούμε πως ο άνθρωπος πέρασε και περνά δύσκολες περιόδους (Μεσαίωνας, Αναγέννηση, Παγκόσμιοι Πόλεμοι, Οικονομικές Κρίσεις  κτλ).

Αυτή όμως η στάση, μήπως στην πορεία μπερδεύεται, παρερμηνεύεται και εφαρμόζεται λάθος;

Αυτό που θέλω να πω είναι πως εργαλεία (βιβλία, θεωρίες κτλ) είναι διαθέσιμα, αυτό που λείπει είναι να ξέρουμε να τα χρησιμοποιούμε σωστά, χωρίς το άγχος και το φόβο μήπως το παιδί έχει κάποιο πρόβλημα ή δυσλειτουργία.

 

Το σημαντικό σε όλο αυτό είναι… τα ακόλουθα … στοιχεία:

v    Προσωπική ολοκλήρωση της ίδιας της μητέρας και του πατέρα αντίστοιχα.

v    Ηρεμία και αισιοδοξία, όχι άγχος.

v    Να μην συγκρίνεις το παιδί σου με σένα την ίδια ή με κάποιο άλλος μέλος της στενής ή της ευρύτερης οικογένειας.

v   ΦΥΣΙΚΑ να μην συγκρίνεσαι με άλλες μητέρες. Έχεις τη δική σου οικογένεια και είναι ξεχωριστή!

v    Να θυμάσαι πως το παιδί σου είναι ένας νέος και ξεχωριστός άνθρωπος  που έχει τη δική του πορεία ζωής.

v    Ως γονέας χρειάζεται να το αναθρέψεις, να το φροντίζεις, αλλά να μην το εγκλωβίζεις στα δικά σου ¨πρέπει¨ & ¨θέλω¨.

v    Οι γονείς είναι  υποστηρικτικό πλαίσιο, το παιδί μαθαίνει, αναγνωρίζει  και  ζητά τη  βοήθειά  τους, όταν το ίδιο την έχει ανάγκη.

 

* Όλοι επιτρέπεται να κάνουν λάθη, όταν έχουν άγνοια. Σημασία έχει να μαθαίνεις από τα λάθη σου και να τα καλλιεργείς προς όφελός σου. Κανείς δεν σπούδασε στη σχολή «πώς να γίνεις καλός γονιός»! Το ζητούμενο είναι να μπορείς να μάθεις, εάν «ακούς»  το παιδί σου, αλλά κι εσένα.*

 

     

Αποστολία  Ευρ. Χαρμάνη M.A, MSc, PhD(c).

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας – Συνθετική Ψυχοθεραπεύτρια & Ειδική Παιδαγωγός

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την υπηρεσία Σχολή Γονέων. 

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα. 

 

 

 

Μια Τετάρτη πριν έξι μήνες μπήκα στο γραφείο της Μίνας. Το μόνο που θυμάμαι πολύ έντονα από εκείνο το μεσημέρι είναι να με ρωτάει για ποιο λόγο πήγα να τη βρω κι εγώ να απαντάω ότι θέλω να μου πει αν είμαι τρελή.

Δύο βδομάδες πριν είχα αρχίσει να έχω έντονες κρίσεις πανικού και άγχους. Βέβαια τότε δεν το είχα αντιληφθεί. Κάτι άρχισε να με ενοχλεί στο λαιμό μου και ένιωθα πως ότι κι αν πήγαινα να φάω μου σταματούσε εκεί. Σταμάτησα να τρώω. Η μάλλον για να φάω μια μπουκιά ήθελα να έχω κάποιον μαζί μου για να νιώθω ασφάλεια. Τις νύχτες δεν κοιμόμουν. Ώρες ατελείωτες στριφογύριζα στο κρεβάτι μου. Δεν μπορούσα να ανασάνω. Ούτε τα βράδια ούτε κατά τη διάρκεια της ημέρας. Έκλαιγα συνεχώς και ήθελα να σταματήσει αμέσως όλο αυτό. Βέβαια τίποτα δεν σταμάτησε έτσι απλά. Τα συμπτώματά μου γινόταν όλο και πιο έντονα. Η δουλειά μου με ενοχλούσε πολύ για αυτό και μείωσα αρκετά τις ώρες εργασίας μου. Οι γονείς μου με ενοχλούσαν γιατί δεν καταλάβαιναν τίποτα. Ο τότε σύντροφός μου με ενοχλούσε για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Οι φίλοι μου δεν είχαν ιδέα τι περνάω. Και σε όποιους κάτι ανέφερα δεν μπορούσαν επίσης να αντιληφθούν πόσο έντονο ήταν όλο αυτό. Προσπαθούσα βέβαια κι εγώ κάποιες φορές να το κρύβω σαν να είναι κάποιο έγκλημα. Ο πολύς κόσμος με ενοχλούσε. Η πολύ φασαρία επίσης. Δεν ήθελα να βγαίνω από το σπίτι για πολλές ώρες και να είμαι κάπου μακριά γιατί νόμιζα πως κάτι κακό θα μου συμβεί. Ήθελα να είμαι με ανθρώπους που θα νιώθω ασφάλεια σε περίπτωση που πάθω κάτι. Είχα συνεχώς το μυαλό μου στους γύρω μου μην τυχόν πάθουν κάτι αυτοί. Νόμιζα ότι δεν μπορούσα να διαχειριστώ τίποτα από όλα αυτά. Ένιωθα πραγματικά ώρες ώρες πως τρελαίνομαι. Έκλαιγα συνέχεια και αναρωτιόμουν γιατί σε μένα. Κι όλο αυτό γινόταν ένας φαύλος κύκλος. Οι κρίσεις πανικού δεν σταματούσαν. Τις ένιωθα πιο έντονες. Όλο αυτό με ενοχλούσε πολύ κι έτσι αποφάσισα να δράσω. Πήγα και βρήκα αρχικά τη Νατάλια γιατί ήθελα κάτι άμεσο. Μου πρότεινε το βιοσυντονισμό και το κάναμε. Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω κάποια διαφορά όσον αφορά το υπερβολικό μου άγχος. Έπειτα ξεκίνησα συνεδρίες με τη Μίνα και συνεχίζω και θα συνεχίσω! Εκείνο το μήνα έτυχε να είναι προγραμματισμένη μια συστημική αναπαράσταση ( δεν θα μιλήσω για αυτό τώρα. Δεν υπάρχουν λόγια. Είναι ΜΑΓΕΙΑ. Είναι μια ΜΟΝΑΔΙΚΉ εμπειρία). Παρακολούθησα οπότε και το διήμερο της συστημικής. Ήμουν αποφασισμένη ότι δεν θα αφήσω τίποτα στην τύχη του. Ότι θα βοηθήσω τον εαυτό μου και θα βρω τι είναι αυτό που συμβαίνει. 

Το να αποφασίσει κάποιος να δουλέψει τον εαυτό του είναι το πιο όμορφο δώρο που μπορεί να του χαρίσει. Έξι μήνες πριν ξεκίνησα μια συνεργασία με το Εντελέχεια και όποιους το απαρτίζουν και συνεργάζονται. Είναι η πιο σωστή απόφαση που έχω πάρει έως τώρα στη ζωή μου. Έξι μήνες μετά έχω κάνει αρκετά σημαντικές αλλαγές στη ζωή μου. Έμαθα να ακούω τον εαυτό μου και να τον φροντίζω. Να μην είμαι αυστηρή μαζί του. Να καταλαβαίνω ποτέ έχω ανάγκες. Πότε πρέπει να πω όχι. Πότε να δίνω σημασία σε πράγματα και πότε όχι. Έκανα αρκετή προσπάθεια να "φτιάξω" τη σχέση μου με τους γύρω μου. Ήρθα πιο κοντά στους γονείς μου που το είχα ανάγκη και απομάκρυνα άλλους ανθρώπους που δεν μου ταίριαζαν. Πάτησα πολύ γερά στα πόδια μου αν και πολλές φορές φοβόμουν. Η δουλειά μου σταμάτησε πλέον να με ενοχλεί. Απεναντίας την είδα και πάλι ως διασκέδαση και δημιουργία. Ξεκίνησα να ασχολούμαι και με άλλα πράγματα που με "γεμίζουν"!

Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως πρέπει να ακούμε τον εαυτό μας. Να ακούμε το σώμα μας. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Οι κρίσεις άγχους και πανικού εμφανίζονται για να μας πούνε κάτι. Εγώ αποφάσισα να τις ακούσω και πραγματικά δεν το μετάνιωσα στιγμή. Αποφάσισα να δουλέψω με τον εαυτό μου και είναι υπέροχο όλο αυτό. 

Πολλές φορές μπορεί να νιώσω ανασφάλεια ή φόβο αλλά δεν τρομάζω πια. Θέλει "γερά κότσια " η διαδικασία της ψυχοθεραπείας. Το να θεραπεύσεις την ψυχούλα σου! Πολλοί δεν τα έχουν. Πολλοί φοβούνται. Αλλά πραγματικά αξίζει να κάνεις αυτό το δώρο στην ψυχή σου. Όποιος κι αν είσαι. Όποια κι αν είσαι. 

 

Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στη Μίνα και τη Νατάλια. Δύο υπέροχες γυναίκες που έχουν απίστευτη αγάπη για αυτό που κάνουν και για το λόγο αυτό σε κάνουν να νιώθεις τόσο όμορφα που τις γνώρισες. Επίσης ένα μεγάλο μπράβο στην Έφη Κονταξή για τις μαγευτικές συστημικές αναπαραστάσεις που συντονίζει/οργανώνει/δημιουργεί. Νομίζω καμία δεν είναι πιο κατάλληλη από αυτή. Η αγάπη για αυτό που κάνει βγαίνει προς τα έξω! 

 

Ευχαριστώ πολύ

Από καρδιάς!

 

 

Μ.Γ. (27/10/17)

 

Πέμπτη, 26 Οκτωβρίου 2017 17:07

ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΟΥ

Written by

 

 

Σε μια κοινωνία που νοιάζεται για την καλύτερη

ανατροφή ενός παιδιού

Νιώθω την ανάγκη να εναρμονίσω το καλύτερο για τα

παιδιά μου με το απαραίτητο για μια ισορροπημένη μητέρα.

Αναγνωρίζω ότι η ατελείωτη προσφορά καταλήγει σε αυτοθυσία.

Και η αυτοθυσία δεν με κάνει υγιή μητέρα ούτε υγιή άνθρωπο.

 

Έτσι, τώρα μαθαίνω να είμαι πρώτα γυναίκα και μετά μητέρα.

μαθαίνω απλώς να βιώνω τα συναισθήματά μου

Χωρίς να κλέβω από τα παιδιά μου την ατομική τους

αξιοπρέπεια, με το να νιώθω και τα δικά τους συναισθήματα.

Μαθαίνω ότι ένα υγιές παιδί θα έχει τα δικά του

συναισθήματα και χαρακτηριστικά, που θα είναι μόνο δικά του.

Και πολύ διαφορετικά από τα δικά μου.

Μαθαίνω τη σημασία της ειλικρινής ανταλλαγής συναισθημάτων,

γιατί η προσποίηση δεν ξεγελά τα παιδιά,

Ξέρουν τη μητέρα τους καλύτερα απ’ ό,τι ξέρει εκείνη τον εαυτό της.

 

Μαθαίνω ότι καμία δεν ξεπερνά το παρελθόν της,

αν δεν το αντιμετωπίσει.

Αλλιώς, τα παιδιά της θα απορροφήσουν αυτό

ακριβώς που προσπαθεί να ξεπεράσει.

Μαθαίνω ότι οι σοφές κουβέντες δεν ειπώθηκαν,

αν οι πράξεις μου διαψεύδουν τα λεγόμενά μου.

Τα παιδιά είναι καλύτεροι ερμηνευτές παρά ακροατές.

Μαθαίνω ότι η ζωή είναι γεμάτη με τόση θλίψη και πόνο

όσο με ευτυχία και απόλαυση.

Και το να επιτρέπω στον εαυτό μου να νιώθει ό,τι έχει

να μου προσφέρει η ζωή είναι ένδειξη πληρότητας.

Μαθαίνω ότι η πληρότητα δεν κερδίζεται με την αυτοθυσία,

Αλλά μέσα από το να προσφέρω στον εαυτό μου και

να μοιράζομαι με τους άλλους.

Μαθαίνω ότι ο καλύτερος τρόπος να διδάξω τα παιδιά μου

να ζήσουν μια γεμάτη ζωή δεν είναι να θυσιάσω τη ζωή μου.

Είναι να ζήσω εγώ μια πλήρη ζωή.

Προσπαθώ να διδάξω τα παιδιά μου ότι έχω πολλά να μάθω

Γιατί μαθαίνω ότι το να τα αφήνω ελεύθερα

Είναι ο καλύτερος τρόπος να τα κρατήσω.

 

της Nancy McBrine Sheehan

 

Πηγή: Christiane Northrup, M.D. «Η σοφία του γυναικείου σώματος»

 

 

Τετάρτη, 25 Οκτωβρίου 2017 11:41

Κρίσεις Άγχους

Written by

 

Κρίσεις άγχους είναι θα περάσουν… Να μην τις φοβάσαι! Νιώθεις πως κάτι δεν πηγαίνει καλά με σένα, πως ξαφνικά κάτι σε πνίγει,  κάτι δεν σε αφήνει να αναπνεύσεις. Κάτι συμβαίνει. Η καρδιά σου χτυπά δυνατά. Τα χέρια σου μουδιάζουν. Ιδρώνεις. Κάτι νομίζεις πως θα πάθεις και δεν ξέρεις το γιατί.

Μια κρίση άγχους είναι όλο αυτό. Έμαθα να την αναγνωρίζω, να την καλοδέχομαι και να την «ακούω». Κατάλαβα αφού συναναστράφηκα με πολύ κόσμο και μίλησα μαζί τους πως δεν είμαι μόνη. Καθημερινά εκατοντάδες θα βρεθούν στην ίδια θέση. Εκατοντάδες θα αντιμετωπίσουν μια κρίση άγχους. Κάποιοι δεν θα δώσουν καμία σημασία. Δεν θα καταλάβουν καν τι ήταν όλο αυτό. Κάποιους θα τους πάρει από κάτω. Θα βρεθούν σε έναν φαύλο κύκλο καθώς θα προσπαθούν να τις σταματήσουν. Θα κλάψουν, θα στεναχωρηθούν, θα αναρωτηθούν γιατί σε μένα! Κάποιοι που είναι έξω από όλο αυτό δεν θα καταλάβουν. Να σου πω και κάτι; Στην παρούσα φάση δεν χρειάζεται να σε καταλάβουν. Εκείνη την ώρα δεν σε ενδιαφέρει. Το θέμα είναι ένα και εκεί θέλω να καταλήξω.

Τις κρίσεις άγχους μην τις φοβάσαι! Κάνε τις φίλες σου και άκουσε τις! Μόνο για έναν λόγο σε «πλησίασαν»! Κάτι πρέπει να αλλάξεις, Κάτι σε ενοχλεί και σε βασανίζει, Κάτι δεν είναι για σένα, Κάτι που ανέχτηκες πολύ, Κάτι που σε κούρασε, κάτι που πρέπει να αφήσεις πίσω. Κάπως να βρεις την ηρεμία σου. Κάπως να πεις τέρμα! Εγώ μέχρι εδώ είμαι. Μέχρι εδώ μπορώ και είμαι καλά. Άκουσε τις! Βρες τι είναι αυτό που έχουν να σου πουν. Οι δικές σου κρίσεις άγχους είναι για σένα! Άκουσε τις! Μόνο να σε βοηθήσουν θέλουν. Μάθε να τις καλοδέχεσαι και δεν θα το μετανιώσεις.

Η αλλαγή ξεκινά από μέσα και πραγματικά δεν είναι ποτέ αργά. Μάθε να σε φροντίζεις, να σε αγαπάς! Ο φόβος είναι που τις τρέφει. Να τον κρατάς μακριά τον φόβο. Αν αποφασίσεις να μπεις βαθιά σε όλο αυτό και να κάνεις την αλλαγή να μην σε τρομάζει ο φόβος. Να δοθείς! Να γίνεις η αλλαγή! Να βάλεις πάνω από όλα εσένα. Να τον αγαπήσεις τον εαυτό σου. Να μάθεις να τον ακούς. Να μην σε νοιάζει τι θα σκεφτούν για εσένα. Να σε ενδιαφέρει να νοιώθεις εσύ καλά με εσένα. Να ζήσεις τη ζωή που θέλεις και όχι μια ζωή μέσα στην καταπίεση.

Πολλά ακούγονται όλα αυτά και δύσκολα. Σου προκαλούν άγχος άγχος και φόβο αλλά να μάθεις να προσπαθείς για εσένα. Να σε ευχαριστείς! Να σε προσέχεις και να σε αγαπάς! Πολύ! Και σιγά σιγά οι κρίσεις σου θα μειώνονται, μέχρι να εξαφανιστούν! Να το θυμάσαι!

Γράφει η κοινωνική λειτουργός, Μαρία Γκατζόγια

 

 

Πηγή: b2magazine.gr 

 

Η γέννησή μας – ή καλύτερα η σύλληψή μας – αποτελεί μια ψυχική συνομιλία τριών γενεών.  Είναι η συνάντηση της εγκύου γυναίκας με τη μητέρα της (το πώς δηλαδή έχει βιώσει και έχει αποθηκεύσει μέσα της τη μητέρα των παιδικών της χρόνων), η συνάντηση με τον ίδιο της τον εαυτό (το πώς βιώνει η ίδια το ρόλο της ως μητέρα) και η συνάντηση με το παιδί που κυοφορεί ή έχει γεννήσει.

Συναισθηματικές ελλείψεις, ανεκπλήρωτες επιθυμίες, απώλειες, στερήσεις, απογοητεύσεις, αποτελούν το ακατέργαστο υλικό  πάνω στο οποίο σμιλεύεται η προσωπική ιστορία του καθενός η οποία εκχωρείται ασυνείδητα από τη μητέρα στο παιδί  και αυτό με τη σειρά του ως μελλοντικός ενήλικας στους δικούς του απογόνους.

Είναι γνωστό πλέον ότι το βρέφος αποκτά ψυχολογικά θεμέλια και διαμορφώνει ένα μεγάλο και σημαντικό μέρος της ταυτότητας του κατά τους πρώτους μήνες της σχέσης με τη μητέρα. Το ερώτημα που αναδύεται είναι αν η μητέρα, ως φορέας της δικής της ψυχικής κληρονομιάς από τη δική της μητέρα,  προάγει την αυτονομία και την εξέλιξη της προσωπικότητας του παιδιού της ή αν αυτή η κληρονομική μετάγγιση εμποδίζει την δημιουργία μιας ανεξάρτητης και αυθύπαρκτης ταυτότητας.

Ο τρόπος με τον οποίο το βρέφος συνάπτει σχέσεις με τη μητέρα στα πρώτα χρόνια της ζωής του θα μπορούσε να περιγραφεί, συνοπτικά, ως το διάσελο μιας διαδρομής που έχει αφετηρία την πλήρη συγχώνευση με τη μητέρα και η οποία οδεύει προς τη σχετική διαφοροποίηση, μέχρι να καταλήξει – εφόσον το επιτρέψει η μητέρα και το περιβάλλον –  σε μια ολοκληρωμένη, ανεξάρτητη και αυτόνομη ταυτότητα.

Αν σε αυτή τη διαδρομή της ψυχικής εξέλιξης του παιδιού, το οποίο αρμολογείται προς μια συνεχή ροπή προς την ανεξαρτητοποίηση, οι συναισθηματικές ελλείψεις και τα ψυχικά κενά της μητέρας έρθουν σε προτεραιότητα τότε εγκαθιδρύεται μια συγχωνευτική σχέση μητέρας και παιδιού  η οποία λειτουργεί προς όφελος των ελλείψεων της μητέρας και όχι προς όφελος των αναγκών του παιδιού.

Η ενορχήστρωση μιας συχγωνευτικής σχέσης αποτελείται από μια εύθραυστη και στερημένη μητέρα, με έντονες συναισθηματικές ελλείψεις και εξαρτητικές ανάγκες από τη μια και ένα παιδί, το οποίο νιώθει το συναίσθημα του πνιγμού, της ασφυξίας και της φίμωσης της ύπαρξής του  ως επακόλουθο  της υπερπροστατευτικότητας της μητέρας. Όσες περισσότερες ελλείψεις υπάρχουν στη μητέρα, από τη δική της τη μητέρα, τόσο πιο άκαμπτη θα είναι η συναισθηματική θηλιά που θα περισφίγγει τη σχέση με το παιδί της. Ίσως θα μπορούσε να μας επιτραπεί να πούμε ότι η μητέρα έχοντας νιώσει θύμα στη σχέση με τη δική της τη μητέρα τώρα αναλαμβάνει το ρόλο του θύτη στη σχέση με το δικό της το παιδί. Αυτό μεταφράζεται σαν  οι ελλείψεις και η αποστέρηση που ένιωσε ως παιδί να μετατρέπονται  σε υπερπροστασία στο δικό της το παιδί, (να μεταθέτει στο παιδί της τις δικές της εξαρτητικές ανάγκες), σαν να μην αντέχει δηλαδή το παιδί της να βιώσει την απόσταση, τις ελλείψεις και τα κενά που η ίδια βίωσε με τη δική της μητέρα.

Μέσα σε μια τέτοια αποπνικτική και πνιγηρή διαλογή σκιάζεται, εμποδίζεται ή/και απαγορεύεται  κάθε προσπάθεια αυτονόμησης του παιδιού. Το παιδί λειτουργεί ως ένα εξάρτημα της μητέρας, μια προέκτασή της για να καλύπτει τις ανεπούλωτες ελλείψεις της.  Δεν θα ήταν υπερβολικό να πούμε ότι ήδη εγκαθιδρύεται στον ψυχισμό του παιδιού ο τρόπος να συνάπτει σχέσεις υπηρετώντας τις ανάγκες του άλλου και κάθε προσπάθεια για διαφοροποίηση και ανεξαρτητοποίηση να κυοφορεί τις πρώτες ενοχές. Ενοχές ότι κάνει κάτι που απαγορεύει και πληγώνει τη μητέρα.

Η μητέρα είναι το πρόσωπο εκείνο που πρέπει να είναι “πάντα εκεί” (να ταΐσει, να νταντέψει, να συμβουλέψει, να ακούσει, να παρηγορήσει), αλλά, την ίδια στιγμή εκείνη που θα αντέξει να την «εγκαταλείψουν». Η διεργασία του «να είσαι εκεί για να εγκαταλειφθείς» ίσως είναι η πιο δύσκολη πλευρά της μητρότητας. (Furman 1996).

Από τον Παναγιώτη Μουντούρη

Ψυχαναλυτικό Ψυχοθεραπευτή

 

Βιβλιογραφία

§  Winnicott, D.W. (1965) The Maturational Process and the Facilitating Environment. New York: International Universities Press.

§  Mahler, M.S. (1968) On Human Symbiosis and the Vicissitudes of Individuation. New York: International Universities Press.

§  Welldon, E.V. (1988) Mother, Madonna,Whore. The idealization and denigration of motherhood. Oxford, England: Free Association Books.

§  Χαραλαμπάκη, Κ. (2017) Οικογένειες σε δίσεκτα χρόνια. Εκδόσεις Καστανιώτη.

  

Πηγή: nostimonimar.gr

 

Για περισσότερες πληροφορίες δείτε την συμβουλευτική ομάδα, ΜΑΖΙΦΡΟΝΤΙΔΑ και ΠΟΡΕΙΑ

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο με θέμα την Γονεϊκότητα που έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.

 

Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί ο Νευρογλωσσικός Προγραμματισμός έχει γίνει τόσο δημοφιλής τα τελευταία χρόνια σε όλο τον κόσμο; Η κα Αλεξάνδρα Ευθυμιάδου, διευθύντρια της nlpingreece απαντάει σε κάποιες ερωτήσεις μας.

 

Κ. Ευθυμιάδου, γιορτάζετε φέτος τα 20 χρόνια ενασχόλησης με το NLP, θα θέλατε να μας πείτε λίγα λόγια για το σύστημα NLP;

Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε το NLP, το Νευρο-γλωσσικό δηλαδή Προγραμματισμό, ως ένα σύστημα το οποίο ασχολείται με τη μελέτη της διακριτής αποτελεσματικότητας και αφορά στην ανθρώπινη συμπεριφορά.

 

Τι σημαίνει αυτό;

Υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι οι οποίοι είναι πολύ καλοί σε αυτό που κάνουν. Η ιστορία του συστήματος NLP ξεκινά με αυτή τη συλλογιστική, ξεκινά στην Αμερική, αρχές της δεκαετίας του ’70, στο University of CaliforniaSanta Cruz (UCSC) – τότε γνωστό κι ως «University of the unconventional minds» – με μια ομάδα ανήσυχων μυαλών που ήθελαν να μελετήσουν τους ανθρώπους αυτούς. Οι Richard Bandler (mathematics), John Grinder (linguistics), Frank Pucelik (psychology), Judith DeLozier (anthropology), Steve Andreas, Steven Gilligan, Christina Hall (psychology & linguistics), ξεκίνησαν να ασχολούνται με ένα project που στόχο είχε να μελετήσουν και να καταλάβουν πώς κάποιοι άνθρωποι είναι διακριτά αποτελεσματικοί στον τομέα ενασχόλησής τους.

Το σύστημα (ΝLP) Neuro Linguistic Programming / ΝευροΓλωσσικός Προγραμματισμός είναι ένα δυναμικό σύστημα τεχνικών που συνδυάζεται με τις ‎Νευροεπιστήμες (neuroscience) και τα συμπεράσματα αναφορικά στη Νευροπλαστικότητα (neuroplasticity). Τη δυνατότητα δηλαδή του εγκεφάλου μας να δημιουργεί νέες νευρικές απολήξεις κάθε φορά που μυείται σε νέες δυνατότητες, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής, διευρύνοντας έτσι το πεδίο των επιλογών ενός ανθρώπου.

Θα παραλλήλιζα το μυαλό με ένα smart phone, το οποίο έχει διάφορες εφαρμογές και εμείς χρησιμοποιώντας κάποια συγκεκριμένα βήματα έχουμε πρόσβαση σε αρχεία, ε και προγράμματα. Έτσι με τον ίδιο τρόπο, με το σύστημα NLP, έχουμε πρόσβαση στο μυαλό μας και μπορούμε να αποκωδικοποιήσουμε τις λειτουργίες του προς όφελός μας.

 

Και σε τι βοηθάει πρακτικά, στην καθημερινότητά μας, να γνωρίζουμε το σύστημα NLP;

Το σύστημα NLP σχεδιάστηκε και απευθύνεται για κάθε άνθρωπο που χρησιμοποιεί το μυαλό του να κάνει πράγματα. Κλειδί εδώ είναι η ερώτηση: Πώς; Πώς κάνει κάτι ένας άνθρωπος και πετυχαίνει; Πώς αντιμετωπίζει μια κατάσταση και πώς προχωράει; Πώς δηλαδή λειτουργεί το μυαλό ενός ανθρώπου που πετυχαίνει, ώστε να παράγει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα; Και ψάχνουμε τα βήματα. Ενδέχεται εμείς να «σκαλώνουμε» κάπου, και να μην πετυχαίνουμε, το δουλεύουμε λοιπόν. Το σπουδαίο με το NLP είναι ότι με τις τεχνικές του μας δίνει επίσης τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε ταλέντα που ενδεχομένως κρύβουμε μέσα μας και δεν έχουμε ακόμα αναγνωρίσει, αλλά και να αξιοποιήσουμε τα «στραβά» μας, τα αδύνατά μας σημεία ή και να αναδείξουμε σημεία και όψεις που ούτε οι ίδιοι γνωρίζαμε ότι υπάρχουν μέσα μας. Και αυτό μας οδηγεί σε μια διαδικασία αφύπνισης.

 

Και πώς μπορεί ένας άνθρωπος να οδηγηθεί σε αυτή την αφύπνιση;

Αξιοποιώντας το πολύτιμο αυτό εργαλείο, αποκτώντας δηλαδή τη γνώση του συστήματος NLP, και εφαρμόζοντάς το σε κάθε πτυχή της ζωής του. Για μας, στην nlpingreece® (www.nlpingreece.com/team ), είναι πολύ σημαντική αξία, να δώσουμε τη δυνατότητα στους ανθρώπους να κατακτήσουν αυτή την αφύπνιση έχοντας το εργαλείο, το σύστημα δηλαδή NLP στα χέρια τους, και να στήσουν τη ζωή τους σε μια ωραιότερη, ποιοτικότερη και πληρέστερη εκδοχή του εαυτού τους. Να σπάσουν τους περιορισμούς τους και να οδηγήσουν τη ζωή τους εκεί ακριβώς που βαθιά επιθυμούν, σαν μικροί ή μεγάλοι ήρωες. Γιατί όλοι ήμαστε ήρωες με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, στην προσωπική, επαγγελματική και κοινωνική ζωή μας.

Θεωρητικά και πρακτικά έχουμε ίσως όλοι βιώσει κάλεσμα να μπούμε σε μια διαδρομή για την κατάκτηση ενός στόχου, ενός ονείρου, πόσοι όμως βγήκαμε με τον άθλο εκπληρωμένο; Πόσοι καταφέραμε να ταξινομήσουμε από κάθε διαδρομή που διανύουμε το οπλοστάσιο των δυνατοτήτων μας και του δημιουργικού δυναμικού μας;

 

ΔΕΙΤΕ επίσης το κανάλι μας και τα σχετικά βίντεο που αφορούν το Νευρογλωσσικό Προγραμματισμόπου έχουμε ετοιμάσει και μπορεί να σας φανούν χρήσιμα.  

 

Περισσότερες πληροφορίες για το Νευρογλωσσικό Προγραμματισμό βρείτε εδώ

 

Πηγή: enallaktikidrasi.com

Τετάρτη, 18 Οκτωβρίου 2017 01:25

Ο κήπος του Γιάλομ

Written by

 

Ένα ντοκιμαντέρ για τον Ίρβιν Γιάλομ, συγγραφέα του best seller «Όταν έκλαψε ο Νίτσε», από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της υπαρξιακής σχολής ψυχοθεραπείας. Μια αποκαλυπτική διαδρομή που εμπνέει και γίνεται ίσως η αφορμή που αναζητούμε για να επανεξετάσουμε και να αλλάξουμε τη ζωή μας. Ο 83χρονος Αμερικανός ψυχοθεραπευτής και συγγραφέας Ίρβιν Γιάλομ μιλάει για την προσωπική του ζωή και το επιστημονικό έργο του.

Το ντοκιμαντέρ «Ο κήπος του Γιάλομ» είναι κάτι περισσότερο από μια κλασική βιογραφία. Είναι ένα αισιόδοξο συγκινητικό ταξίδι, μια υπαρξιακή διαδρομή στα επίπεδα του ανθρώπινου νου, με συνταξιδιώτη μας τον Δρα Γιάλομ, τις θεμελιώδεις ιδέες, τη σοφία του, αλλά και την απλή καθημερινότητά του.

Τα βιβλία του Ίρβιν Γιάλομ έχουν εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο και οι κριτικοί τον περιγράφουν ως συγγραφέα που «εμπνέει», «εκπλήσσει», «στοιχειώνει», «προκαλεί το νου» και «αλλάζει τη ζωή».

Δείτε παρακάτω το ντοκιμαντέρ.

 

 

Πηγή: Youtube - GreekTVPortal

Τρίτη, 17 Οκτωβρίου 2017 06:46

Με ρωτάς εάν σε αγαπάει

Written by

 

Με ρωτάς εάν σε αγαπάει. Το θέμα δεν είναι εάν σε αγαπάει έλα εάν εσύ αντέχεις τον τρόπο που σε αγαπάει. Γιατί αυτός ή εκείνη μπορεί να λέει ότι σε αγαπάει και να σε πνίγει σαν τρεμάμενο χέρι γύρω από τον λαιμό της ελευθερίας σου, κόβοντας σου όλες τις ανάσες ζωής. Μπορεί να λέει ότι σε αγαπάει άλλα εσύ να χάνεσαι, να αλλοιώνεσαι, να καταστρέφεσαι και να παραμορφώνεσαι, άγνωστη και άγνωστος να καταντάς ακόμη και στον ίδιο σου τον εαυτό. Ξέρεις πόσες ψυχές χάθηκαν σε αγάπες φτηνές και τοξικές, σε αγάπες χειριστικές; Χιλιάδες στις ερημιές της ζωής. Κι όλο αυτό γι ένα βαθύ λόγο. Όταν δεν αγαπάς και εκτιμάς τον εαυτό σου. Όταν έχεις την χειρότερη εικόνα και άποψη γι αυτό που είσαι, κάνεις τα πάντα για να το επιβεβαιώσεις. Οπότε με έναν ασυνείδητο τρόπο, επιλέγεις πάντα τον φονιά και δήμιο της καρδιάς σου, ώστε να τρέξει το σενάριο ότι είσαι μια αποτυχημένη ή ένας άχρηστος της ζωής. 

Ο φαύλος κύκλος θα σπάσει και οι κατά εξακολούθηση ασελγοί θα φύγουν από κοντά σου, όταν εσύ πάψεις να μισείς τον εαυτό σου. Γιατί δίχως να το ξέρεις, όλους αυτούς ή εκείνες που έπαιξαν μαζί σου εσύ τους προσκάλεσες και τους επέτρεψες ψυχικά να σε τεμαχίσουν. Και ενώ αυτοί φώναζαν "σ' εξαπατώ" εσύ ήθελες να ακούς "σ' αγαπώ", έτσι, για να θρηνείς κάθε φορά κι ένα κομμάτι από έναν εαυτό που ποτέ δεν αποδέχθηκες....

 

 

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Εντελέχεια

Το Εντελέχεια είναι ένας «πολυχώρος» με κατεύθυνση προς την απόκτηση ποιότητας ζωής, ψυχικής ανάτασης, σωματικής υγείας και ευεξίας και προς την ανάπτυξη υγιών διαπροσωπικών σχέσεων, επαφής, αυτογνωσίας.

Τι νέο υπάρχει

16 Ιουλίου 2019

Newsletter

Οι δράσεις μας και οι υπηρεσίες μας θα ανανεώνονται και θα εμπλουτίζονται. Θα χαρούμε να μείνετε κοντά μας!